ریسک به همراه همیشگیمان تبدیل شده است، یعنی بخشی جداییناپذیر از زندگیهایمان. درحال حاضر، ما حداکثر ریسک را پذیرفتهایماینکه داریم در کشوری که تکهوپاره شده است همچنان زندگی و کار میکنیم. ما خودمان را به زندگی تحت حملات موشکی دائمی عادت دادهایم، یعنی مثلاً هشدارهای گوشخراش بر اثر حملات هوایی دیگر به لالاییهای شبانهمان تبدیل شده است. البته اینطور نیست که ما این ریسکها را کلاً نادیده گرفته باشیم. ما، بهمانند رانندگان حرفهای، شاخصها را پایش میکنیم، و مسیرمان را وقتی چراغها زرد یا قرمز میشوند اصلاح میکنیم.