کتاب از رمان؛ جستارهایی پیرامون آثار هوشنگ گلشیری

: «من منتظر تحمل زمانه‌ام، من از کار مخفی، از پسله حرف‌زدن بدم می‌آید... من کار یک داستان‌نویس را در لحظه خلق یک اثر جستجوی تکنیک می‌دانم، شکل‌دادن و فرم‌دادن، پیام مساله بعدی است. تکنیک افشاکننده نگاه نویسنده به جهان است.

گلشیری - چه پیش از انقلاب و چه در دو دهه‌ی پایانی زندگی‌اش- جزو معدود نویسندگانی‌ست که از رویکردهای فرم محورانه در آثار بلند و کوتاهش بهره گرفته و تا حدودی متن داستانی را از بارِ سنگینِ مسوولیت‌های اصولن سیاسی- اجتماعی‌ای که دیگر نویسندگان به ادبیات داستانی ایران تحمیل کرده بودند، خالی می‌کند.

بوف‌کور نه‌تنها، نخستین رمان - یا مدخل ادبیات‌داستانی مدرن- ماست، بلکه با گذشت بیش از هفتاد سال از نگارش این اثر اگر همچنان مهم‌ترین رمان فارسی به حساب نیاید، بی‌شک یکی از خوش ساخت‌ترین و بزرگ‌ترین داستان‌های بلندِ معاصر است.