بریده‌هایی از کتاب تاریخ فرهنگی قبیله‌ لعنت (جلد پنجم، ادوار رفته بر مسیحیت)

تجدید بنای اورشلیم توسط رومیان مهاجم به «فلسطین»، از افتخارات او به شمار می‌آید و به همین دلیل نیز، به عنوان هرودوس کبیر شهرت یافته است، امّا به شکل تنفّرآوری یهودیان را به زیر یوغ بندگی رومیان کشیده بود.

مرقس از بیت‌اللّحم حرفی به میان نمی‌آورد، فقط مسیح را عیسای ناصری می‌نامد. والدینش نام بسیار معمول یسوع را بر او نهادند که معنی آن، یار یهوه است. یونانیان آن را به یسوس و رومیان آن را به یزوس تبدیل کردند.

ادوار رفته بر مسیحیّت تاریخ فرهنگی قبیلۀ لعنت (۵) نویسنده: اسماعیل شفیعی سروستانی انتشارات هلال

متأسّفانه همه آموزه‌های انقلابی حضرت عیسی مسیح (ع) پس از ایشان و به ویژه در عصر پولس، دچار تحریف شد و به عکس آنچه ایشان اعلام فرموده بودند، همه اعتراض و شورش علیه ظلم حاکمان و آلودگی فرمانروایان، تبدیل به سازش و کنار آمدن با حاکمان جور شد.

علما و حکام یهود نمی‌خواستند باور کنند که این عیسی، همان مسیح موعود است و از طرف خدا آمده است. بنابراین حاضر نبودند که از گناهان نخوت و ریاکاری و تکبّر خود دست کشیده و توبه نموده، به وی ایمان آورند.

همۀ همّت آن پیامبر الهی، مصروف بازگرداندن مردم به فطرت پاک، احیای سنّت‌های فراموش شده انبیای پیشین، ممانعت از تداوم جریان انحرافی و بزهکارانۀ کاهنان معبد و سرانجام نوید فرا رسیدن ملکوت خداوند متعال شد و این همه، به مذاق اشرار یهود خوش نمی‌آمد و بر آن بودند تا از اقدامات ایشان جلوگیری کنند.