بریده‌هایی از کتاب تاریخ فرهنگی قبیله‌ی لعنت، جلد ششم: (شوالیه‌های معبد و بنیان‌های فراماسونری)

در حوزۀ اعتقادی اسلامی، از آنجا که اصالت با حقّ است، هیچ فردی به دلیل فرد بودنش و هیچ جمعی به دلیل جمع بودنش، اصالت نمی‌یابد؛ بلکه هر کدام تنها در اتّصال به حق اعتبار می‌یابند.

مطابق دیدگاه مشترک بسیاری از محقّقان، این دلیل، «کابالا» می‌باشد. معنای لغوی کابالا، «سنّت شفاهی» است. دائرةالمعارف‌ها و لغت‌نامه‌ها آن را شاخۀ مبهم و سرّی یهودیت تعریف می‌کنند. بر اساس این تعریف، کابالا به موشکافی معانی پنهان «تورات» و دیگر نوشته‌های یهودی می‌پردازد؛ امّا با بررسی دقیق‌تر موضوع، به حقایق دیگری پی‌می‌بریم؛ نظیر اینکه کابالا نظامی است که در بت‌پرستی ریشه داشته، قبل از تورات موجود بوده و پس از آشکار شدن تورات، دیگر بار در یهودیّت گسترش یافته است.

در همان حال که اسماعیلیّه در مشرق زمین، برای خرد کردن تعلیمات دینی و اخلاقی اسلام، فعّالیت می‌کردند، سواران معبد هم در مغرب زمین، برای خرد کردن تعلیمات نصرانیّت و محو آداب و سنن و رسوم آن فعّالیت می‌کردند.

پس از ظهور اندیشۀ عصر رنسانس، اندیشۀ عصر عقل، روشنگری و ایمان به قانون طبیعی پدیدار شد و نیز سکولاریسم (دنیوی گری) (فراگیر) یعنی قداست‌زدایی از جهان، انسان و طبیعت و اعتقاد به جریان قانون طبیعی در تمامی زمینه‌های طبیعی و انسانی و انکار هرگونه امر غیبی شکل گرفت؛ زیرا در غیر این‌صورت، سیطره بر هستی (انسان وطبیعت) و به کارگیری و بهره‌برداری از آن و تبدیلش به مادّه‌ای کاربردی و مصرفی امکان‌پذیر نمی‌شود.

اندیشۀ ربوبی از پیروانش نمی‌خواهد که دین خود را تغییر دهند؛ بلکه از آنان می‌خواهند که دین خویش را نه براساس وحی، بلکه صرفاً براساس عقل مجرّد از هرگونه غیبی بازسازی کند. در واقع، ربوبیّت (دین طبیعی) فلسفه‌ای سکولار، امّا با گفتمان دینی یا ظواهر دینی است تا بدین ترتیب از عقل مادّی محض و از دیدگاه‌های مادّی تجربی دفاع کند. بنابراین یکی از ابزارهای سکولاریزاسیون، عقل بشری است.