کتاب تاریخ فرهنگی قبیله لعنت (جلد چهارم، الیگارشی حاخامی، تلمود و کابالا)

سررشتهٔ کلّیهٔ امور به دست کاهنان و احبار افتاد؛ ولی کتاب مقدّس ایشان، همان قانون موسی (تورات) بود و توجّه مخصوص به امر حلال و حرام و نجس و طاهر در دین پدید آمد. آنان زنان بیگانهٔ خود را با اطفال بیرون کردند و از آن پس، مزاوجت با عنصر غیریهود را اکیداً حرام دانستند و جزای متخلّف را محرومیّت از حقوق اجتماعی مقرّر داشتند و از آن هنگام، یهود مراحل وحدت قومی و نژادی خود را به وسیلهٔ مذهب ثابت گردانید.

«یوده، هاگاگ ۲۳۲-۱۴» در امور مالی، رخصت سوگند دروغ داده شده است. «هوئم هامیشپات، هاگاگ ۵-۱۵۶» مال و منال و ملک غیریهودی بلاصاحب شناخته می‌شود. قبل از همه، هر یهودی که بر آن دست اندازد، صاحب آن شناخته می‌شود.

تاجران یهودی بندر «اودیسا» واقع در ساحل «دریای سیاه»،‌ اقدام به فروش دختران و زنان کرده و این تجارت را در انحصار خود داشتند. آنان بنا به سفارش‌های واصله نیز کالاهای خود را به خانه‌های مورد نظر می‌فرستادند.

فریسیان علاوه بر عهد عتیق که «تورات مکتوب» نامیده می‌شد، به تورات شفاهی نیز معتقد شدند. تورات شفاهی گفته‌های حکیمانهٔ دانشمندان یهود است که به عقیدهٔ آنان، نسل به نسل از زمان حضرت موسی (ع) برای قوم یهود باقی مانده است. این گفته‌ها در فاصلهٔ قرن دوم تا پنجم میلادی، در کتابی بسیار بزرگ، به نام «تلمود» جمع‌آوری شده و زیربنای فکر و اعتقاد بنی‌اسرائیل قرار گرفته است.

جز این، در میان اروپاییان مسیحی، اتّهامات دیگری، از جمله آلوده‌سازی چاه‌های آب و مبتلا ساختن مردم به انواع بیماری‌ها، قتل کودکان و برپایی مجالس خاصّ جادویی و بی‌حرمتی نسبت به مقدّسات دین مسیحیان را متوجّه یهودیان می‌دانستند و انگشت اشارت به سوی آنان دراز می‌کردند.

خاخام باتان می‌گوید: برای آسوده بودن، بهترین کار دروغ گفتن است. برادران یوسف، دروغ گفتند، پیغمبر سموئیل دروغ گفت. بلی خدا هم بالذّات دروغ گفت.

خاخام العازار می‌گوید: کاری ابلهانه‌تر از کشاورزی نیست و اضافه می‌کند: یک نفر یهودی برای تجارت اگر صد لیره داشته باشد، هر روز می‌تواند گوشت بخورد، شراب بنوشد و در قصر سکنی گزیند. در صورتی‌که اگر برای زراعت هزار لیره سرمایه‌گذاری نماید، بایستی سبزی بخورد، روی خاک‌ها بخوابد و در کلبه نشیمن کند.

«صهیونیسم مسیحی»، مقدّم بر «صهیونیسم یهودی» بود و به عبارت دیگر، پیش‌نیاز آن به شمار می‌رفت.

دولت فعلی اسرائیل مندرجات «تلمود» را که باور کردن آن برای افراد غیریهودی بسیاری مشکل به نظر می‌رسد، با تنظیم سیاست‌های افراطی و راه و روش غدّارانه و ضدّ بشری و اجرای اعمال وحشتناک و طاقت‌فرسا، علیه غیریهودیان، تأیید و تثبیت کرده است.

جز این، در میان اروپاییان مسیحی، اتّهامات دیگری، از جمله آلوده‌سازی چاه‌های آب و مبتلا ساختن مردم به انواع بیماری‌ها، قتل کودکان و برپایی مجالس خاصّ جادویی و بی‌حرمتی نسبت به مقدّسات دین مسیحیان را متوجّه یهودیان می‌دانستند و انگشت اشارت به سوی آنان دراز می‌کردند

هر کسی «تلمود» بخواند، بایستی بالذّات مکّار و فریبکار باشد.

دربارهٔ تقدیس «تلمود» و ایمان مطلق به هر آنچه که حاخام‌ها در این کتاب نوشته‌اند، در خود تلمود آمده است که دربارهٔ کاری میان خداوند و دانشمندان یهود اختلاف پدید آمد و پس از طولانی شدن بحث و جدل مقرّر گردید که موضوع مورد اختلاف به یکی از حاخام‌ها واگذار گردد. او نیز به اشتباه خداوند حکم داد و خداوند مجبور شد به اشتباه خود اعتراف کند. یکی از حاخام‌ها در همین زمینه گفته است که هرگاه خداوند با مسئله و مشکل برخورد نماید که حلّ آن در آسمان ممکن نباشد، با حاخام‌های زمینی به مشورت می‌پردازد.

پروفسور اسرائیل شاهاک، یهودی آزاداندیش ضدّ صهیونیسم می‌نویسد: «تلمود»، علاوه بر یک رشته اتّهامات جنسی رکیک علیه عیسی مسیح (ع)، می‌گوید که کیفر او در دوزخ این است که در حمّامی از مدفوع جوشانده افکنده شود. او در ادامه می‌نویسد: آیا بدین ترتیب (یهودیان) انتظار داشته‌اند که حسن نیّت مسیحیان مؤمن به خود را جلب نمایند؟!

«ربا و جادو»، به عنوان دو ابزار مهمّ سلطه و قدرت یهود در مناسبات و مراودات سیاسی و اجتماعی، طیّ قرون متمادی به کار گرفته شد.

آرنولد کوهن، در زمرهٔ یهودیان ارتدوکسی است که حمایت از آرمان «فلسطین» را وظیفهٔ خویش می‌شناسد. اینان معتقدند که تشکیل دولت اسرائیل برخلاف آموزه‌های تورات و غیرشرعی است

کارل مارکس بنیان‌گذار مکتب مارکسیسم که خود در اصل، یک یهودی بود، در کتاب مختصر خویش با عنوان «دربارهٔ مسئلهٔ یهود» می‌نویسد: پول، خداوند رشک‌ورز اسرائیل است که هیچ خدای دیگری تاب و مقاومت در برابر آن را ندارد... خداوند واقعی یهودیان اسکناس است. خدای او چیزی نیست جز پنداری از اسکناس... ملّیت خیالی یهودیان، همان ملّیت تاجر و ملّیت انسان پول‌پرست، در کل است.

«مسیحیان صهیونیسم»، بازگشت یهودیان به «فلسطین»، تأسیس دولت یهودی فراگیر، بازسازی «هیکل سلیمان» و سرانجام واقعهٔ آرمگدون را پیش‌نیاز و شرط ضروری بازگشت دوم حضرت مسیح (ع) اعلام می‌کردند.