کتاب رکود روانی

بهبود سلامت روانی، روابط و مهارت‌های اجتماعی، زیربنای اصلی احساس خوشبختی و حال خوب است. وقتی یاد بگیریم احساسات‌مان را آزادانه بپذیریم، روایت‌های ذهنی‌مان را بازنویسی کنیم، رفتاری مهربانانه‌تر با خود و دیگران داشته باشیم و در جمع‌های صمیمی احساس امنیت کنیم، چرخه‌ای سازنده به‌وجود می‌آید؛ چرخه‌ای که تاب‌آوری ما را در برابر استرس، سختی و فشارهای زندگی مدرن افزایش می‌دهد. در گذر زمان، این تحول درونی به رضایت عمیق‌تر از زندگی و احساس پایداری از آرامش منجر می‌شود. در یک کلام، وقتی بهتر زندگی کنی، بهتر هم احساس خواهی کرد.

نمی‌دونم دارم به کجا می‌دوم، فقط دارم می‌دوم دارم می‌دوم (با باک خالی) دارم می‌دوم (کورکورانه)

اغلب افراد دچار رکود روانی، احساس می‌کنند کنترل زندگی خود را از دست داده‌اند. نمی‌دانند دقیقاً از آینده چه می‌خواهند و در مواجهه با تصمیم‌های کوچک و بزرگ دچار نوعی فلج ذهنی می‌شوند.

تقریباً همهٔ والدین، تحصیلات خوب و شاد را بزرگ‌ترین آرزوی خود برای فرزند دانشجویشان می‌دانند. تحقیقات نشان داده که هرچه والدین فکر کنند فرزندشان به این اهداف نزدیک‌تر شده، سلامت روانی خودشان هم بالاتر است.

دانشگاه‌های برتر، منابع خود را صرف جذب یا به بیان دقیق‌تر، خرید برترین پژوهشگران جهان می‌کنند. اما همین استادان برجسته، روزبه‌روز زمان کمتری را با دانشجویان در کلاس یا خارج از آن می‌گذرانند.