کتاب مارینا

علمی که بتواند آدم را به کره‌ی ماه بفرستد، ولی قادر نباشد که تکه نانی روی میز هریک از افراد بشر بگذارد چه معنایی دارد؟

علمی که بتواند آدم را به کره‌ی ماه بفرستد، ولی قادر نباشد که تکه نانی روی میز هریک از افراد بشر بگذارد چه معنایی دارد؟

ـ این جایی است که در دنیا بیش از هر جای دیگری دوست دارم.

در آن هفته‌ها یاد گرفتم که انسان از امید، هرچند ضعیف هم که باشد، می‌تواند جان بگیرد.

. دنیا بیمار است. و من کم‌کم خسته می‌شوم.

«شکست‌های خاموش آسان‌تر پذیرفته می‌شود.»

اگر یاد نگیری که خودت فکر کنی، تمام جغرافیا، مثلثات و حساب دنیا به هیچ دردی نمی‌خورد و این اندیشیدن را هیچ مدرسه‌ای یاد نمی‌دهد. این جزو برنامه‌شان نیست.

ـ زمان با جسم همان کاری را می‌کند که حماقت با روح، آن را می‌پوساند.

زندگی به دلیلی نامعلوم چیزی به ما می‌دهد که در آن به دنبالش نمی‌گردیم.

یک دوست خوب روزی به من گفت که مشکل‌ها مثل سوسک هستند. همین که آن‌ها را به روشنایی بیاورند می‌ترسند و می‌روند.

ـ انسان تا وقتی از مرگ چیزی درک نکرده باشد، از زندگی هیچ ممکن نیست درک کند.

«فقط کسانی ناپدید می‌شوند که جای رفتن دارند

علمی که بتواند آدم را به کره‌ی ماه بفرستد، ولی قادر نباشد که تکه نانی روی میز هریک از افراد بشر بگذارد چه معنایی دارد؟

انسان تا وقتی از مرگ چیزی درک نکرده باشد، از زندگی هیچ ممکن نیست درک کند.

انسان از امید، هرچند ضعیف هم که باشد، می‌تواند جان بگیرد.

گذشت زمان ما را عاقل‌تر نمی‌کند، فقط بزدل‌ترمان می‌کند.

انسان وقتی نداند به کجا می‌رود، هرگز به جایی نمی‌رسد.

ته سیگار در دست‌هایش می‌لرزید، و به‌سختی می‌شد دانست کدام یک دیگری را دود می‌کند.

«فقط کسانی ناپدید می‌شوند که جای رفتن دارند

ـ صبر مادر علم است. جواب دادم: ـ و نامادری دیوانگی.

انسان از امید، هرچند ضعیف هم که باشد، می‌تواند جان بگیرد.

پیکر ما از همان هنگام به دنیا آمدن‌مان شروع به خراب شدن می‌کند. ما شکننده هستیم. مخلوق‌هایی گذرا هستیم. آن‌چه از ما به‌جا می‌ماند کارهای خوب و بدمان است که به‌هم نوعان‌مان می‌کنیم.

زمان با جسم همان کاری را می‌کند که حماقت با روح، آن را می‌پوساند.

هر کتاب دری به روی دنیاهای تازه و اندیشه‌های نو بود.

علمی که بتواند آدم را به کره‌ی ماه بفرستد، ولی قادر نباشد که تکه نانی روی میز هریک از افراد بشر بگذارد چه معنایی دارد؟

وقتی لبخند می‌زد، انسان آماده بود هرچه را که از بین لب‌هایش بیرون می‌آید، باور کند.

انسان تا وقتی از مرگ چیزی درک نکرده باشد، از زندگی هیچ ممکن نیست درک کند.

«فقط کسانی ناپدید می‌شوند که جای رفتن دارند.»

اگر یاد نگیری که خودت فکر کنی، تمام جغرافیا، مثلثات و حساب دنیا به هیچ دردی نمی‌خورد و این اندیشیدن را هیچ مدرسه‌ای یاد نمی‌دهد. این جزو برنامه‌شان نیست.

آژیر ماشین‌های آتش‌نشانی مثل این‌که بابت ناتوانی‌شان اندوهگین باشند، به صدا درآمده بودند.