بریده‌هایی از کتاب مارینا

علمی که بتواند آدم را به کره‌ی ماه بفرستد، ولی قادر نباشد که تکه نانی روی میز هریک از افراد بشر بگذارد چه معنایی دارد؟

علمی که بتواند آدم را به کره‌ی ماه بفرستد، ولی قادر نباشد که تکه نانی روی میز هریک از افراد بشر بگذارد چه معنایی دارد؟

ـ این جایی است که در دنیا بیش از هر جای دیگری دوست دارم.

در آن هفته‌ها یاد گرفتم که انسان از امید، هرچند ضعیف هم که باشد، می‌تواند جان بگیرد.

. دنیا بیمار است. و من کم‌کم خسته می‌شوم.

«شکست‌های خاموش آسان‌تر پذیرفته می‌شود.»

اگر یاد نگیری که خودت فکر کنی، تمام جغرافیا، مثلثات و حساب دنیا به هیچ دردی نمی‌خورد و این اندیشیدن را هیچ مدرسه‌ای یاد نمی‌دهد. این جزو برنامه‌شان نیست.

ـ زمان با جسم همان کاری را می‌کند که حماقت با روح، آن را می‌پوساند.

زندگی به دلیلی نامعلوم چیزی به ما می‌دهد که در آن به دنبالش نمی‌گردیم.

یک دوست خوب روزی به من گفت که مشکل‌ها مثل سوسک هستند. همین که آن‌ها را به روشنایی بیاورند می‌ترسند و می‌روند.

ـ انسان تا وقتی از مرگ چیزی درک نکرده باشد، از زندگی هیچ ممکن نیست درک کند.

«فقط کسانی ناپدید می‌شوند که جای رفتن دارند

علمی که بتواند آدم را به کره‌ی ماه بفرستد، ولی قادر نباشد که تکه نانی روی میز هریک از افراد بشر بگذارد چه معنایی دارد؟

انسان تا وقتی از مرگ چیزی درک نکرده باشد، از زندگی هیچ ممکن نیست درک کند.

انسان وقتی نداند به کجا می‌رود، هرگز به جایی نمی‌رسد.

ته سیگار در دست‌هایش می‌لرزید، و به‌سختی می‌شد دانست کدام یک دیگری را دود می‌کند.

انسان از امید، هرچند ضعیف هم که باشد، می‌تواند جان بگیرد.

علمی که بتواند آدم را به کره‌ی ماه بفرستد، ولی قادر نباشد که تکه نانی روی میز هریک از افراد بشر بگذارد چه معنایی دارد؟

ـ صبر مادر علم است. جواب دادم: ـ و نامادری دیوانگی.

انسان تا وقتی از مرگ چیزی درک نکرده باشد، از زندگی هیچ ممکن نیست درک کند.

هر کتاب دری به روی دنیاهای تازه و اندیشه‌های نو بود.

وقتی لبخند می‌زد، انسان آماده بود هرچه را که از بین لب‌هایش بیرون می‌آید، باور کند.

«فقط کسانی ناپدید می‌شوند که جای رفتن دارند.»

اگر یاد نگیری که خودت فکر کنی، تمام جغرافیا، مثلثات و حساب دنیا به هیچ دردی نمی‌خورد و این اندیشیدن را هیچ مدرسه‌ای یاد نمی‌دهد. این جزو برنامه‌شان نیست.

پیکر ما از همان هنگام به دنیا آمدن‌مان شروع به خراب شدن می‌کند. ما شکننده هستیم. مخلوق‌هایی گذرا هستیم. آن‌چه از ما به‌جا می‌ماند کارهای خوب و بدمان است که به‌هم نوعان‌مان می‌کنیم.

انسان از امید، هرچند ضعیف هم که باشد، می‌تواند جان بگیرد.

اگر یاد نگیری که خودت فکر کنی، تمام جغرافیا، مثلثات و حساب دنیا به هیچ دردی نمی‌خورد و این اندیشیدن را هیچ مدرسه‌ای یاد نمی‌دهد. این جزو برنامه‌شان نیست.

گذشت زمان ما را عاقل‌تر نمی‌کند، فقط بزدل‌ترمان می‌کند.

«فقط کسانی ناپدید می‌شوند که جای رفتن دارند

اگر یاد نگیری که خودت فکر کنی، تمام جغرافیا، مثلثات و حساب دنیا به هیچ دردی نمی‌خورد و این اندیشیدن را هیچ مدرسه‌ای یاد نمی‌دهد. این جزو برنامه‌شان نیست.