کتاب قطار نیمه شب

«کنایه‌آمیزه که فقط یه لحظه طول می‌کشه بمیری، ولی یه عمر کامل لازمه تا یاد بگیری چطور زندگی کنی.

«برای اینکه خوب زندگی کنی باید بدونی چه زمانی چیزی رو که ازت انتظار دارن، نادیده بگیری. حتی اگه به معنای زیرپاگذاشتن قوانین باشه.»

«به گمونم ایراد زندگی اینه که ما هر کاری رو انجام می‌دیم چون ازمون انتظار دارن. به‌خاطر حرف دیگران این کارها رو انجام می‌دیم. من دارم سعی می‌کنم برعکسش زندگی کنم. یعنی کاری رو انجام بدم که از اعماق وجودم حس می‌کنم درسته، حتی اگه کسی انتظارش رو نداشته باشه.»

وقتی ساز می‌زنی، عجله نکن. خوب وقت بذار... آهسته و پیوسته پیش برو. درنهایت اون قطعه درست از آب درمی‌آد.»

گاهی لازم است تا آستانهٔ ازدست‌دادن چیزی پیش بروی تا قدرش را بدانی.

هیچ‌وقت عذرخواهی رو با بهونه‌گرفتن خراب نکن.

همیشه بهش می‌گفتم زندگی خیلی شکننده‌تر از اینه که مدام ساختارشکنی کنیم.

«رفیق جون، خب اشتباه‌کردن یعنی تو واقعاً زندگی کردی!»

«زندگیِ بدون درد وجود نداره، پسر. اگه تو زندگی از درد فرار کنی، همهٔ زندگی‌ت به درد تبدیل می‌شه. هم درد، هم پشیمونی.

از تراژدی‌های زندگی این است که باید بمیری تا بتوانی آدمی را آن‌گونه که هست، با تمام وجود ببینی.

مشکل اصلی زندگی همین بود. روزها را پشت‌سرهم به تو تقدیم می‌کرد؛ پس هر معجزه‌ای که باید قدرش را می‌دانستی، به عادتی تبدیل می‌شد که دیگر به چشم نمی‌آمد.

گاهی باید بگذاری قلبت بشکند تا زنده بمانی.

این دنیا پر از آدم‌هاییه که نگاه می‌کنن اما اصلاً نمی‌بینن. شاید تو یه روز صد نفر به من نگاه کنن. اما خیلی‌ها نمی‌بینن. ممنون که می‌بینی، پسر. همین‌طوری بمون. همین‌طور ببین...

«الان به مغازه فکر نمی‌کنی؟» ویلبر سرش را تکان داد. «راستش، نه.» اما دروغ گفت، یا نیمی از حقیقت را پنهان کرد. «تو این لحظه نه. فقط دارم به تو فکر می‌کنم. این خودش حسابی ذهنم رو مشغول کرده...» آن زمان، خیلی قدر این خوشبختی را نمی‌دانستند که انگار بدون هیچ زحمتی مثل جویباری میان انگشتانشان جاری می‌شد. خیال می‌کردند همیشه همین‌طور خواهد بود و آن جویبار هرگز خشک نمی‌شود. همین‌طور جاری می‌ماند و می‌ماند و آن‌ها هیچ‌وقت مجبور نمی‌شوند به این فکر کنند که سرچشمه‌اش کجاست. خیال می‌کردند هیچ‌وقت برایشان زحمتی ندارد که جرعه‌ای از آن بردارند و بنوشند، چون زندگی تا ابد مثل ماه‌عسل می‌ماند.

گاهی افکار با صدای بلندی در ذهن طنین می‌اندازند

«ایراد عشق اینه که آن‌قدر جاودانه به نظر می‌رسه که آدم با چیزهایی که همیشه وجود دارن، اشتباه می‌گیردش؛ مثلاً صخره، یا آسمون. ولی عشق مثل هر حس انسانی دیگه‌ای، بدون توجه پژمرده می‌شه. درست مثل چیزی که آلفرد بهم گفت که ’عشق یه باغه...‘»

اما نمی‌شود بیش از هشت دهه زندگی کنی و نفهمی که آدم‌ها همیشه پیچیده‌تر از ظاهرشان‌اند و شاید تضادی میان درونشان و چیزی که از ظاهرشان برداشت می‌شود، وجود داشته باشد.

می‌دید کسی که زمانی هر شب کنارش می‌خوابید، بعد از سال‌ها سکوت، به غریبه‌ای تبدیل شده بود.

زمان هر چیزی رو تغییر می‌ده.»

نفسم را حبس کرده‌ام. حس می‌کنم اگر نفسم را بیرون بدهم، گریه‌ام می‌گیرد و دیگر هیچ‌وقت اشک‌هایم بند نمی‌آید.

روح با خودش فکر کرد: گاهی مهم‌ترین لحظه‌های یک عمر، همان لحظاتی‌اند که ساده و بی‌اهمیت به نظر می‌رسند.

جهت زندگی برعکسه. باید یه ذهن پیر تو بدن جوون داشته باشی تا بیشترین بهره رو از زندگی‌ت ببری.

اما نکتهٔ من اینه که جهان یعنی تغییر. حالت طبیعی هر چیزی همینه. اگه به‌اندازهٔ کافی دووم بیاری، یه چیزی تغییر می‌کنه. همه‌چی تغییر می‌کنه.

فهمیدم اگه بخوای چیزی غیر از اونچه هستی باشی، شکست می‌خوری. پس باید خودِ حقیقی‌م باشم. تنها راه یادگرفتن، زندگی‌کردنه. به همین سادگی.»

روزهایی در زندگی وجود داشت که می‌گذشتند و دیگر هیچ‌وقت کسی به آن‌ها فکر نمی‌کرد. ازطرفی بعضی روزها هم آن‌قدر لذت‌بخش یا مهم بودند که انگار تمام اتفاقات بعدی به همین روزها وابسته بود و از درونشان سرچشمه می‌گرفت.

می‌دانم وقتی جوان‌تر بودی، سختی‌های زیادی را پشت سر گذاشتی؛ خودم هم همین‌طور. اما نمی‌توانیم تا ابد در آن تلخی‌ها گرفتار بمانیم. من نمی‌توانم حال تو را خوب کنم. حتی نمی‌توانم حال خودم را خوب کنم. دلم را می‌شکند. اما گاهی باید بگذاری قلبت بشکند تا زنده بمانی.

که مرگ‌بارترین تله اونیه که خودمون برای خودمون می‌ذاریم، نه کس دیگه.

«می‌دونی چه حسی داره که بدترین لحظهٔ زندگی‌ت رو ببینی و هیچ کاری از دستت برنیاد که متوقفش کنی؟»

«این دنیا پر از آدم‌هاییه که نگاه می‌کنن، اما اصلاً نمی‌بینن.»

هیچ‌وقت مشکل خودِ اون مکان نیست. مسئله دلیلیه که تو رو به اون مکان می‌کشونه.