کتاب فمینیسم برای همه

از همان آغاز، جنبش فمینیستی با نوعی دوپارگی روبه‌رو شد و متفکران اصلاح‌طلب ترجیح دادند که به برابری جنسیتی تأکید کنند، ولی ما متفکران انقلابی نمی‌خواستیم نظام موجود را فقط تغییر دهیم تا زنان حقوق بیشتری پیدا کنند؛ می‌خواستیم نظام را دگرگون کنیم تا به پدرسالاری و سکسیسم پایان دهیم.

همیشه دلم می‌خواست عزیزانم برای «فمینیسم چیست؟» پاسخی داشته باشند که ریشه‌اش در ترس و خیال‌پردازی نباشد. می‌خواستم تعریفی ساده در اختیارشان باشد که بتوانند بارها و بارها آن را بخوانند و بدانند که «فمینیسم جنبشی برای پایان دادن به سکسیسم، بهره‌کشی و ستم جنسیتی است.» من عاشق این تعریفم؛ اولین بار ۱۰ سال پیش در کتابم نظریهٔ فمینیستی: از حاشیه به مرکز مطرحش کردم. دوستش دارم چون در آن به‌روشنی گفته شده که این جنبش علیه مردان نیست، بلکه علیه مشکل اصلی است: سکسیسم.

تا وقتی زن‌ها باور دارند ارزش، زیبایی و شایستگی‌شان با معیار لاغری تعیین می‌شود، به هیچ هشدار جدی‌ای گوش نمی‌دهند. ممکن است مجله‌های مد مقاله‌ای دربارهٔ خطرات بی‌اشتهایی عصبی داشته باشند، اما از آن‌طرف خواننده‌هایشان را با نماد زیبایی و جذابیت زن بمباران می‌کنند: تصویر بدن‌های جوان لاغر

فرهنگ ما کودکان را دوست ندارد و هنوز آنها را به‌مثابه دارایی والدین می‌بیند؛ دارایی‌ای که هرطور بخواهند می‌توانند با آن رفتار کنند. خشونت بزرگسال علیه کودک در جامعهٔ ما هنجار است.

ما این حقیقت را با یادگیری و تجربهٔ مسیر زندگی در کنار هم آموختیم که: «خواهرانگی، قدرتمند است.»

زمانی که مقاومت در برابر سلطه‌جویی مردانه و طغیان در برابر تفکر پدرسالاری را آغاز کردم (به‌ویژه در برابر قوی‌ترین صدای پدرسالارانهٔ زندگی‌ام یعنی مادرم)، هنوز نوجوانی با انگیزهٔ خودکشی، افسرده و سرگشته بودم؛ نمی‌دانستم چگونه معنا و مفهومی برای زندگی‌ام پیدا کنم. به فمینیسم نیاز داشتم تا تکیه‌گاهی به من عرضه کند؛ تکیه‌گاهی از جنس برابری و عدالت.

فمینیسم معاصر مدام پیشرفت کرد و زنان از این آگاه‌تر شدند که مردان تنها گروه حامیِ تفکر و رفتار سکسیستی نیستند، بلکه زنان نیز می‌توانند حامل و بازتولیدکنندهٔ این تفکر باشند؛ ذهنیت اصلی جنبش از احساسات مردستیزانه فاصله گرفت. تمرکز آن بر تلاش همه‌جانبه برای ایجاد عدالت جنسیتی معطوف شد. اما زنان بدون مواجهه با تفکرات سکسیستی ما نمی‌توانستند با یکدیگر متحد شوند.

از همان آغاز، جنبش فمینیستی با نوعی دوپارگی روبه‌رو شد و متفکران اصلاح‌طلب ترجیح دادند که به برابری جنسیتی تأکید کنند، ولی ما متفکران انقلابی نمی‌خواستیم نظام موجود را فقط تغییر دهیم تا زنان حقوق بیشتری پیدا کنند؛ می‌خواستیم نظام را دگرگون کنیم تا به پدرسالاری و سکسیسم پایان دهیم.

مهم‌ترین و اولین خواستهٔ جنبش فمینیستی از همهٔ ما زن‌ها این بود که دیگر خود و بدنمان را دارایی مردها ندانیم.

فمینیسم باعث انقلابی در پوشش و نگاه به بدن شد که به زن‌ها نشان می‌داد تن آنها در طبیعی‌ترین حالتش شایستهٔ عشق و ستایش است؛ افزودن چیزی به این بدن هیچ ضرورتی ندارد، مگر آرایشی به اختیار و انتخاب خود زن.

تمام تغییرات مثبتی که در نگرش نهادهای پزشکی نسبت به بدن و مراقبت‌های بهداشتی زنان رخ داد، نتیجهٔ مستقیم مبارزهٔ فمینیستی است.

زن‌ها بیشتر در خانه ضرب‌وشتم می‌شوند و به قتل می‌رسند، نه بیرون از آن.

بیشتر شهروندان این کشور هنوز ارتباط بین سلطهٔ مردانه و خشونت مردانه در خانه را درک نکرده‌اند. ناتوانی در درک این رابطه زمانی برجسته‌تر می‌شود که کشور ما با قتل خشونت‌آمیز اعضای خانواده، دوستان و هم‌کلاسی‌ها توسط مردان جوانی از همهٔ طبقات اجتماعی مواجه می‌شود. در رسانه‌های جمعی، همه این پرسش را مطرح می‌کنند که چرا این خشونت رخ می‌دهد، اما آن را به طرز تفکر پدرسالارانه مرتبط نمی‌کنند.