کتاب هری پاتر و یادگاران مرگ

به هر نوجوانی که در گذر تاریخ به جنگ اهریمن رفته است؛ به آن‌ها که برگشتند، به آن‌ها که برنگشتند، و به آن‌ها که پاره‌ای از وجودشان در میدان نبرد جا ماند.

«طبیعتاً خیلی از مردم خودشون متوجه شده‌ان چه اتفاقی افتاده؛ سیاست‌های وزارتخونه در عرض چند روز چنان زیرورو شده که پچ‌پچهٔ دست داشتن ولدمورت سر زبون خیلی از مردم افتاده. اما مسئله همینه که پچ‌پچ می‌کنن. جرئت ندارن به هم اعتماد کنن، چون نمی‌دونن به کی می‌شه اعتماد کرد؛ می‌ترسن حرفشون رو بزنن مبادا تردیدهاشون درست از آب دربیاد و خونواده‌هاشون رو اذیت‌وآزار کنن.

شوهرخاله‌اش همیشه از آن آدم‌هایی بود که چشم امیدشان به حکومت است؛ حتی در این دنیایی که از آن متنفر بود و ذره‌ای به آن اعتماد نداشت.

خانم ویزلی گفت: «خب، راستش رو بخوای فکر می‌کنم من و آرتور حق داریم بدونیم و مطمئنم که خانم و آقای گرنجر هم نظرشون همینه!» هری نگران همین روش حملهٔ «پدر و مادر نگران» بود.

هرماینی گفت: «پس چی؟! ولی حرف من اینه که سر بدنت هر بلایی بیاد، روحت دست‌نخورده باقی می‌مونه. اما هورکراکس‌ها برعکسن. پارهٔ روح داخل هورکراکس برای زنده موندن به محفظه‌ش، به بدنهٔ افسون‌شده‌ش، نیاز داره. بدون اون نمی‌تونه زنده بمونه.»

آن شب برای اولین بار متوجه شدند که شکم پر خلق خوش می‌آورد و شکم خالی مشاجره و دلگیری.

اسکریمجر پرسید: «شما قصد دارین وارد حرفهٔ حقوق قضایی بشین خانم گرنجر؟» هرماینی بی‌درنگ جواب داد: «نه‌خیر. امیدوارم بتونم کارهای مفیدی توی دنیا بکنم!»

وقتی آدم تحت فشار باشه، قصه سر هم کردن خیلی سخت‌تر می‌شه.

باید مثل دامبلدور رفتار می‌کرد، باید به خودش مسلط می‌ماند و مطمئن می‌شد نیروهای جایگزینی هم هستند، کسانی که راه را ادامه بدهند

پدیدهٔ عجیبیه هری، اما شاید مناسب‌ترین افراد برای به قدرت رسیدن، همون‌هایی باشن که هرگز دنبالش نرفته‌ان. کسانی مثل تو که ناخواسته در جایگاه رهبری قرار می‌گیرن و چاره‌ای جز پذیرفتن این وظیفه ندارن، در کمال تعجب متوجه می‌شن که این ردا به تنشون برازنده‌ست.