کتاب مردی که می خواست خوشبخت باشد

جاده‌ای که به اوبود می‌رسد فوق‌العاده زیباست. وقت رفتن، متوجه این زیبایی نشده بودم، چون نگران پیدا کردن راهم بودم.

تقریباً شگفت‌زده بودم که فهمیدم رؤیایم بیش از اندازه نیست. برای خوشبخت بودن نیازی نداشتم میلیاردر، راک‌استار یا سیاست‌مدار معروفی بشوم. با این حال، این رؤیای ساده و شادی‌ای که با خودش داشت، به‌نظرم، دست‌نیافتنی است.

«مشکل شما جسمتان نیست، بلکه مشکلتان باوری است که از درک زن‌ها نسبت به خودتان دارید. در واقع، موفقیتی که در ارتباط با جنس مخالف داریم یا نداریم به ظاهر فیزیکی‌مان ربطی ندارد.»

«اکثر افرادی که مشکل شما را دارند، در هر حال، ظاهری “عادی” دارند، با نقص‌های کوچکی که بهشان دقت می‌کنند. لب‌های خیلی نازک، گوش‌های دراز، کمی چاقی، کمی غبغب، بینی خیلی بزرگ یا خیلی کوچک. به نظر خودشان، کمی کوتاه، کمی دراز، خیلی چاق یا خیلی لاغرند و به خودشان تلقین می‌کنند که این مشکلات را دارند. وقتی کسی را ملاقات می‌کنند که ممکن است از آن‌ها خوشش بیاید، فقط یک وسواس فکری دارند: نقص‌هایشان. آن‌ها متقاعد شده‌اند که به‌خاطر این مشکل نمی‌توانند برای طرف مقابلشان محبوب باشند.

آنچه که برای زن‌ها خوشایند است همان چیزی است که از شما نشئت می‌گیرد، همین. این مستقیماً نتیجۀ تصویری است که از خودتان می‌سازید. وقتی کسی به چیزی در درونش باور دارد، چه مثبت و چه منفی، طوری رفتار می‌کند که آن را بازتاب می‌دهد و همیشه آن را به دیگران نشان می‌دهد. با وجود اینکه در ابتدا ساختۀ ذهن است، برای دیگران و سپس برای خودش تبدیل به واقعیت می‌شود.»

از آنجایی که شما ناخودآگاه از کسل کردن همکارانتان می‌ترسید، شاید بدون اینکه بفهمید، تند حرف می‌زنید یا برای اینکه وقت زیادی هدر ندهید و حوصله‌شان سر نرود، با عجله وارد بحث می‌شوید. بنابراین، هیچ تأثیری نمی‌گذارید و داستانتان جذابیتش را از دست می‌دهد. این را حس می‌کنید و به خودتان می‌گویید: “وقتی داستان تعریف می‌کنم، گند می‌زنم.” در نتیجه، اوضاع بدتر و بدتر می‌شود و یقیناً یکی از همکارانتان رشتۀ سخن را به دست می‌گیرد

«چطور ما شروع به باور کردن نقاط مثبت و منفی‌مان می‌کنیم؟» «چند توضیح احتمالی وجود دارد. در ابتدا، چیزهایی هست که دیگران در مورد ما تأیید می‌کنند. اگر به هر دلیلی، این اشخاص از نظر ما قابل اعتماد باشند، پس ما می‌توانیم آنچه را که در موردمان بهمان می‌گویند باور کنیم.»

«اگر شما با بچه‌ای که معتقدید احمق است سر و کار داشته باشید، تمام رفتار شما به او تلقین می‌کند که احمق است: نه‌تنها دایرۀ واژگانتان، همان‌طور که قبلاً گفتیم، بلکه نحوۀ صحبت کردن، حالات چهره و نگاهتان. از او ناامید یا برعکس، عصبانی‌اید و آنچه او نمی‌تواند از آن فرار کند این است که در حضور شما احساس حماقت می‌کند و اگر کسی هستید که او رویتان حساب می‌کند و جایگاه، سن، نقش و وظیفه‌تان باعث می‌شود از نظرش قابل اعتماد باشید، بنابراین، احتمالش هست که این حسش را زیر سؤال نبرد. پس، این باور که احمق است در او شکل می‌گیرد.»

والدینی که به کوچک‌ترین رفتار کودکشان واکنش نشان می‌دهند. اگر کودک گریه کند، آن‌ها هول می‌کنند؛ اگر لبخند بزند، تحسین می‌کنند؛ و اگر بخندد، به وجد می‌آیند. بی‌شک، این بچه با ایجاد یک میان‌بر بزرگ، این احساس را که روی محیط اطرافش تأثیر می‌گذارد در خود پرورش می‌دهد. می‌توان تصور کرد که او در بزرگ‌سالی، تبدیل به فردی اختیارگرا یا حتی جذاب خواهد شد که معتقد است تأثیری روی دیگران دارد و برای دستیابی به آنچه می‌خواهد هرگز تردید نخواهد کرد که سراغ دیگران برود. اما او از آنچه به آن باور دارد نیز آگاهی ندارد. برای او کاملاً واضح و مبرهن است که روی دیگران تأثیر می‌گذارد. همچنین، او نمی‌داند منشأ این باور در نتیجۀ آنچه او به‌عنوان یک کودک تجربه کرده، در وجودش، نهادینه شده است.

«انسان‌ها به باورهایشان بسیار وابسته‌اند. آن‌ها به‌دنبال حقیقت نمی‌روند. آن‌ها فقط نوعی تعادل می‌خواهند و موفق می‌شوند دنیایی تقریباً منسجم بر اساس باورهایشان بسازند. این دنیا بهشان احساس امنیت می‌دهد و ناخودآگاه، به آن وفادار می‌مانند.»

«انسان‌ها به باورهایشان بسیار وابسته‌اند. آن‌ها به‌دنبال حقیقت نمی‌روند. آن‌ها فقط نوعی تعادل می‌خواهند و موفق می‌شوند دنیایی تقریباً منسجم بر اساس باورهایشان بسازند. این دنیا بهشان احساس امنیت می‌دهد و ناخودآگاه، به آن وفادار می‌مانند.»

فقط جزئیاتی را که به آن باور داریم می‌بیند، طوری که باورهایمان را تقویت می‌کند. اینجا چرخه کامل می‌شود. «اگر باور کنیم که دنیا جای خطرناکی است، در واقع، توجهمان را به تمام خطرهای واقعی یا بالقوه متمرکز می‌کنیم و بیشتر و بیشتر احساس زندگی در یک دنیای خطرناک را خواهیم داشت.»

با گوش دادن به حرف‌های شخص دیگر به تکامل نمی‌رسیم، بلکه با عمل کردن و تجربه کردن کامل می‌شویم.»

بالیایی‌ها آنچه را خدایان بهشان می‌دادند، بدون هیچ سؤال بیجایی، می‌پذیرفتند.