کتاب نگرانم ازم دلخور باشی

تا زمانی که حواسمان به قضاوت و نگاه دیگران معطوف است، نمی‌توانیم به درون خود توجه کنیم و کار واقعی را آغاز کنیم.

راه‌های زیادی برای گفتن «به یادتم» وجود دارد و به همان اندازه، فرصت برای احساس فراموش شدن

بنابراین خشنودسازی افراطی یعنی حرکت ناخودآگاه به‌سمت موقعیت‌ها و روابط تهدیدآمیز، به‌جای فاصله گرفتن از آن‌ها.

به‌زبان ساده، تروما همان زخمی است که به دنبال یک اتفاق در درون ما باقی مانده، نه خودِ اتفاق.

حاضر بودن در لحظه همیشه به‌معنی داشتن احساس خوب نیست.

مهرطلبی رفتاری است که وقتی می‌ترسیم کسی را ناراحت کنیم، احساس ناامنی داریم یا فکر می‌کنیم خطایی کرده‌ایم، سراغش می‌رویم.

دربارهٔ رها کردن این باور که باید خودمان را نادیده بگیریم تا دیگران راحت باشند.

وقتی دست از تمرکز بر قضاوت دیگران برمی‌داریم، دوباره خودمان را پیدا می‌کنیم.

اگر با خودمان ارتباط معناداری نداشته باشیم، نمی‌توانیم با دیگران ارتباط عمیق برقرار

خوب بودن یعنی کاری انجام بدهیم تا خوب به نظر برسیمیعنی رفتاری برای خوب دیده شدن؛ اما شفقت یعنی رفتاری که از درون ما برمی‌آید، چون به ما حس خوبی می‌دهد.

وقتی قبل از انجام رفتارهای عادت‌شده مکث کنیم، می‌توانیم انگیزهٔ واقعی پشت کارهایمان را ببینیم و در تلهٔ خشنودسازی نیفتیم.

وقتی کسانی که قرار است به ما احساس امنیت بدهند، ما را بارها در وضعیتی رها می‌کنند که احساس ناامنی، شنیده‌نشدن، دوست‌داشته‌نشدن یا نادیده‌گرفته‌شدن می‌کنیم، وضعیتی شکل می‌گیرد که به آن «ترومای پیچیده» گفته می‌شود.

او همچنین متوجه می‌شود که نسبت به کسانی که به‌اندازهٔ خودش خودکفا نیستند، نگاه انتقادآمیز دارد؛ بخشی از این انتقادها به این دلیل است که در دل به آن‌ها حسادت می‌کند، چون آن‌ها مجبور نبوده‌اند آن‌قدر زود بزرگ شوند.

اما حقیقت این است که ما نمی‌توانیم آن فرد را تغییر دهیم؛ چون او اصلاً ظرفیت عاطفی لازم برای دوست داشتنمان به‌شکلی که سزاوارش هستیم را نداشته است.

پیروزی واقعی زمانی است که برای آنچه دریافت نکرده‌ایم سوگواری کنیم و سپس به‌سمت چیزی برویم که واقعاً شایستهٔ ما

سوگ فقط برای زمانی نیست که عزیزی را از دست می‌دهیم؛ گاهی برای چیزهایی گریه می‌کنیم که هیچ‌گاه نداشته‌ایم.

توضیح دادن مکرر خود یا تلاش برای قانع کردن فردی که ازنظر عاطفی نابالغ است هیچ‌وقت جواب نمی‌دهد و فقط شما را در چرخهٔ درد، خشم و ناتوانی نگه می‌دارد.

چه با پدر و مادر و چه با هرکس دیگری، وقتی شما رشد می‌کنید و او ثابت می‌ماند، شرایط آسیب‌زا می‌شود.

میزان نزدیکی ما با دیگران بازتابی مستقیم از میزان نزدیکی ما با خودمان است.

او دیگران را از طریق همان قضاوت‌هایی می‌دید که نسبت به خودش داشت.

تمرین ذهن‌آگاهی آنچه در جریان است را تغییر نمی‌دهد؛ بلکه ظرفیت ما را برای بودن با آنچه هست تغییر می‌دهد.

واکنش فوری رفتاری ناخودآگاه است، درحالی‌که پاسخ انتخابی آگاهانه است

وقتی واکنش نشان می‌دهیم، نیازی نیست خود را سرزنش کنیم.

ذهنی‌سازی و تحلیل بیش از حد احساسات راهی است برای دور ماندن از تجربهٔ واقعی

فهمیدم بدنم تابوتی برای درد و احساسات سرکوب‌شده‌ام نیست.

بهبود و شفای روحی چیزی نیست که بتوان آن را مثل یک مورد در چک‌لیست علامت زد و تمام کرد، بلکه فرایندی ناراحت‌کننده و پر از آشفتگی است که باید به درون خود نگاه کنیم.

بدن هرچیز کوچکی را تهدید تلقی می‌کند. این گوش‌به‌زنگی به روابط هم کشیده می‌شود: لحظه‌به‌لحظه حالات هیجانی دیگران را می‌سنجیم تا حدس بزنیم چه احساسی دارند و خودمان را مطابق آن تغییر می‌دهیم.

این حس در میان بسیاری از مراجعان رایج است وقتی برایشان توضیح می‌دهم که واکنش خشنودسازی یکی از چهار پاسخ بدن به تروماست.

اما تروما می‌تواند از انباشته شدن لحظه‌های به‌ظاهر «کوچک» روزمره شکل بگیرد، لحظه‌هایی که برای بدن، اصلاً کوچک نیستند.

ترومای پیچیده فقط شامل آنچه اتفاق افتاده نیست، بلکه شامل آن چیزی که اتفاق نیفتاده هم هست؛ حمایتی که نگرفتیم، پناهی که نیافتیم، مهربانی‌ای که هنگام موقعیت آسیب‌زا یا پس از آن دریافت نکردیم.