کتاب نگرانم ازم دلخور باشی

تا زمانی که حواسمان به قضاوت و نگاه دیگران معطوف است، نمی‌توانیم به درون خود توجه کنیم و کار واقعی را آغاز کنیم.

راه‌های زیادی برای گفتن «به یادتم» وجود دارد و به همان اندازه، فرصت برای احساس فراموش شدن

بنابراین خشنودسازی افراطی یعنی حرکت ناخودآگاه به‌سمت موقعیت‌ها و روابط تهدیدآمیز، به‌جای فاصله گرفتن از آن‌ها.

مهرطلبی رفتاری است که وقتی می‌ترسیم کسی را ناراحت کنیم، احساس ناامنی داریم یا فکر می‌کنیم خطایی کرده‌ایم، سراغش می‌رویم.

دربارهٔ رها کردن این باور که باید خودمان را نادیده بگیریم تا دیگران راحت باشند.

وقتی دست از تمرکز بر قضاوت دیگران برمی‌داریم، دوباره خودمان را پیدا می‌کنیم.

اگر با خودمان ارتباط معناداری نداشته باشیم، نمی‌توانیم با دیگران ارتباط عمیق برقرار

خوب بودن یعنی کاری انجام بدهیم تا خوب به نظر برسیمیعنی رفتاری برای خوب دیده شدن؛ اما شفقت یعنی رفتاری که از درون ما برمی‌آید، چون به ما حس خوبی می‌دهد.

وقتی قبل از انجام رفتارهای عادت‌شده مکث کنیم، می‌توانیم انگیزهٔ واقعی پشت کارهایمان را ببینیم و در تلهٔ خشنودسازی نیفتیم.

به‌زبان ساده، تروما همان زخمی است که به دنبال یک اتفاق در درون ما باقی مانده، نه خودِ اتفاق.

وقتی کسانی که قرار است به ما احساس امنیت بدهند، ما را بارها در وضعیتی رها می‌کنند که احساس ناامنی، شنیده‌نشدن، دوست‌داشته‌نشدن یا نادیده‌گرفته‌شدن می‌کنیم، وضعیتی شکل می‌گیرد که به آن «ترومای پیچیده» گفته می‌شود.

بهبود و شفای روحی چیزی نیست که بتوان آن را مثل یک مورد در چک‌لیست علامت زد و تمام کرد، بلکه فرایندی ناراحت‌کننده و پر از آشفتگی است که باید به درون خود نگاه کنیم.

بدن هرچیز کوچکی را تهدید تلقی می‌کند. این گوش‌به‌زنگی به روابط هم کشیده می‌شود: لحظه‌به‌لحظه حالات هیجانی دیگران را می‌سنجیم تا حدس بزنیم چه احساسی دارند و خودمان را مطابق آن تغییر می‌دهیم.

این حس در میان بسیاری از مراجعان رایج است وقتی برایشان توضیح می‌دهم که واکنش خشنودسازی یکی از چهار پاسخ بدن به تروماست.

اما تروما می‌تواند از انباشته شدن لحظه‌های به‌ظاهر «کوچک» روزمره شکل بگیرد، لحظه‌هایی که برای بدن، اصلاً کوچک نیستند.

ترومای پیچیده فقط شامل آنچه اتفاق افتاده نیست، بلکه شامل آن چیزی که اتفاق نیفتاده هم هست؛ حمایتی که نگرفتیم، پناهی که نیافتیم، مهربانی‌ای که هنگام موقعیت آسیب‌زا یا پس از آن دریافت نکردیم.

گاهی مجبوریم رضایت دیگران را جلب کنیم گاهی واکنش خشنودسازی به‌منظور حفظ امنیت، داشتن شغل، یا حتی برای زنده ماندن ضرورت

برای زنان، خشنودسازی قرن‌ها ابزاری برای بقا بوده است. زنان ناچار بودند مردان را در خانه، محل کار و جامعه خشنود کنند.

وقتی تعارض‌ها همین‌طور زیر فرش پنهان می‌شوند، کسی که سرانجام تصمیم می‌گیرد آن فرش را بلند کند و با دردها روبه‌رو شود، یعنی کسی که می‌خواهد درمان شود، طبیعی است که برای باور کردن تجربه‌های خودش دچار تردید شود

چون هیچ‌کس کنارش نیست که بگوید «آره، این اتفاق افتاده، و احساس تو کاملاً طبیعیه». کودکی که «احساساتی» خطاب می‌شود، طوری تربیت می‌شود که احساس کند خودش مشکل دارد، ولی معمولاً او مشکل ندارد؛ بلکه او فقط همان کسی است که دارد مشکلی را بیان می‌کند که دیگران حاضر نیستند به آن نگاه کنند.