«زمان زوال» رمانی نوشته شهره احدیت، نویسنده معاصر ایرانی است.

این اثر سومین کار داستانی و دومین رمانی است که از شهره احدیت منتشر می‌شود، البته علاوه بر حوزه بزرگ‌سال، فعالیت‌هایی را نیز در حوزه کودک و نوجوان انجام داده‌‌است. این رمان تقابل بین سنت و مدرنیته است و این موضوع را به چالش می‌کشد. داستان سه راوی به نام‌های اطلس، زری و کیومرث دارد که هر کدام در بخش‌هایی از کتاب، با زاویه دید متفاوتی به بیان موضوع می‌پردازند.

شهره احدیت، نویسنده و ویراستار در سال ۱۳۴۰ در کاشان متولد شد. وی مادر علی ضیاء، مجری مطرح رادیو و تلویزیون است و پیش از چاپ این کتاب، رمان «گورچین» و مجموعه داستان «سیامو» را نیز منتشر کرده‌است.

باز آن دخمه را دیدم. اتاقی که با سی‌ونه نفر چند سال توش زندگی کردم. توی اردوگاه زیر دوش ایستاده بودم، آب سرد شد، یخ کرد، از حمام فرار کردم به بند. لخت، همه می‌لرزیدیم، همه لخت بودیم. از صدای دندان‌ها از خواب پریدم. دیگر نشد بخوابم. لرز تو استخوان‌هام بود. از خوابیدن هم می‌ترسم. سیگاری آتش زدم و زل زدم به دور تا دور اتاق که با نور چراغ‌برق خیابان روشن بود.

شب‌ها بیشتر یاد آقاجون می‌کنم. بعد از مرگش تنها شدم. این‌جا کسی نیست. من هستم و نیکی که ول است بین خانه و هتل مامان‌وزیره.

جمعه‌ها صبح خانه‌اند، مامان‌وزیره دارد برای نیکی خاطره می‌بافد. یکی زیر، یکی رو. یک رج زیر، یک رج زیر، یک رج زیر... هما هم می‌بافت. چیزهایی که مامان‌وزیره می‌گوید توهم است. مامان‌وزیره دوست دارد این‌طور باشد. این‌طور بوده باشد. دوست دارد نایب را برساند به درجه‌ی خدایی. چه‌طور می‌تواند این همه کسی را دوست داشته باشد که هیچ‌وقت ندیده بوده؟ این همه سال زل زد به عکس‌های سیاه و سفید تیره و تار و هی قصه بافت یکی زیر، یکی زیر... همه زیر. خیلی وقت است مرده‌اند. همه توی کانال‌اند. آن‌جا می‌خوابند، نماز می‌خوانند، غذا می‌خورند. آقاجون را هم گذاشتند توی یک کانال تنگ و کوتاه.

کتاب زمان زوال