کتاب عشق ورای ایمان

هیچ تقدیری بدتر از این نیست که انسان در تنهایی زندگی کند و در تنهایی بمیرد؛ کسی را دوست نداشته باشد و مورد عشق و محبت هیچ‌کس نباشد.

«به یکدیگر عشق بورزید و به هم نیکی کنید تا خدا بسیاری از گناهانتان را ببخشاید.»

آیا می‌دانید معنی جنتلمن چیست؟ جنتلمن کسی است که کارهایش را با آرامش، ملایمت و دقت انجام می‌دهد.

چه‌بسا کسانی که ما آن‌ها را ظاهراً افرادی غیرمذهبی می‌بینیم، در روز عدل و محاسبۀ قیامت جلوتر از آن‌هایی که ظاهر مذهبی دارند وارد بهشت پروردگار شوند.

برعکس، وقتی پیر شویم شانس خیلی کمی برای یادگیری عشق خواهیم داشت. هیچ تقدیری بدتر از این نیست که انسان در تنهایی زندگی کند و در تنهایی بمیرد؛ کسی را دوست نداشته باشد و مورد عشق و محبت هیچ‌کس نباشد. عشق ورزیدن نجات پیدا کردن و رستگاری است. کسی که عاشق نمی‌شود و اجازه نمی‌دهد عاشقش شوند، اهل جهنم است و کسی که در رسیدن به عشق، به شادی می‌رسد، در رسیدن به خدا هم به شادی می‌رسد. چون خدا عشق مطلق است.

نباید نام خدا را به بیهودگی به زبان آوریم چون عاشق او هستیم. آیا وقتی کسی را دوست داریم، جرئت می کنیم از روی کسالت و بی‌علاقگی با او صحبت کنیم؟ یا برعکس مشتاق حرف زدن با او هستیم؟

باارزش‌ترین چیزی که بشر می‌تواند در پیشگاه خدا به انجام برساند مهربانی با بندگان اوست. جهان هستی واقعاً نیازمند این تفکر است!

باید به این باور رسید که ما به این دنیا آمده‌ایم تا در حد بی‌نهایت عشق بورزیم و به دنبال این احساس به رستگاری برسیم و زندگی به اندازۀ کافی این فرصت را به ما می‌دهد تا خودمان را وقف این مسیر کنیم.

خداوند می‌فرماید، عشق و محبت واقعی خود را فقط نسبت به من اظهار کنید. این دقیقاً معنای عشق است. یعنی نباید نام خدا را به بیهودگی به زبان آوریم چون عاشق او هستیم. آیا وقتی کسی را دوست داریم، جرئت می کنیم از روی کسالت و بی‌علاقگی با او صحبت کنیم؟ یا برعکس مشتاق حرف زدن با او هستیم؟

اگر قدرت پیامبران را داشته باشم و از تمام رموز و دانش‌ها آگاهی داشته باشم یا حتی اگر ایمانی داشته باشم که با آن بتوانم کوه‌ها را جابجا کنم، اما فاقد عشق باشم، درواقع "هیچ هستم".

با عشق همه‌چیز قابل تحمل است

عشق، به دور از حسادت و خودستایی است. عشق، به دور از خودبینی و گستاخی است. عشق به دور از تعصبات کورکورانه است. عاشق زودرنج و کج‌خلق نیست هر جا خطاکاری و پستی می‌بینید، بدانید آنجا عشق وجود ندارد. عشق، از صداقت و درستی سرخوش و لبریز می‌شود. با عشق همه‌چیز قابل تحمل است، همه‌چیز باورپذیر می‌شود. عشق با خود امید می‌آورد، با عشق همه‌چیز را صبورانه می‌پذیریم. عشق بی‌پایان و جاودانه است.

اما به‌راستی چرا عشق از ایمان برتر است؟ زیرا ایمان صرفاً جاده‌ای است که ما را به سمت عشقی بزرگ‌تر هدایت می‌کند. چرا عشق از نیکوکاری برتر است؟ زیرا نیکوکاری فقط جلوۀ ظاهری عشق است.

ما عشق می‌ورزیم، چون پیش از همه، خدا عاشق ما شده است.

عشق از ۹ جزء ساخته شده است: کسی که عاشق است باید این اجزا را در روح خود احساس کند: صبر و بردباری: عشق صبور و بردبار است. مهربانی: عشق مهربان است. بخشندگی و سخاوت: با حضور عشق، حسادت و غبطه خوردن بی‌معناست. فروتنی: عاشق به دور از خودستایی و خودبینی است. ادب و تواضع: عاشق گستاخ و بی‌ادب نیست. بدون خودخواهی: عاشق بر خواستۀ خود پافشاری نمی‌کند. خوش‌اخلاق: عشق به دور از زودرنجی و کج‌خلقی است. صادق و بی‌تزویر: عاشق به دور از رنگ و ریاست. بی‌ریا و صمیمی: هرجا خطا و اشتباهی دیده شود، بدانید آنجا عشق حضور ندارد و برعکس هرجا صداقت و حقیقت دیدید، حتماً در حضور عشق بوده است.

باارزش‌ترین چیزی که بشر می‌تواند در پیشگاه خدا به انجام برساند مهربانی با بندگان اوست. جهان هستی واقعاً نیازمند این تفکر است!

در دنیا فقط یک چیز مهم‌تر و باارزش‌تر از شادی است و آن پرهیزکاری است.

هر جا خطاکاری و پستی می‌بینید، بدانید آنجا عشق وجود ندارد.

مردن بهتر از زندگی بدون عشق است

آیا می‌دانید معنی جنتلمن چیست؟ جنتلمن کسی است که کارهایش را با آرامش، ملایمت و دقت انجام می‌دهد. تمام این‌ها در تعریف عشق نهفته است. درواقع این هنر و راز عشق است. کسی که عشقی در قلبش دارد نمی‌تواند رفتاری غیر از این داشته باشد. اگر کسی جنتلمن نباشد رفتار و حرکاتش مملو از افاده و غرور است. کسی که در زندان روح و احساس خودش زندانی شده، قطعاً نمی‌تواند عاشق باشد.

وقتی شروع به شاد کردن دیگران می‌کنیم درواقع مزرعۀ روحمان را شخم زده و بذر محبت کاشته‌ایم و درنهایت این سهم خود ماست که چندین برابر شده است.

خودتان را برای چیزهایی مثل پول، شانس و اقبال، شهرت یا چیزهایی از این قبیل خسته نکنید. اینجا من از چیزهایی برایتان مثال زدم که ذاتاً ارزشمندند؛ چیزهایی که بهترین مردان روزگار برای آن‌ها وقت و جانشان را اهدا کرده‌اند. و دیدید که همۀ آن‌ها امروزه به‌کل کنار گذاشته شده‌اند. اینجا صحبت از معایب و نقایص این‌ها نیست. فقط دیدیم که دوام و بقایی ندارند. رسالت انبیا، زبان‌ها و گویش‌ها و علوم، به خودی خود باارزش و مهم هستند ولی آن‌ها هدیۀ متعالی پروردگار به بشر نیستند. چیزهایی ماورا و برتر از این‌ها وجود دارد. ما فی‌نفسه از آنچه انجام می‌دهیم برتریم و از آنچه مالکش هستیم، بسیار بالاتریم. خیلی از مواقع، آنچه به عنوان گناه می‌شناسیم درواقع گناه به حساب نمی‌آید. آن‌ها فقط احساسات و خطاها و انحرافاتی هستند که خیلی زود از بین می‌روند. خطاهایی زودگذر...

اما به‌راستی چرا عشق از ایمان برتر است؟ زیرا ایمان صرفاً جاده‌ای است که ما را به سمت عشقی بزرگ‌تر هدایت می‌کند. چرا عشق از نیکوکاری برتر است؟ زیرا نیکوکاری فقط جلوۀ ظاهری عشق است. یکی از راه‌هایی است که در آن عشق جلوه می‌کند و همیشه کل از جزء برتر است. نیکوکاری فقط یک راه است. یکی از هزاران راهی که عشق به ما نشان می‌دهد تا از طریق آن‌ها به معشوقمان نزدیک و نزدیک‌تر شویم.

قطعاً در فردوس برین جایی برای افراد ناشکیبا که خلق‌وخوی شرورانه دارند وجود ندارد. این‌ها بهشت را هم برای دیگران غیرقابل تحمل می‌کنند!

در روز حساب، دوباره در کنار کسانی که آن‌ها را دیده‌ایم و به آن‌ها کمک کرده‌ایم جمع خواهیم شد. همین‌طور کسانی را هم که تحقیر کرده و دست یاری‌مان را از آن‌ها دریغ کرده‌ایم خواهیم دید. آنجا نیازی به جمع کردن مدرک و شاهد نداریم چون زندگی‌مان و خودمان و آنچه انجام داده‌ایم، برای شهادت دادن کافی خواهند بود. بزرگ‌ترین جرم ما فراموشی عشق خواهد بود.

عشق همان حکم و دستور الهی است که بقیۀ احکام و دستورات را قضاوت می‌کند. عشق راز زندگی است

اگر شما تکه‌ای آهن را در مسیر جریان الکتریسیته قرار بدهید، به دلیل جریانات القایی، آن تکه‌آهن هم الکتریکی خواهد شد. اگر آن را نزدیک آهن‌ربا قرار دهید این تکه‌آهن تا وقتی که کنار آهن‌رباست، خودش هم خاصیت مغناطیسی خواهد داشت.

چون مردن بهتر از زندگی بدون عشق است. بله تکرار می‌کنم: بهتر است بمیریم تا بدون عشق زندگی کنیم.

ما به دنبال رسیدن به آرامش ابدی در بهشت هستیم. اما با عشق در روی زمین هم به این آرامش خواهیم رسید.

خدا عشق مطلق است، عشقی که اگر در ما رسوخ کند، زندگی‌مان حلاوت می‌یابد و تمام زوایای زندگی‌مان را تغییر می‌دهد و تصفیه می‌کند. تمام اشتباهات و نقایصمان را بیرون می‌راند و لایه‌های درونی روحمان را از نو می‌سازد، احیا می‌کند و دوباره رشد می‌دهد. نیروی اراده و عزم راسخ نمی‌تواند شما را تغییر دهد اما عشق الهی... می‌تواند.