کتاب زمین بر پشت لاک‌پشت‌ ها

همه بلدن به چشم آدم نگاه کنن، اما کم پیش می‌آد کسی پیدا شه که دنیا رو دقیقاً همون‌جوری ببینه که تو می‌بینی.

وزن وجود یک پدر را نمی‌دانی، مگر این‌که برداشته شود.

نمی‌گم تو فوق‌العاده زیبایی یا مهربونی یا هرچی. می‌گم به‌یادموندنی هستی.

«مهم نیست چطور می‌میرید، مهم این است که وقتی می‌میرید چه کسی هستید.»

«در زندگی به جایی می‌رسید که دیدن زیبایی جهان برای‌تان کافی‌ست. نیازی نیست عکسش را بگیری یا نقاشی‌اش کنی یا حتا به بیادش بیاوری. خودش کافی است.»

کسی که نخواد دوباره تو رو ببینه، به خودش زحمت خداحافظی نمی‌ده.

بعد از بهترین گفت‌وگوها حتا یادت نمی‌آد که در مورد چی حرف می‌زدی. فقط یادت می‌آد چه حسی داشتی.

جالب‌ترین قسمت علم برای من همینه که هرچی بیش‌تر یاد بگیری، واقعاً به جواب نمی‌رسی، فقط سؤال‌های بهتری پیدا می‌کنی.»

همه بلدن به چشم آدم نگاه کنن، اما کم پیش می‌آد کسی پیدا شه که دنیا رو دقیقاً همون‌جوری ببینه که تو می‌بینی.

بهش می‌گفتم که من و دیویس زیاد حرف نمی‌زدیم و زیاد به‌هم نگاه نمی‌کردیم، اما این‌ها مهم نبود، چون هر دو داشتیم به یه آسمون مشترک نگاه می‌کردیم که شاید خودش خیلی صمیمانه‌تر از نگاه‌کردن به چشم طرف مقابل باشه. همه بلدن به چشم آدم نگاه کنن، اما کم پیش می‌آد کسی پیدا شه که دنیا رو دقیقاً همون‌جوری ببینه که تو می‌بینی.

نگرانی من رو ناراحت نمی‌کنه. نگرانی، جهان‌بینی درستیه. زندگی نگران‌کننده‌ست.

ولی تو زبان انگلیسی به عاشق‌بودن می‌گن "درعشق‌بودن" که عجیبه و یه‌جورایی احساس می‌کنی عشق یه دریاست که توش غرق می‌شی یا یه شهره که توش زندگی می‌کنی

فکر می‌کنی نقاشی، اما درواقع بوم نقاشی هستی.

نبود. من مثل یه داستان پر از ایرادهای منطقی بودم.

"خوب‌ترین‌ها همیشه بی‌بهره از یقین‌اند، درحالی‌که بدترین‌ها لبریز از اشتیاقی راسخ‌اند"

گفت: «من نمی‌دونم باید چی بگم. خیلی اهل گپ‌وگفت نیستم.» گفتم: «می‌تونی چیزی رو که تو فکرت هست، بگی. کاری که خودم هیچ‌وقتِ هیچ‌وقت نمی‌کنم.»

وحشت واقعی این نیست که ترسیده باشی، اینه که چاره‌ای جز ترسیدن نداشته باشی.

گذشته کابوسیه که دارم سعی می‌کنم ازش بیدار شم.

هر فقدانی کاملاً بی‌سابقه‌ست. هیچ‌وقت نمی‌تونی درد کس دیگه‌ای رو بفهمی. واقعاً نمی‌تونی. مثل این‌که می‌تونی پوست کس دیگه‌ای رو لمس کنی، اما این به این معنی نیست که حالا می‌دونی زندگی‌کردن تو بدن اون چه حسی داره.

یه چیزِ یه‌نفرِ دیگه‌ای، اما درعین‌حال خودت هم هستی

زندگی‌ت، داستانی در مورد توئه، نه داستانی که خودت تعریف کنی.

عشق اولت رو به‌خاطر می‌آری، چون بهت نشون داده و اثبات کرده که می‌تونی دوست داشته باشی و دوست داشته بشی، که هیچ‌چیِ این دنیا ارزش عشق رو نداره و عشق جواب چرا و چگونه انسان‌شدن ماست.

اگه به اندازه‌ی کافی به آسمون‌ها نگاه کنین، می‌فهمین که چقدر کوچیک هستین.

«یعنی، من فکرم رو کنترل نمی‌کنم، پس واقعاً مالِ من نیست. من تصمیم نمی‌گیرم که عرق کنم یا سرطان یا سی‌دیف بگیرم یا هرچی... پس بدن من واقعاً مال من نیست. من مسئول هیچ‌کدوم از این‌ها نیستم و نیرویی خارج از من انجام‌شون می‌ده. من داستانی هستم که اون نیرو تعریف می‌کنه. من مجموعه‌ی شرایطم.»

مشکل پایان خوش اینه که اون‌ها یا واقعاً خوش نیستن یا واقعاً پایان نیستن. می‌دونی؟ تو زندگی واقعی بعضی چیزها بهتر می‌شه و بعضی چیزها هم بدتر. آخرش هم می‌میری.

گفتم: «همه‌ی پسرها چندش‌آورن. همه چندش‌آورن.

قطعاً جذب بعضی‌ها می‌شم و ایده‌ی بودن تو رابطه هم قشنگه، ولی مکانیسم واقعیِ رابطه با توانایی‌های من هم‌خونی نداره.

زندگی چیزی نیست که کنترلش دست تو باشه.

«نه. حرف من اصلاً ارزش‌گذاری سلیقه‌ای نیست. نمی‌گم تو فوق‌العاده زیبایی یا مهربونی یا هرچی. می‌گم به‌یادموندنی هستی.»

فکر می‌کنم این‌که آدم عقیده‌ای نداشته باشه، خیلی بدتره. چون اون‌وقت همه‌ش با همه‌چیز کنار می‌آد.