بریده‌هایی از کتاب پیام‌های سیاسی،تاریخی و اجتماعی مهاتما گاندی

تنبلی از هر بیماری دیگری مسری‌تر است.

بدترین دردها آن است که شخص، نخست شیرینی زوال‌پذیری را بچشد و پس از آن تلخی دائمی و رنج همیشگی ببیند.

کسی که در انتظار رسیدن شرایط مناسب است، ایمانش سست است.

عدل و ظلم در جهان نسبی است؛ شاید عدل درباره‌ی یکی ظلم، و ظلم در حق دیگری عدل باشد.

تو باید همان تعبیری باشی که می‌خواهی نظاره‌گر آن در جهان باشی.

بودن یعنی دست به کار زدن و تنها در نقطه‌ی انجام کار و عمل است که انسان، انسان واقعی می‌شود.