کتاب آسمان آبی شب

دلش از بی‌قراری چشم‌هایش هراس دارد و مشتاق بیداریست.

این شاید قدرت پنهان ما زن‌ها باشد که می‌توانیم از صدجفت چشم که خیره‌مان شده است تک‌تک‌شان را از هم تمیز دهیم و از بین‌شان تنها همان یک دانه طیب و طاهرش را سوا کنیم و بگذاریم گوشه‌ی قلب‌مان. قدرتی که شما مردها از آن غافلید و هیچ‌وقت آن را درک نمی‌کنید...

. این شاید قدرت پنهان ما زن‌ها باشد که می‌توانیم از صدجفت چشم که خیره‌مان شده است تک‌تک‌شان را از هم تمیز دهیم و از بین‌شان تنها همان یک دانه طیب و طاهرش را سوا کنیم و بگذاریم گوشه‌ی قلب‌مان. قدرتی که شما مردها از آن غافلید و هیچ‌وقت آن را درک نمی‌کنید... هیچ‌وقت...

برایش عجیب است. عجیب است که تکه ابری توخالی این‌چنین تهوری از خود نشان می‌دهد و کُره‌ای را از نور درخشان‌ترین ستاره‌ی کهکشان محروم می‌کند. عجیب است که ثابته‌ای با این همه انرژی و قدرت، این‌قدر از خودش بزرگی به خرج می‌دهد و می‌گذارد که تکه ابری توخالی و پوچ، جلویش بایستد و برایش هارت و پورت کند. عجیب است... تکه ابر توخالی رویش را کم می‌کند و خودش را از جلوی ستاره‌ی نورانی کهکشان کنار می‌کشد. نور، مستقیم توی چشم‌های یوسف جا می‌گیرد و او بلافاصله پلک‌ها را چون کرکره‌ی مغازه‌های شهر می‌بندد. چشم‌های ناتوانش، تاب این هجمه‌ی نور را ندارند و چاره‌ای برایشان جز ندیدن نمی‌ماند... دیگر آفتاب را نمی‌بیند... چون نمی‌تواند این حجم از نور را طاقت بیاورد... نمی‌تواند.

پنجره‌ها به خودی خود چیزای مهمی نیستن. مهم اینه که رو به کجا باز بشن... متوجهی؟

از نور مهربان‌ترین ستاره‌ی کهکشان، دل ابرها را شکافته و از فاصله‌ای که بین شاخه‌های عریان افتاده، برای خودش جایی باز کرده تا روی صورت یوسف آرام بگیرد؛

آخر پیرمرد، تو کدام قیامِ به حق و مردمی و پدر و مادر داری را دیده‌ای که خارجی‌ها تویش به نفع انقلابی جماعت یقه جر بدهند و برایشان هزینه کنند. آن‌ها فقط جایی پیدایشان می‌شود که برایشان آب و نانی داشته باشد... فقط همین... آب و نان.

اگر فردا آن‌طور که او می‌خواهد، پیش برود و روز دیدار تازه کردنش با معشوقه باشد، پس امشب آبی‌ترین شب آسمان است... آبی‌ترین شب آسمان...