بریده‌هایی از کتاب ترس و نفرت در لالیگا

مرگ و زندگی و میان آن دو فوتبال. یک سمت زایشگاه و سمتِ دیگر گورستان، وسط این دو نیوکمپ: بزرگترین ورزشگاه اروپا.

اگر نمی‌بردید، هیچ چیز نبودید. در باران، برف ... مردم همیشه برد می‌خواهند

وقتی دسته جمعی‌اند، فریاد می‌زنند و فحش می‌دهند و بطری پرتاب می‌کنند. وقتی تنهایند، همه ترسو و ساکت‌اند. بیرون زمین، دیگر فریاد نمی‌زنند

بالاتر از همه، رقابت کاتالونیا تبدیل به رقابت لیونل مسی و کریستانو رونالدو شد. رونالدو گل زد، بعد مسی، مسی گل زد و بعد رونالدو. اگر مادرید مقابل بارسلونا بزرگترین رقابت دنیای ورزش روی زمین است، نمی‌توان آن را بدون این دو بهترین بازیکنان جهان تصور کرد. مردانی که بر فوتبال حکمرانی می‌کنند و تعریف باشگاه‌های خود هستند، در شخصیت و در بازی، در سبک و در ذات.

: “ باید می‌ماندم اما بهایش را با جانم می‌دادم. فشار به قدری در این پست زیاد است که مطمئناً سکته قلبی می‌کردم. اگر با پای خود از باشگاه نمی‌رفتم، حتما روزی در تابوت آن را ترک می‌کردم.”

پیچی آلونسو بازیکن بارسلونا که بعدها مربی تیم ملی کاتالونیا شد ادامه می‌دهد: “ مردم طرفداری از بارسلونا را جنگ با رژیم می‌دانند.”

وقتی از منشور بارسلونا و رئال مادرید به جنگ داخلی نگاه کنیم درحالی که دو باشگاه هم از درون منشور جنگ داخلی اسپانیا نظاره می‌شوند مقصد مابین آن‌ها ختم به دو رئیس می‌شود: سانیول و برنابئو. یکی رئیس بارسلونا و دموکرات که توسط افراد فرانکو در مادرید به قتل رسید. دیگری رئیس آینده مادرید و راست‌گرا که از منطقه جمهوری خواهان فرار کرد و داوطلبانه عضو نیروهای فرانکو شد و از فتح کاتالان به خودش می‌بالید.

روانشناس کاتلانی لوئیز فلاکور اشاره می‌کند: “ شما نمی توانستید در خیابان ها فریاد بزنید فرانکو تو یک جنایت کاری، پس مردم بر سر بازیکنان مادرید فریاد می‌زدند، این یک پدیده روانشناختی است.”