کتاب دوست نداشتنت مبارک

انگار همهٔ آدم‌های دنیا، هرقدر هم که خوب بودند، آدم بدهٔ قصهٔ زندگی یک نفر می‌شدند.

وقتی یه‌نفر که مثل تو این‌قدر دوست‌داشتنیه، حس می‌کنه دوست‌نداشتنیه؛ یعنی فقط یه‌نفر دوستش نداره و اون یه‌نفر زورش به همه می‌چربه. یه‌نفر هست که زورش به همهٔ ما می‌چربه، نه؟»

اگر وقتی به گذشته نگاه می‌کنید شرمندهٔ وجدان‌تون نمی‌شید، بدونید راه شما درست بوده.

بعضی وقت‌ها محبت می‌کنی، از روی ذاتت، به‌خاطر مهری که در دلت هست ولی سوءتعبیر می‌شود. سوءتعبیر می‌شود به وظیفه، به این‌که تو خیلی کوچک‌تر از طرف مقابلی، به این‌که محتاجی و این‌قدر در این توهم پیش می‌روند که فکر می‌کنند اگر تو نباشی هم می‌توانند با دیگری جای خالی‌ات را پر کنند."

هیچ‌وقت یک نفر نمی‌توانست بار احساسی دو نفر را به دوش بکشد. هرکسی باید بار خودش را برمی‌داشت، وگرنه بالاخره در نقطه‌ای از مسیر، یک نفر هر دو کیسه را روی زمین می‌انداخت و برمی‌گشت.

همهٔ ما یه‌وقتایی گم می‌شیم و با چنگ‌زدن به چیزایی که دوست‌شون داریم پیدا می‌شیم

زندگی جاریست و من، همین‌قدر که گرم است زمینم کافیست.

آسمان بار امانت نتوانست کشید، قرعهٔ کار به نام من دیوانه زدند. کسی برام مهم شده که هیچ‌وقت براش نفر اول نمی‌شم.

گاه‌گاهی که کنارش بنشینم کافی‌ست، او مرا باز رسانده به یقینم کافی‌ست، گله‌ای نیست من و فاصله‌ها همزادیم... و نفس عمیقی کشیدم.