کتاب سیه رویان

تاکنون در هیچ کتاب تاریخی ندیده‌ام که لشکریان یزید، موجوداتی عجیب‌الخلقه باشند، شاخ داشته باشند یا...! آن‌ها هم دوپا بودند، نماز می‌خواندند، مسجد می‌ساختند، روزه می‌گرفتند، حج می‌گزاردند و حتی خون حسین علیه السلام را هم به پای نهال دینشان ریختند. دشمنان حسین علیه السلام را باید شناخت تا مبادا آن‌ها ما را خودمانی حساب کنند تا مبادا اخلاق و منِشمان کپی برابر اصل لشکر عمرسعد باشد. جبهه مقابل حسین علیه السلام را باید شناخت تا تکلیفمان را با خودمان یک‌سره کنیم؛ در نیمۀ حسینی عالم هستیم یا نیمۀ یزیدی.

جهالت بود که دست مردم کوفه را از دست مسلم سفیر حسین علیه السلام درآورد و در دست کثیف ابن‌زیاد قرار داد؛ جهالت بود که مردم را از زیر پرچم امام حسین علیه السلام به زیر پرچم یزید کشاند؛ جهالت بود که نگذاشت قطره‌های دوستداران امام علیه السلام به دریای پهناور وجود امام پیوند بخورد و آنان را رودرروی هم قرار داد؛ مشکل اصلی لشکریان عمرسعد همین جهالت و نفهمی‌شان بود

مردمی که -برخلاف اهل بیت علیهم السلام- دنیا برایشان اصل باشد نه دین، حاضرند هرچیزی را پای دنیایشان قربانی کنند حتی اگر دینشان باشد، حتی اگر کلام پیامبرشان باشد.

برخی کلیدها تنها به یک قفل می‌خورند، ولی برخی شاه‌کلیدند. یکی از این شاه‌کلیدها همین جهالت است، درِ هر شر و نکبتی را به روی انسان می‌گشاید.

عاشوراشناسی بدون شناخت دشمنان حسین علیه السلام راه به‌جایی نمی‌برد.

اصلاً هر وقت دوستی دنیا در دلت آشوب کرد و خواست با ایجاد پارازیت نگذارد صدای منادی خدا را از کنگره عرش بشنوی و خواست تو را مشغول این دام کند، مصیبت‌های حسین علیه السلام را یاد کن. به خودت بگو اصلاً دنیا بعد از حسین علیه السلام ارزش دوست‌داشتن دارد؟ دنیایی که در آن با محبوب من چنین کردند ارزش دارد که من دنبالش راه بیفتم؟!

دشمنان حسین علیه السلام را باید شناخت تا مبادا آن‌ها ما را خودمانی حساب کنند تا مبادا اخلاق و منِشمان کپی برابر اصل لشکر عمرسعد باشد. جبهه مقابل حسین علیه السلام را باید شناخت تا تکلیفمان را با خودمان یک‌سره کنیم؛ در نیمۀ حسینی عالم هستیم یا نیمۀ یزیدی.

اصلاً کسی که دستش در دست امامش، چشمش به اشارۀ امامش، گوشش به لب‌های امامش نباشد در کوچه‌پس‌کوچه‌های بازار دنیا اسیر شیطان می‌شود و یک‌عمر جاهلانه زندگی می‌کند.

. انسان جاهل اگر به فکر دارویی برای جهل خویش نباشد، خواه‌ناخواه کارش به دنیاگرایی می‌رسد و از مسیر دنیاگرایی وارد میدان دین‌فروشی می‌شود.

به خودت بگو اصلاً دنیا بعد از حسین علیه السلام ارزش دوست‌داشتن دارد؟ دنیایی که در آن با محبوب من چنین کردند ارزش دارد که من دنبالش راه بیفتم؟!

انسان اگر جاهل شد سواری می‌دهد، به‌راحتی می‌شود سرباز بی‌جیره و مواجب دشمن. معاویه هم برای تثبیت حکومت خود و فرزندش یزید از نظریۀ جاهل‌نگه‌داشتن مردم استفاده می‌کرد.

محبت دنیا مغیره را کر و کور کرده بود. هرکس یزید را نمی‌شناخت، مغیره دیگر با تمام زندگی او آشنا بود؛ ولی به طمع حکومت کوفه کرد آنچه کرد.

«خون قلبش را داد تا بندگان تو -خدا- را از جهالت و گمراهی نجات دهد».

مشکل اصلی لشکریان عمرسعد همین جهالت و نفهمی‌شان بود: «قلب داشتند ولی با آن نمی‌فهمیدند، چشم داشتند ولی با آن نمی‌دیدند، گوش داشتند ولی با آن نمی‌شنیدند، این بود که همچون حیوانات شدند بلکه پست‌تر».

همان‌هایی که از حیدر بریدند حسین‌بن‌علی علیه السلام را سر بریدند

وقتی حسین علیه السلام دور و برش را می‌دید، صدایی از سنت به گوشش نمی‌رسید؛ از دید حسین علیه السلام: سنت مرده و بدعت جان گرفته است. سنت و بدعت جای خود را عوض کرده‌اند، کالای سنت در بازار امت اسلامی دیگر خریداری ندارد و برعکس بدعت پرارزش شده است، تا آنجا که حتی حاضرند پایش جان بدهند. وقتی مردم حاضرند هرکسی را بر جایگاه خلافت رسول الله صلی الله علیه وآله بنشانند؛ وقتی مردم دنیایشان را با هیچ‌چیز معامله نمی‌کنند؛ وقتی دین در سبد زندگی آنان جایگاهی ندارد؛ وقتی حسین علیه السلام می‌بیند که ابرهای جهالت، آسمان زندگی مردم را تیره‌وتار کرده است و فرصت دیدن خورشید حقیقت را از آنان گرفته؛ اینجاست که حسین علیه السلام تصمیم می‌گیرد خون قلبش را به پای درخت اسلام بریزد

دشمنان حسین علیه السلام جاهل بودند، امام خویش را نشناخته بودند. حسین علیه السلام را هم که دعوت می‌کنند سخن از سرسبزی باغ و رسیدن میوه و... می‌گویند، انگار قرار است حسین علیه السلام بیاید و دام‌پروری انسانی راه بیندازد. آری فقط شناسنامه حسین علیه السلام را -مثل خیلی از ماها- بلد بودند، ولی مقام امام را، وظیفۀ امام را و نیازشان را به امام تشخیص نمی‌دادند.

برخی کلیدها تنها به یک قفل می‌خورند، ولی برخی شاه‌کلیدند. یکی از این شاه‌کلیدها همین جهالت است، درِ هر شر و نکبتی را به روی انسان می‌گشاید. «همه بدی‌ها از معدن جهل استخراج شده‌اند.»

محبت دنیا دیگر نمی‌گذارد ببینی، نمی‌گذارد بشنوی؛ حتی اگر حسین علیه السلام نصیحتت کند باز هم گوشَت بدهکار نیست. مگر قصه عمرسعد را نشنیده‌ای؟! شب را تا به صبح بیدار ماند ولی باز نتوانست از حکومت ری بگذرد. شب عاشورا هم که امام حسین علیه السلام تمام تلاشش را نمود تا عمرسعد را هدایت کند؛ ولی باران هدایت حسین علیه السلام در کویر خشک وجود عمرسعد گُلی نرویاند.

مشکل اصلی لشکریان عمرسعد همین جهالت و نفهمی‌شان بود: «قلب داشتند ولی با آن نمی‌فهمیدند، چشم داشتند ولی با آن نمی‌دیدند، گوش داشتند ولی با آن نمی‌شنیدند، این بود که همچون حیوانات شدند بلکه پست‌تر».

تعریف مردم از دین‌داری عوض شده بود. فکر می‌کردند که هر جامعه‌ای که در آن نماز خوانده شود، جامعه دینی است. گمانشان بر این بود که هرکس نمازش بیشتر و طولانی‌تر، ریشش هم بلندتر باشد حتماً دین‌دارتر هم هست. از نظر این مردم می‌شد تا آخر طوری زندگی کرد که نه به دنیایشان لطمه‌ای بخورد نه به آخرتشان. مشکلشان این بود که هم آخرت را می‌خواستند و هم حاضر نبودند دنیایشان کوچک‌ترین صدمه‌ای ببیند.

سوی دیگر میدان، انسان‌نماهایی را می‌بینی که همچون سگ‌های گرسنه بر گرد لاشۀ بدبوی دنیا می‌چرخند. بیچارگانی را می‌بینی که معبودشان دنیاست، به امید وصال دنیا حاضرند هرچیزی را قربانی کنند حتی خودشان را، حتی آخرتشان را و حتی دینشان را.

به فرموده امام صادق علیه‌السلام: «و کسانی علیه حسین علیه السلام صف کشیدند که دنیا فریبشان داده بود و آخرتشان را به بهایی اندک فروخته بودند.» ناگفته پیداست که فروختن آخرت به دنیا، کار جاهلان است. چه‌کسی غیر از یک جاهل می‌تواند به‌خاطر چند روزۀ دنیا -که آن هم معلوم نیست چند روز باشد- بی‌نهایتِ خود را خراب کند. جهالت انسان را وادار می‌کند که برای آبادی دنیا دست از آخرتش بشوید

جهل در مقابل عقل است نه علم، درست مثل شب و روز. هرجا که روز باشد دیگر شب نیست و برعکس. هرجا هم که عقل وارد شود جهل میدان را خالی می‌کند و برعکس. چه بسیارند کسانی که عالم هستند، معلومات دارند ولی اعتقادشان، اخلاقشان، رفتارشان جاهلانه است. به قول امیرالمؤمنین علیه‌السلام: چه‌بسا عالمی که جهلش او را به نابودی کشاند، علم داشت ولی سودی به او نرساند. عمرسعد کسی است که از نظر معلومات مشکلی نداشت، حسین علیه السلام را به‌خوبی می‌شناخت. روزی هم که جنگ با امام حسین علیه السلام را به او پیشنهاد دادند، از سر شب تا به صبح خواب به چشمانش نیامد

حب دنیا که وارد قلب شد دیگر موعظه‌های فراوان هم تأثیر ندارد؛ مثل بدنی که بیماری در آن پابرجا شده باشد دیگر داروی زیاد هم نفعی به حالش ندارد.

همان‌هایی که از حیدر بریدند حسین‌بن‌علی علیه السلام را سر بریدند ما هم اگر از غدیر و کربلا عبرت نگیریم قطعاً در امتحان غیبت کم می‌آوریم. کسانی که از قبل آماده نباشند نمی‌توانند به لشکر امام زمانعلیه السلامبرسند همان‌گونه که برخی همچون طرماح‌بن‌عدی (از شیعیان خوب امیرالمؤمنینعلیه‌السلام) فقط‌وفقط به‌خاطر آماده‌نبودن از قافلۀ شهدای کربلا جا ماند.

بازندگان و جاماندگان واقعه عاشورای سال شصت‌ویک را باید شناخت تا مبادا به هنگام ظهور امام زمانعلیه السلامبه مشکل آنان دچار شویم. سفیانی‌ها بیش از اینکه از نژاد بنی‌امیه باشند اخلاق و مرامشان اموی است. منتظر مهدیعلیه السلامتلاش می‌کند تا یزیدیان را بشناسد و به رسم آموختن ادب از بی‌ادبان صف خود را از آنان جدا نماید. شخصیت‌هایی که آن قساوت تاریخی را آفریدند، برای خود تفکر و جهان ذهنی داشته‌اند. در این اوراق بنایمان بر این است که ذره‌بین تحلیل به دست، سرکی به جهان ذهنی این افراد بکشیم تا زوایای پیدا و پنهان شخصیتشان را بهتر کشف کنیم. امید اینکه این آشنایی مقدمه‌ای باشد برای جداکردن صف خود از پیروان شیطان.

همین الآن هم بسیاری از ما حاضر نیستیم زیر بار نائب امام زمان علیه السلام برویم، خیلی‌ها سعی می‌کنند به بهانه‌های واهی، مثل‌اینکه ولی‌فقیه که معصوم نیست، چرا با قمه‌زنی مخالف است؟ با چرا و چراها شانه از زیر بار ولایتش خالی کنند. امام باقرعلیه السلام مثل همیشه راست گفته بودند: «جاهلیتی دیگر در راه است.» هنوز که هنوز است جهل، سایه شومش را از سر انسان‌ها برنداشته است و باید چشم‌به‌راه صاحب عالم، مهدی فاطمه سلام‌الله‌علیها باشیم تا بیاید و دستش را بر سر بشر بکشد. دست عنایت مهدی علیه السلام است که عقل‌ها را کامل می‌کند. نور مهدی علیه السلام است که ظلمات را می‌زداید و جهان را به مصباح حسینی‌اش روشن می‌نماید.

برای فهم بهتر عاشورا باید از لایه‌های روییِ شخصیت دشمنان حضرتعلیه السلامعبور کنیم و به بررسی لایه‌های زیرین شخصیت آنان بپردازیم. اگر چنین نکنیم چه‌بسا هرگاه که زیارت عاشورا می‌خوانیم، شمر از همان عالم برزخ صدایش را بلند کند: تو دیگر چرا لعنت می‌کنی؟! تو که از خودمانی... .

اکثرشان شست‌وشوی مغزی داده شده بودند. بسیاری از آنان را با این توجیه به میدان کشاندند، که یزید خلیفه شرعی است و حسین علیه السلام به‌دنبال فتنه‌انگیزی و ایجاد تفرقه!