بریده‌هایی از کتاب دور دنیا با زیرشلواری

یکی از بهترین کشورهایی است که هر گردشگر آرزوی دیدار حداقل یک‌بارش را دارد. کره شمالی تنها کشوری است که به محض این‌که وارد مرزهای آن بشوید ممکن است در سریع ترین زمان داخل یک گونی مخصوص، بازدید کاملاً رایگانی از سیستم و نظام سیاسی و امنیتی آن داشته باشید.

اختراع بازی فوتبال را به انگلیسی‌ها نسبت می‌دهند که با توجه به شعار همیشگی آنها «اختلاف بینداز و حکومت کن» احتمالاً پر بیراه هم نیست. فقط یک انگلیسی می‌تواند با چرچیل‌بازی خاص خود ورزشی را اختراع کند که هفت میلیارد آدم را به جان هم بیندازد و باز هم کم باشد.

اگرچه شاید کره شمالی از دور کشوری بی‌رنگ و بی‌روح و کسل‌کننده به نظر بیاید، ولی با وارد شدن به آن متوجه می‌شوید که همه آنچه در مورد آن فکر می‌کردید اشتباه است. در واقع این کشور خیلی بی‌روح‌تر و کسل‌کننده‌تر از آنی است که شما بتوانید فکرش را بکنید. لطفاً الکی تلاش نکنید.

می‌دانید اگر ایرانی‌ها این همه جنس کره‌ای نخریده بودند، کره جنوبی الان کجا بود؟ ما می‌دانیم. همین جایی که الان هست

وقتی می‌گویند کلسترول گوشت جیرجیرک صفر است، ویتامین پای ملخ بالاست، سوسک سرشار از املاح و مواد معدنی است، شما قبول کنید. کلاً چینی‌ها معتقدند هر چیزی روی زمین غیر از ماشین، هر چیزی روی دریا بجز کشتی، و هر چیزی روی هوا غیر از هواپیما خوردنی است. گفتیم که مواظب خودتان باشید.

ما ایرانی‌ها و علی‌الخصوص ما تهرانی‌ها تمام سال را کار می‌کنیم که یک هفته تابستان برویم شمال و توی ترافیک جاده چالوس بمانیم و فکر کنیم که خوش گذرانیده‌ایم. ولی کره‌ای‌ها اینطوری نیستند. آنها هیچ وقت در ترافیک جاده چالوس نمی‌مانند چون اصلاً به سفر نمی‌روند. «اون» گفته اولاً کره‌ای‌های ما همه‌شان بچه شمالند، از کجا بروند کجا؟ ثانیاً توی ترافیک خسته می‌شوند.

وقتی یکی از شهروندان چک از جایی برمی‌گردد چی صدایش می‌کنند؟ چک برگشتی. خنده نداشت؟ نداشت که نداشت. برای درک مفهوم میزان بامزگی اروپایی‌ها، مخصوصاً این روشنفکران پراگ‌زده، چاره دیگری نداشتم.

دوستانِ اون همه مردم را رأس ساعت شش صبح با صدای شیپور بیدار می‌کنند. هر کس هم که بیدار نشد، شیپور را می‌کنند توی آستینش.

فکر نکنید ایالات متحده از اولش متحده بوده است. جنگ بین جنوب و شمال این کشور چندین سال طول کشید و ششصدهزار نفر کشته داشت. آنها تا سال‌ها آن‌قدر توی سر و کله هم زدند تا آخرش خسته شدند و گفتند این چه کار بدی است که ما می‌کنیم؟ پس آنها همه با هم متحد شدند و از آن‌روز به بعد توی سر و کله بقیه دنیا زدند.

در واقع دیکتاتورها ثابت کردند که اگر بخواهند قدرت را بچسبند و بعد از خودشان هم بچسبانند به بچه‌های خودشان، نیازی به اسم حکومت خاصی ندارند. به‌هرحال علی‌افِ پدر وقتی مرد، علی‌افِ پسر جای او را گرفت. یعنی یک‌طوری گرفت که کسی نتواند در برود. خود آذربایجانی‌ها هم راضی‌اند. به‌هرحال آدم خودش راضی باشد بهتر از آن است که راضی‌اش کنند.

ساخت یک تمدن هفت‌هزار سال طول می‌کشد و ویران کردنش ایکی ثانیه.

البته انگلیس فقط لندن نیست. بیرمنگام و لستر و منچستر هم هستند. اینهایی هم که شنیدید نه اسم تیم‌های فوتبال انگلستان که واقعاً اسم شهرهای این کشورند. راستی تا یادم نرفته بگویم که اختراع بازی فوتبال را به انگلیسی‌ها نسبت می‌دهند که با توجه به شعار همیشگی آنها «اختلاف بینداز و حکومت کن» احتمالاً پر بیراه هم نیست. فقط یک انگلیسی می‌تواند با چرچیل‌بازی خاص خود ورزشی را اختراع کند که هفت میلیارد آدم را به جان هم بیندازد و باز هم کم باشد.

در بنگلادش هرجا پیدا کردید بگیرید و بایستید. پنج دقیقه دیگر همان جا هم گیرتان نمی‌آید.

زمانی می‌گفتند چین به آمریکا گفته اگر همه مردم ما با هم در یک‌لحظه از جایشان بپرند، آمریکا نابود می‌شود

یکی از آپشن‌های کلاس گذاشتن ایرانی جماعت این است که یکی از فامیل‌هایش در سوئد زندگی کند.

حالا شما هی بگو: عزیز من، در هشتادوهشت سالگی کسی به دیار باقی «نمی‌شتابد». احتمالاً آن بنده‌خدا را بکسل کرده‌اند. مگر قبول می‌کند؟

یا حتی اینکه الجزایر چندمیلیون بربر دارد ولی یک‌دانه نانوایی بربری ندارد؟

دارد. کره شمالی تنها کشوری است که به محض این‌که وارد مرزهای آن بشوید ممکن است در سریع ترین زمان داخل یک گونی مخصوص، بازدید کاملاً رایگانی از سیستم و نظام سیاسی و امنیتی آن داشته باشید.

وقتی از یکی از مسئولین کره‌ای پرسیدیم که مگر تلفن همراه چه خطری برای سلامتی انسان دارد، گفت برای پوست‌شان خوب نیست. بعدش دستور تیرباران مادرمرده‌ای را که با تلفن همراه قیمت یک‌کیلو برنج را از کره جنوبی پرسیده بود، صادر کرد.

مردم ایران با «یانگوم» و «سوسانو» و «جومونگ» و سایر بستگان سببی و نسبی می‌شناسند. درواقع مردم ایران کوچه پس‌کوچه‌های «چوسان قدیم» و «گوگوریو» را طوری مثل کف دست‌شان می‌شناسند که خیابان‌های شهر خودشان را نمی‌شناسند.

تنها جنسی که در بازار ایران ایرانی‌اش از چینی‌اش بیشتر است، «چینی» است.

در این کشور تقریباً همه ادیان روی زمین پرستش می‌شود. علاوه بر هندوها و مسلمان‌ها و مسیحی‌ها و سیک‌ها، هند دویست‌هزار نفر هم زردشتی ایرانی‌الاصل دارد.

«خوزه موخیکا» را فقیرترین رئیس‌جمهور جهان می‌نامیدند. کل ثروت موخیکا بعد از اتمام دوره ریاست جمهوری‌اش ۱۸۰۰ دلار بود که می‌شود معادل یکی از قسط‌های یکی از فیش‌های یکی از جاهایی که یکی از مسئولان یکی از کشورهای جهان حقوقش را می‌گیرد. این در حالی است که اروگوئه یکی از پیشرفته‌ترین اقتصادها و مرفه‌ترین مردم آمریکای جنوبی را دارد که خب، با این اوصاف طبیعی هم است که اینچنین باشد.

بعد از آن تا سالیان‌سال آمریکا برای ما حکم کره مریخ را داشت. هیچ‌کس به آنجا نمی‌رفت، ولی همه می‌دانستند که وجود دارد. بعدترها این کشور را با فیلم‌های وسترن و کابوی‌هایش می‌شناختیم تا اینکه با تلاش‌های فراوانی که صورت گرفت، در ۲۸ مرداد سال ۱۳۳۲ ما با چهره جدیدی از این کشور مواجه شدیم. این مواجهه طوری بود که هنوز بعد از شصت سال جایش درد می‌کند. حالا ما نمی‌خواهیم زیاد وارد سیاست بشویم، ولی متأسفانه خیلی وقت‌ها سیاست در ما وارد می‌شود که کاری‌ش نمی‌شود کرد. به‌هرحال از آن‌روز به بعد مواجهه‌های ما با آمریکایی‌ها معمولاً دردناک بوده است.

بدانید و آگاه باشید که مساحت کره جنوبی اندازه مساحت استان سمنان است و جمعیتش اندازه جمعیت ایران.

با شوروی‌ها جنگیدند، پیروز شدند. با آمریکایی‌ها جنگیدند، پیروز شدند. اما از پس خودشان برنیامدند.

هیچی به اندازه معمولی بودن اذیت‌کننده نیست.