کتاب نواختن بی وقفه

برای بچه مسئله نمرهٔ دوازده ریاضی نیست، مسئله این است که من آن‌قدر که باید خوب نیستم، دوست داشته نمی‌شوم، برتری ندارم، ضعیفم. در جهان بچه‌ها و همین‌طور در جهان ما آدم‌بزرگ‌ها هم، مسئله دل‌بستگی و خواسته شدن و دیده شدن و به رسمیت شناخته شدن است نه خیلی چیزهای دیگری که فکرش را می‌کنیم.

جهان تماماً مردانه دنیای جذابی نیست. دنیای بی‌رنگی که خیلی وقت‌ها تنها حضور یک زن یا کودک می‌تواند آن را به هم بزند؛ دنیایی پر از چیزهای به‌ظاهر جدی و مهم اما بی‌ارزش که قرار است کاستی‌ها و ترس‌هایمان را بپوشاند. ما مردها موجودات غمگینی هستیم که چندان نمی‌توانیم از ارتباط لذت ببریم و به آن دل بدهیم.

قرار نیست معلم انتظار همهٔ بچه‌ها را همان‌طور که هست برآورده کند. اصلاً باید به این‌جور بچه‌های کمال‌گرا آموزش داد که تجربه‌ها فضای خالی می‌خواهند وگرنه خراب می‌شوند. به نفع آن‌هاست که چنین چیزی را در این سن‌وسال یاد بگیرند تا همین بلا را سر تجربه‌های شیرین زندگی‌شان نیاورند.

بچه چه می‌خواهد؟ توجه و دوست داشته شدن. توی هر زمین و میدانی که او را بیندازی، همهٔ تلاشش را می‌کند برای خوب بودن و دیده شدن و خواسته شدن. اما خیلی از این زمین‌ها زمین او نیستند. او وارد نبردی می‌شود که بردن و باختنش به نفعش نیست. ممکن است بگویید خیلی آرمانی فکر می‌کنم و آموزش‌وپرورش همیشه ریخت‌وریز دارد. اما نه، همیشه می‌توان یک قدم به جلوتر برداشت. گاهی می‌شود بچه حس خواستنی بودن و کفایت را به‌شکل دیگری بگیرد و ناگزیر نباشد خودش را درگیر کشمکش‌های رقابت‌آمیز کند.