بطور معمول هر انسان خود مسئول موفقیت و اعمال خود است. این خود انسان است که با اعمال و کردار خود آینده ای درخشان می سازد یا آن که با سرگرم شدن در لذات موقتی و غیرواقعی از موفقیت بلند مدت خود چشم می پوشد. خلاصه آن که انسان دارای اختیار است و در اغلب موارد خود موظف و توانمند برای شناخت خیر و شر خویش و پیگیری مسیر موفقیت یا عدم موفقیت خویش است. بنابر این نسبت دادن ناکامی های انسان به اطرافیان و جامعه اغلب غیرواقعی و نوعی فرافکنی است.