بریده‌هایی از کتاب پاسخ به پرسش‌های دینی زرتشتیان

در گاتاها هات ۴۳ بند ۱ می‌خوانیم که می‌فرماید: خوشبختی از آنِ کسی است که در پی خوشبختی دیگران باشد،

برای ما زرتشتیان هم بسیاری از چیزها مقدس است، آب و باد (هوا) و خاک و آتش مقدس است،

به‌راستی برخی مردم به‌اندازه‌ای خدا را کوچک و ناتوان می‌پندارند که فکر می‌کنند، خداوند، خود نمی‌تواند حق خود را بگیرد و ما انسان‌ها بایستی حق خدا، را از دیگر مردمان جهان بگیریم.!

هر کس که انسان باشد و اندیشه و گفتار و کردارش نیک باشد و در راه راست و درست گام بردارد و در پیشرفت جهان کمک نماید و...، خلاصه هرکس خداخواه و خداجو باشد و با اخلاق انسانی زندگی کند، ولو زرتشتی هم نباشد، مزده یسنی (مزاپرست) زرتشتی به‌حساب می‌آید.

اوستا، یک کتاب نیست که ما آن را بتوانیم به فرد بخصوصی نسبت دهیم و از بخش‌های مختلفی درست شده، از کتاب آسمانی گاتاها که متعلق به خود پیامبر است، تا قسمت‌های دیگری که توسط موبدان و بزرگان دین درگذر تاریخ نوشته شده و مورد پذیرش زرتشتیان قرار گرفته است، تشکیل گردیده و هر بخش از آن به زمان ویژه‌ای تعلق دارد که به‌وسیله زبان و خصوصیات مخصوص به خودش، زمان نوشته شدن آن توسط اوستاشناسان کاملاً مشخص می‌شود.

همیشه دولت‌مردان کم‌خرد و دیکتاتور به هر نحوی که می‌توانسته‌اند کوشش کرده‌اند، که به مردم بفهمانند که نباید بیندیشند، حتی نباید تردید کنند و توضیح بخواهند و کوشش کرده‌اند به هر ابزاری که شده به مردم بفهمانند که آن‌ها به‌جای مردم به همه پرسش‌های که در جهان مطرح است، فکر کرده‌اند و به نتیجه رسیده‌اند و می‌دانند.

از دیدگاه گاتاها و اشوزرتشت و اوستا، ما نخست انسان هستیم، دوم ایرانی، و سوم زرتشتی، ما به دنیا نیامده‌ایم که زرتشتی بشویم، بلکه زرتشتی شده‌ایم که آدم بشویم و به انسان‌ها و اصول انسانیت احترام بگذاریم، برای همین هم درگذر تاریخ، زرتشتیان در هیچ زمانی دین خود را بر کسی تحمیل نکرده و تنها از دین و باورهای خود در برابر دشمنان دفاع کرده‌اند.

انسان مجموعه‌ای از عقل و احساس است و بایستی با دو بال عقل و احساس پرواز نماید و اگر تنها بخواهد با بال عقل یا تنها با بال احساس پرواز کند، به‌سختی زمین می‌خورد.

می‌تواند «من» خویش را تغییر دهد و «هومن»، «وهومن» یا «سپنته من» گردد و یا «من» خویش را به‌سوی کژی و کاستی‌ها برده، «دژمن»، «اکمن» یا «اهریمن» شود.

مذهب یعنی اعتقاد به باورهایی که همگی به دلیل نیاز بشر به وجود آمده تا انسان را آرامش دهد و برای انسان تکیه‌گاه روحی و روانی ایجاد نماید و به راه راستی و درستی و انسانیت هدایت کند.

دین به دنبال انسان سازی و آدمیت گستری است و باورهای مذهبی بر پایه‌ی دلیل و برهان علمی به وجود نیامده و خیلی از باورهایی که همه‌ی پیروان مذاهب به آن معتقدند و در زندگی به کار می‌بندند، الزاماً علمی نیست. بلکه اکثر باورهای دینی و اعتقادی و سنن و آداب ملل‌های گوناگونی که در دنیا وجود دارند برحسب نیازهای روحی و احساسی جامعه است و بیشتر در درون و دل و روان انسان‌ها جای دارد.

برعکس آنچه که برخی افراد خیال می‌کنند، احساسات پاک انسانی حاصل شعور است و هر چه آدمی شعورش بیشتر باشد، احساساتش لطیف‌تر و پاک‌تر و انسانی‌تر است و در برابر مسایل کوچک جامعه، بیشتر تحت تاثیر قرار می‌گیرد و واکنش نشان می‌دهد.

«آدمی را آدمیت لازم است ـ چوب سندل بو ندارد هیزم است.»

«مقصود تویی، کعبه و بت‌خانه بهانه»