بریده‌هایی از کتاب نقش‌آفرینی یهودیان مخفی در مسیحیت

مقصود ما از یهودیان مخفی، کسانی هستند که از روی نفاق و برای حفظ جان، اسلام آورده و با حفظ عقاید یهودیشان، خود را مسلمان معرفی می‌کردند. آنان تا حدّی در این کار موفّق بودند؛ امّا موفّق به تحریف قرآن کریم نگردیدند؛ زیرا خداوند عزّوجلّ خود، حفظ آن را به عهده گرفته و در این باره فرموده است: إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّکرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ؛ ما خود ذکر (قرآن) را نازل نمودیم و خود نیز از آن محافظت می‌نماییم.

نقطه عطف‌های مهمّی که مسیحیت پس از بعثت حضرت عیسی بن مریم (ع) پشت سر گذارده است؛ از جمله، واقعۀ تصلیب مورد ادّعای مسیحیان، پذیرش انشقاق و جدایی کلیساها تا خروج تمام عیار مسیحیت و کلیسا از مدیریت جامعۀ مسیحی و تنظیم مناسبات سیاسی و اجتماعی اروپا در عصر ما، جملگی از منظر نفوذ یهودیان مخفی در صفوف مسیحیان و منحرف ساختن مسیحیت از مجرا و مسیر اصلی و مورد تأیید حضرت عیسی (ع) قابل شناسایی است.

بروز تفرّق و تشتّت در آیین حضرت عیسی (ع) و تحریف و دیگرگونی در چارچوب لاهوتی آن، این آیین را از درون تهی ساخت و حیات فرهنگی و تمدّنی مسیحیان را نیز تحت تأثیر خود، مبتلای نوعی سکولاریسم نظری و لیبرالیسم اخلاقی نمود تا بدان جا که دیگر میان این آیین آسمانی و مناسبات و معاملات فردی و جمعی ساکنان بخش بزرگی از زمین (غرب مسیحی) کمتر نسبتی با معتقدات این دین آسمانی باقی مانده است.

برخی از یهودیان به دین مسیحیت درآمده و مسیحیت خود را به صورت علنی ابراز داشته‌اند؛ امّا یهودیت خود را برای حفظ جان و از روی نفاق مخفی می‌نمایند و تمامی اینها به منظور از میان بردن و تحریف مسیحیت و تخریب عقاید این دین از درون می‌باشد؛

بدون شک یهودیان مخفی دارای نقشی مهم و اساسی در تحریف دیانت مسیحیت در زمان پیدایش و حتّی در دوران جدید بوده‌اند و نشانۀ آن را می‌توان در اعلام مجمع واتیکان در سال ۱۹۶۳ م. در قرن گذشته مبنی بر تبرئۀ یهود از خون مسیح (ع) مشاهده نمود.

از ۲۰۰۰ سال پیش، مسیحیان بر این باور بوده‌اند که دین آنها، همان دین عیسی است؛ در حالی که دینی کاملاً متفاوت با آن است و آن دین پولس است که هرگز از دشمنی نسبت به عیسی دست نکشیده است و این حقیقتی است که بسیاری از دانشمندان دینی صاحب آوازۀ مسیحی، بر آن صحّه گذارده‌اند.

پولس اوّلین فردی است که مسیح (ع) را خدا خواند.

افراد ما خیابان‌ها، میادین و سطح خانه‌ها را برای فرو نشاندن میل شدید خود به کشتار، می‌کاویدند و همچون شیرهایی که بچّه‌های آنها ربوده شده است، کودکان، جوانان و سالمندان را به قتل رسانده و بدن‌های آنها را قطعه قطعه می‌کردند. آنها هیچ انسانی را رها نمی‌کردند و گاه می‌شد که برای سرعت بخشیدن به جنایات خود، چندین زن را با یک طناب به دار می‌آویختند

محرّک، مجری و اوّلین رهبر جنگ‌های صلیبی، اوربان دوم، پاپ مسیحی بود که از پرورش یافتگان آموزه‌های خاندان برلیونای یهودی‌الاصل و شاگردی وفادار نسبت به پاپ قبل از خود، گریگوری هفتم، هیلد براند بود. او به نوبۀ خود، بر سر سفرۀ سرمایه‌داران، تربیت و بزرگ شد.

دیر زمانی امّت‌های غیریهود توانایی آن را داشتند که تدبیر امور ما را به عهده گیرند؛ امّا با این وجود، تا زمانی که به برکت بذرهای تنفّر عمیقی که ما در میان آنها نسبت به خودشان پاشیده‌ایم، در امان باشیم، جای هیچ گونه ترسی برای ما وجود ندارد.

آنها اهل دروغ، بهتان، خیانت، مکر و حیله هستند و پیامبر اکرم (ص) ما را از آنان و دنبال کردن راهشان بر حذر داشته‌اند. ایشان فرمودند: آنچه را که یهود مرتکب شدند، انجام ندهید؛ زیرا آنگاه (همانند آنان) به کوچک‌ترین بهانه، حرمت‌های الهی را بر خود حلال می‌نمایید.

فیلسوفان یهودی، ید طولایی در پیوند و انتشار این گونه فلسفه‌های الحادی و کفرآمیز داشته‌اند و یکی از نویسندگان فرانسوی، موسوم به لوک فری که برخی او را از فلاسفۀ معاصر فرانسه به حساب می‌آورند، هنگامی که پست وزارت آموزش و پرورش را در زمان ژاک شیراک، رئیس جمهور فرانسه در اختیار داشت، اعتراف نمود که: فلسفه در غرب، در دوران اخیر، جای‌گزین دین گردیده است و مردم، دیگر به دنبال آرامش بخشیدن به نگرانی‌های خود از طریق مسیحیت نبوده‌اند و جهت و سمت‌گیری آنان تنها به سوی فلسفۀ قدیم و جدید می‌باشد ... این یک تحوّل شگفت‌آور و خیره کننده است که نظیر آن تا به حال در هیچ یک از نقاط جهان دیده نشده است. از این رو، آنچه اکنون بر غرب حکم می‌راند، فلسفۀ سکولاریسم است؛ نه دین مسیحی!!

آنها به آنچه می‌خواستند، رسیدند و افکار انحرافی خود را منتشر کردند و ایادی پنهان یهود از طریق همین عوامل و خائنانی که به لباس دیگر ادیان درآمدند، توانستند به درون این ادیان نفوذ نمایند. چه بسیار یهودیانی که به لباس مسیحیت درآمدند و به ریاست کلیسا رسیدند و آن را از درون به فساد کشاندند و چه بسیار یهودیانی که به فلسفه گراییدند تا نظریات و افکاری را ایجاد نمایند که در تضادّ با همۀ هنجارها، سنّت‌ها، اخلاق و ادیان باشد و برخی از آنها با همین شیوه برای ورود به اسلام و برای تضعیف آن از درون، همان‌گونه که نسبت به مسیحیت عمل کردند، تلاش نمودند؛ امّا تلاش‌های آنان شکست خورده و ناموفّق ماند؛ زیرا خداوند عزّوجلّ، به وسیلۀ قرآنی که خود، حفظ آن را به عهده گرفته، از این دین محافظت نموده است.

شائول در شهر طرسوس زندگی می‌کرد و پدرش از یهودیان معتقد به سنّت‌ها، عادات و رسوم یهودی و مادر وی از شخصیت‌های ممتاز بود و کارهای قابل توجّهی را ارائه می‌کرد. از این رو دولت روم با پاداش‌های معنوی از او حمایت می‌کرد. بر این اساس، او و خاندانش از امتیازات شهروندان رومی بهره‌مند گردیدند و شائول نیز مفتخر به عبرانی بودن بود. او زبان و فلسفۀ یونانی را به خوبی می‌دانست. احساس راحتی برای شائول تا زمانی که حتّی یک مسیحی را در آسایش می‌دید، امکان‌پذیر نبود و هنگامی که اطّلاع پیدا کرد. مسیحیان دمشق در صلح و آرامش به سر می‌برند، همچون یک وحشی درّنده عازم آنجا شد و شروع به پراکنده کردن زهرهای مسموم کنندۀ خود در آنجا نمود تا شاید بدین وسیله شاگردان عیسی مسیح (ع) را در آنجا به قتل رساند