بریده‌هایی از کتاب آخرالزمان در آیینه روایات

«اُبَشِّرُکمْ بِالْمَهْدِی، یبْعَثُ فی اُمَّتی عَلی اخْتِلافٍ مِنَ النّاسِ وَ زَلازِلَ!؛ شما را به مهدی (عج) بشارت می‌دهم، هنگامی که اختلاف شدید در میان مردم پدید آید و زلزله‌های سختی واقع شود او قیام می‌کند.

آنگاه فتنه‌ها فراگیر می‌شود و دیگر کسی خدا را به یکتایی یاد نمی‌کند! نمازگزار برای مردم نماز می‌گذارد! در آن هنگام به دشت‌های دور دست و کرانه‌های دریاها و اطراف صحراها پناه ببرید و از اجتماعات بگریزید.

<... وَ رَأَیتَ الْقُرْآنَ قَدْ ثَقُلَ عَلَی النَّاسِ اِسْتِماعُهُ، وَ خَفَّ عَلَی النَّاسِ اِسْتِماعُ الْباطِلِ؛ و می‌بینی که گوش دادن به قرآن برای مردم بسیار سنگین است و گوش دادن به صداهای باطل، آسان و فرح‌بخش شده است.»

«یکونُ جِفافُ الأَنْهارِ... وَ یقَعُ القَحْطُ وَ الغَلاءُ ثَلاثَ سِنینَ؛ رودخانه‌ها خشک می‌شود و قحطی و گرانی سه سال سایۀ سنگینش را می‌گستراند.»

الرِّجالِ مِنَ النِّساءِ!؛ بعد از عصر من هیچ فتنه‌ای برای مردان پیش نمی‌آید که زیانبارتر از فتنه‌ای باشد که از ناحیۀ زنان

زمامداری چند ساله از بین می‌رود و زمامداری چند ماهه و چند روزه معمول می‌گردد. گفته شد: آیا این وضع مدّت زیادی طول می‌کشد؟ فرمود: نه.

«یاْتی عَلی اُمَّتی زَمانٌ، اَلصَّابِرُ مِنْهُمْ عَلی دینِهِ کاالقابضِ عَلی الْجَمْرِ!؛ برای امّت من زمانی پیش می‌آید که اگر کسی بر آیین خود استوار باشد همانند کسی است که آتش گداخته‌ای را با دست بگیرد.»

«یکفَرُ بِاللهِ جَهْرَةً... وَ تُوخَّرُ الصَّلَواتُ، وَ تُشْرَبُ الْقَهَواتُ وَ تُشْتَمُ اْلآباءُ وَ اْلأُمَّهاتُ؛ آشکارا به خدا کفر ورزیده می‌شود، نمازها به آخر وقت تأخیر می‌افتد، مسکرات رایج می‌گردد و به پدر و مادر دشنام داده می‌شود.»

مردی از قم خارج شده مردم را به سوی حقّ دعوت می‌کند، گروهی که دل‌هایشان چون قطعات آهن سخت است، در اطراف او گرد می‌آیند، حوادث آنها را مضطرب نسازد، ملول نشوند و دچار وحشت نگردند و بر خدا توکل کنند و عاقبت از آنِ پرهیزکاران است.»

چون ظهور او نزدیک شود مردم از بارانی در ماه جمادی‌الثّانی و ۱۰ روز از باران در ماه رجب (مجموعاً چهل روز) برخوردار می‌شوند که هرگز در تاریخ آفرینش نظیر آن دیده نشده است. خداوند با این باران گوشت و پوست مؤمنان را در داخل قبرهایشان می‌رویاند، گویی با چشم خود می‌بینم که از طرف جُهَینَه (قبیله‌ای در حوالی مدینه) در حالی که خاک را از سر و صورتشان پاک می‌کنند، می‌آیند.»

می‌بینی که مؤمن خوار و زبون و اندوهگین است، بدعت‌ها ظاهر شده، عمل نامشروع رواج یافته، مردم به دنبال باطل راه افتاده، به سخن زور و گواهی باطل می‌گروند، حرام را ببینی که حلال گشته، دین را ببینی که با رأی تأویل می‌شود، قرآن و تعلیمات عالی آن تعطیل شده، در تاریکی شب به حریم محرّمات الهی تجاوز می‌کنند و از خدا شرم نمی‌کنند، مؤمن گناه را می‌بیند و قدرت انکار ندارد. جز با قلبش، و می‌بینی که ثروت کلانی در راه حرام و جلب خشم حضرت پروردگار صرف می‌شود، و می‌بینی که زمامداران اهل کفر را به خود نزدیک ساخته، اهل خیر را از خود دور می‌سازند، داوران را می‌بینی که برای داوری رشوه می‌گیرند و هر کس بیشتر دهد او برنده می‌شود و او حقّ معرّفی می‌شود.»

حضرت ولی عصر (عج) در مورد نشانه‌های ظهور خطاب به «ابراهیم بن مهزیار» فرمودند: «إذا حیلَ بَینَکمْ وَ بَینَ سَبیلِ الْکعْبَةِ؛ هنگامی که میان شما و راه کعبه مانع شوند.»

دو صف از امّت من هستند که اگر آنها اصلاح شوند مردمان اصلاح می‌شوند، و اگر آنها فاسد باشند مردمان فاسد می‌شوند: آنها دانشمندان و زمامداران هستند.»

علما هستند که فاسد شوند.»

صف از امّت من هستند که اگر آنها اصلاح شوند مردمان اصلاح می‌شوند، و اگر آنها فاسد باشند مردمان فاسد می‌شوند: آنها دانشمندان و زمامداران هستند.»

نشانه‌های ظهور چون دانه‌های یک تسبیح و یا یک گردنبند است که رشتۀ اتّصالش بگسلد و دانه‌های آن یکی به دنبال دیگری فرو ریزد.»

و رأفت پیامبر (ص) و ائمۀ اطهار (ع) است، آنان مسلمانان را یادآور این رخدادها می‌شوند تا اینکه بتوانند در میان طوفان ابتلائات آخرالزّمان دین خود را حفظ کنند، به عبارت دیگر روایات چراغ روشنی هستند که ما را در تاریکی عصر غیبت و حیرت آخرالزّمان راهنما می‌شوند.

«وَ یوضَعُ الدّینُ، وَ تُرْفَعُ الدُّنیا؛ دین کم ارج می‌شود و دنیا ارزش فراوان پیدا می‌کند.»

برای مردم زمانی پیش می‌آید که برای هیچ دین‌داری دینش سالم نمی‌ماند جز اینکه از کوهی به کوهی فرار کند و همچون روباه بچّه‌هایش را برداشته از لانه‌ای به لانه‌ای بگریزد. در چنین زمانی هلاکت انسان به دست همسر و فرزندانش است، اگر زن و فرزند نداشته باشد به دست پدر و مادرش هلاک می‌شود، اگر پدر و مادر نداشته باشد به دست خویشان و همسایگانش هلاک می‌شود!، او را با تنگی معیشت مورد سرزنش قرار می‌دهند تا خود را به جاهایی وارد کند که موجب هلاکت او شود.»

«اُبَشِّرُکمْ بِالْمَهْدِی، یبْعَثُ فی اُمَّتی عَلی اخْتِلافٍ مِنَ النّاسِ وَ زَلازِلَ!؛ شما را به مهدی (عج) بشارت می‌دهم، هنگامی که اختلاف شدید در میان مردم پدید آید و زلزله‌های سختی واقع شود او قیام می‌کند.»

«إضاعَةُ الصَّلَواتِ، وَ اتِّباعُ الشَّهَواتِ، وَ الْمَیلُ إلی اْلأهواءِ؛ در آن زمان نمازها تباه می‌شود، به دنبال شهوت‌ها رفته، از هوای نفس پیروی کنند.»

«إِذا ظَهَرَتِ الْمَعازِفُ فِی الْحَرَمَینِ وَ عُمِلَ فیهِما بِما لا یحِبُّ اللهُ، لایمْنَعُ مِنْ ذلِک مانِعٌ وَ لا یحُولُ دُونَ ذلِک الْعَمَلِ الْقَبیحِ؛ هنگامی که آلات لهو در حرمین شریفین ظاهر شود، و آنچه خدا دوست ندارد در آنها رایج گردد و کسی جلوگیری نکند و هیچ مانعی بر سر راه کارهای ناشایست در آن مکان مقدّس نباشد.»

نشانه‌ای در ماه رمضان روی می‌دهد، گروهی در ماه شوّال خروج کنند، هرج و مرجی در ماه ذی‌قعده پدید آید، حجّاج در ماه ذی‌حجّه غارت شوند، حرمت‌ها در ماه محرّم هتک شود، مهاجرت‌ها در ماه صفر واقع شود، جنگ‌های قبیله‌ای در ماه ربیع روی دهد، آنگاه همۀ شگفتی‌ها در میان جمادی و رجب است! در آن هنگام یک شتر تیزپای سایباندار بهتر از کاخ مجلّلی است که صد هزار نفر از آن حراست کند.»

شاید منظور از فتنه‌های فراگیر، جنگ‌های جهانی و جنگ اعراب و اسرائیل باشد و منظور از فتنۀ ویژه، جنگ داخلی مسلمانان باشد و منظور از فتنۀ سیاه و تیره، موضع‌گیری مسلمانان در برابر یکدیگر و شمشیر زدن آنها به روی یکدیگر باشد که مقدّمات آن آغاز شده و در عهد سفیانی به اوج خود می‌رسد و هزاران انسان را در میان شعله‌های خود می‌سوزاند.

هنگامی که در خراسان زلزله‌ها درگیرد و در همدان فاجعه‌ها پدید آید و در عراق اضطراب‌های شدید سلب آرامش نماید و اختلافات، شام را فرا گیرد و اهل یمن بر سر حکومت درگیر شوند.»

دنیا را در برابر دیدگانت مجسّم کن: هنگامی که امّت من نماز را ضایع کنند، از شهوات پیروی کنند، قیمت‌ها بالا رود، همجنس بازی شایع شود، دیوارهای منازل تزیین گردد، کاخ‌ها و ساختمان‌ها بلند ساخته شود، بر پوست‌های پلنگان سوار شوند، آنچه بیابند بخورند، زیور آلات بپوشند و معصیت به صورت وسیلۀ مباهات و فخر فروشی درآید.»

«العَجَبُ کلُّ الْعَجَبِ بَینَ جُمادی وَ رَجَبَ؛ همۀ شگفتی‌ها در میان جمادی و رجب است.»

همۀ شگفتی‌ها در میان جمادی و رجب است، از اجتماع پراکنده‌ها، درو گیاهان و صداها پشت سر صداها.»

«زنهار کسی به هیچ وجه شما را نفریبد، زیرا که تا آن ارتداد اوّل واقع نشود و آن مرد شریر یعنی فرزند هلاکت ظاهر نگردد، آن روز نخواهد آمد که او مخالفت می‌کند و خود را بلندتر می‌سازد از هر چه به خدا یا به معبود مسمّی شود، به حدّی که مثل خدا در هیکل خدا نشسته خود را می‌نماید که خداست... آنگاه آن بی دین ظاهر خواهد شد که عیسی خداوند او را به نفس دهان خود هلاک خواهد کرد و به تجلّی ظهور خویش او را نابود خواهد ساخت. که ظهور او به عمل شیطانست با هر نوع قوّت و آیات و عجایب دروغ و به هر قسم فریب ناراستی برای هالکان از آنجا که محبّت راستی را نپذیرفتند تا نجات یابند و بدین جهت خدا به ایشان عمل گمراهی می‌فرستد تا دروغ را باور کنند.»

کوفه از مؤمنان خالی می‌شود و علم از آن برچیده می‌شود، آن‌چنان که مار در لانۀ خود درهم می‌پیچد. آنگاه [علم] در شهری به نام «قم» ظاهر می‌شود که مردمان آن قائم مقام حجّت خدا هستند.»