کتاب مقتل

باید مواظب باشیم تا شیوۀ عزاداری‌ها و تعظیم شعائر اسلامی از گزند آفت‌ها مصون بماند.

حسینِ من!‌ کم‌کم، سازِ غمِ مرثیۀ جهان کوک می‌شود. کربلا آبستن حوادث می‌شود و قافله‌ای که تو را همراهی کرده‌اند، تنها دل به تو سپرده‌اند. آن‌ها چه می‌دانند که خیمه‌ها را آتش می‌زنند و قلب بشریت را تا ابد می‌سوزانند!

خدا می‌داند چه می‌گذرد بر دل نازک کودکان حسین (ع)، وقتی سپاه شمر بن ذی‌الجوشن را می‌بینند، وقتی نگاهشان می‌افتد به لشکر یزید بن رکاب کلبی و دوهزار پای رکابش. وقتی حصین بن نمیر را با سپاهی دیگر می‌بینند که اسب‌ها را زین می‌کند و وارد کربلا می‌شود.

خبرهایی از فاصلۀ نه چندان زیاد، در آن سوی خیمه‌ها از اردوگاه عمر سعد، به گوش می‌رسد؛ خبرهایی دهشتناک که قرار است تنها یک بار در تاریخ محقق شود و یک بار صفحۀ تاریخ را به سیاهی بکشد، اما ننگِ آن ابدی خواهد شد. خبرهایی به گوش می‌رسد از سوی خیمه‌های بی‌هویتِ مردمان روزگار که سپاهی دیگر برای آغاز جنگ با حسین بن علی، فرزند وصیّ رسول خدا در راه است. خبر می‌رسد دیگر کودکان حسین، جرعه‌نوش ساغر فرات نخواهند بود و تشنۀ زلال فرات خواهند شد. خبر می‌رسد، ماه آسمان کربلا، غروب خواهد کرد و در غم فِراق او، عمود خیمه‌های حسین (ع) یکی پس از دیگری فرو خواهد ریخت و کودکان حرم، تشنه خواهند ماند. زمزمه‌های قحطی آب در کنار شریعۀ فرات به گوش خواهد رسید.

آقای من! جامۀ سیاهی که به تن می‌کنم و در میان دوست‌داران تو حاضر می‌شوم، همان دودِ آهِ جانسوزی است که خانۀ دل در اندوه تو دارد. به همۀ هستی و به همۀ وجود این عالم سوگند که تنها اشک دیدگانم در خانۀ چشم، نشان از عشق و محبت و وفاداری به تو ندارد که جامۀ سیاه نیز نشان عزاداری من است؛ نشان دل‌دادگی به تو، عاشورا و کربلا.

حسینِ من! جامۀ مشکی، نشان و تابلوی محبت من است. تو مایۀ آرامش منی، روشنی چشم و فروغ دیدگان من. محرم که می‌شود، نه تنها من مشکی‌پوش تو می‌شوم که در و دیوار هر کوی و برزن و شهری سیاه‌پوش تو می‌شوند. آقای من! جامۀ سیاه بر تن دوستان تو، حلقۀ وصل به دریای بی‌کران نور است که هر دیدۀ تیزبینی، امواج تابش انوار آن را در سیاهیِ این جامه خواهد دید. هنوز مصیبت کربلا، داغ جانسوزی است که بر دل لانه دارد و لباس مشکی را لباس صبر و شکیبایی در مصیبت عاشورا می‌دانم؛ لباسی به معنای همراهی و هم‌سویی با اسیران و کاروان اسرای کوفه و شام؛ لباسِ اعلام انزجار و نفرت از دنیاپرستانی همچون یزید و یزیدیان، معاویه و معاویه‌صفتان؛