بریده‌هایی از کتاب روی جاده نمناک

یاد لعل تو مرا می‌برد از هوش امشب می‌سپارم چو به فریاد دلم گوش امشب خون دل می‌خورم از جام غمت گرچه مدام باز می‌ریزی و گویی که تو را نوش امشب صبر و آرام و قرار و دل دینم برده‌ست زلف مشکین تو تا ریخته بر دوش امشب مست میخانه‌ی چشم تو چنانم که مدام می‌کنم هستی خود در تو فراموش امشب » دانیالم«که به دنبال تو زان سوی افق خسته باز آمده‌ام تا به بر » شوش«امشب گر عتابم کنی ای دوست و گر بنوازی چشمه‌ای گشته‌ام از عشق تو پرجوش امشب خواهی ار معنی رندی و صفا دریابی گوش کن زمزمه‌ی مست دلم گوش امشب سقف افلاک به هم می‌زنم از شوق اگر با خیال تو شوم باز هماغوش امشب

مگو از خستگی از درد و اندوه تو فرهادی بکن از پیش پا، کوه

نه در کلام که در جام خویش می‌نوشم تو را که خون بهاری و موج دریاها تو را که رویش عشقی و موج صحراها

من هستم و فریاد و فغان و نگرانی یعنی که تو زآشوب دل خسته چه دانی یک عمر به جان، خار غم عشق کشیدیم نه بهره گرفتیم زپیری نه جوانی ای باد صبا از بر دلدار گذر کن بر سوخته دامان من از اشک نهانی

آه از این پرواز، از این پرواز عشق آه از این راز، آه از این آواز عشق شور ما را در طریقت می‌برد. تا بلندای حقیقت می‌برد شور یعنی عشق بی‌حد و حساب عشق یعنی آن‌چه ناید در کتاب

با تو خواهم رفت تا غروبِ هرچه تردید است تا طلوعِ هرچه خورشید است.

آید آیا زمانی که دیگر در زمین نام و نقش از پلیدی نباشد؟ اهرمن، دیو و دد مرده باشد؟ هرچه فریاد بد مرده باشد؟! حاکم این زمین و زمان عشق باشد؟ پرچم جاودان جهان، عشق باشد؟ هیچ نبود به جز مهربانی؟! آه باران! ببار و بشوی این پلیدی نفرت و درد و رنج و پلشتی وین سیاهی و نامردمی را از سر و صورت زشتِ این نابکاران زندگی را بده جلوه‌ای نو وحشت آباد ویرانِ دل را بار دیگر بکن چو گلستان!

گرچه زشراب عشق مستم عاشق‌تر از ین کنم که هستم گویند که خود زعشق واکن لیلی‌طلبی زدل رها کن یارب تو مرا به روی لیلی هر لحظه بده زیاده میلی

پرده‌ها را کنار باید زد کشت ما را عفونت تردید.

بدون واهمه، یک شب بیا به خانه‌ی من. تمام راه، پر است از چراغ چشمانم.