کتاب این‌ ملکه ‌قلعه ای‌ نمی خواهد

دیدن تاریکی آغاز دیدن نور است. اما دیدن آن با چشم دل، یعنی تو دیگر تاریکی را دشمن نمی دانی ... بلکه آن را آغوشی می‌دانی برای تولد نوری ژرف تر، و این هنر عشق است. فقط عشق است که در دل شب ستاره می‌کارد.

تاریکی‌های درون بسیارند اما هیچ نوری ‌، بی عبور از آن‌ها نمی درخشد. و جز با پذیرش و غلبه بر آن‌ها نمی توان به گنج ناب رهایی رسید.

دیگه نای جنگیدن نداشت. نه با خودش، نه با زندگی، نه حتی با بادهایی که هربار، گوشه‌ای از دلش را به بازی میگرفتند.

(برای دیدن عشق، باید چشم ببندی؛ و برای لمس نور، باید از سایه عبور کنی.)

من یک انسانم که در تمام طول زندگی‌ام خواستم بر هجوم غرایز چیره شوم ولی افسوس که زمین نفس چون آینه پر از صیقل و راز است. سر خوردم در مسیرهایی که گمان می‌کردم عبور از آن حتی با چشم بسته هم آسان است.

دیگه نای جنگیدن نداشت. نه با خودش، نه با زندگی

برای اولین بار در تمام سال‌هایی که زندگی کرده بود، هیچ چیز نخواست... نه عشق، نه جواب و نه حتی آرامش. فقط سکوت ‌، فقط خودش... و آن لحظه‌ای که نمی‌دانست، نامش رها شدن است یا مردن همه چیز آغاز شد...

عشق ‌، خانه‌ای است که در دل تاریکی بنا می‌شود، با خشت‌هایی از تنهایی دیوارهایی از صبر و پنجره‌هایی که فقط رو به آسمان باز می‌شوند.

ناز نگاه تو همان اکسیر عشق بود جانم بگیر و بازده در این شب سپید! تو با منی ‌، تو ازمنی ‌، بی من مشو رفیق تو دردمی، درمانمی ‌، تیمار کن طبیب در خلوت شب‌های من یاد تو چاره بود دیوانه شو ‌، بپر ‌، ازین قفس، تن کثیف دیگر زمین جای قرار و برقرار نیست اوجی بگیر تا آسمان ‌، این بار را بمیر!

من نمی خواهم دیده شوم. فقط می‌خواهم که ببینم.

دایما یکسان شده این حال دوران، بس که نیست در سراب زندگی چون نقش باطل می‌کشی

تاریکی‌های درون بسیارند اما هیچ نوری ‌، بی عبور از آن‌ها نمی درخشد. و جز با پذیرش و غلبه بر آن‌ها نمی توان به گنج ناب رهایی رسید.

ایراد از غبار آینه نیست، غبار چشم‌ها را باید زدود.