کتاب فقط چمنزار می‌پرسد چرا نمی‌خندم

قابِ تنهایی من بار ِدیگر خالیست

روح من به سوی آسمان جاریست

دلی پُر از بهانه وقلبی پر از اندوه دوباره بال و پرم سوی ابرها باز است

وسعت اندیشه ام پر از راز است

چون پرنده ای غمگین بالهایم به سوی آسمان، باز است

بار دیگراز عشق دوستت دارم را می شود، با همه ی وسعت ِ قلب یا که با یک لبخند می شود شاید