کتاب راهنمای نترس بودن دخترها

پایه و اساس اصلی شکوفاشدن انسان، لزوم مراقبت از خودِ جسمانی است. شارژشدن کامل سه تا شرط دارد: خوردن، تحرک‌داشتن و خوابیدن. این سه شرط را رعایت کنی، همه‌چیز خیلی راحت‌تر می‌شود. خوردن، تحرک‌داشتن و خوابیدن. یکی یا دو تا نه، هر سه تای آنها! چون با ورزشِ بیش از اندازه هم نمی‌توانی رژیم غذایی بد را جبران کنی. خوردن سالاد هم عادت‌های بد خوابیدن را اصلاح نمی‌کند.

بدن تو تمنای استفاده‌شدن و تحرک دارد. پس آنچه را می‌خواهد به او بده! مجبور نیستی کار خیلی پرزحمتی انجام بدهی. فقط بدنت را هر روز مهمان نیم ساعت پیاده‌روی پرانرژی کن یا به‌جای آن، سراغ یوگا، پیلاتس، دویدن در پارک یا شنا برو. خود جسمانی‌ات به خاطر آن عاشقت می‌شود و به‌علاوه، خود هیجانی‌ات را هم خیلی مقاوم‌تر می‌کند.

متأسفانه، صدای درونت معمولاً پر از حرف‌های منفی است. همان صدایی است که می‌گوید «نمی‌تونم انجامش بدم»، «به اندازهٔ کافی باهوش نیستم»، «مردم درباره‌م چی فکر می‌کنن» و «هرگز به اندازهٔ اون خوب نمی‌شم». اگر رهایش کنی، این صدا هیولایی تمام‌عیار می‌شود. ما هرگز به کسی اجازه نمی‌دهیم به اندازهٔ خودمان چنین بی‌رحمانه با ما صحبت کند. ما خودمان را برای بی‌نقص‌نبودن تحقیر می‌کنیم. از خودمان متنفریم، چون فکر می‌کنیم به اندازهٔ کافی زیبا یا مثلاً خوش‌اندام نیستیم. اگر نمرهٔ عالی در امتحان نگیریم یا برای تیم والیبال یا نمایندگی مدرسه انتخاب نشویم، به خودمان سخت می‌گیریم. یک‌جورهایی حتی خودمان را بابت ازدست‌دادن دوستانمان یا نداشتن آنها هم سرزنش می‌کنیم.

این صدای درونی بی‌رحم است و باعث می‌شود احساس بدی داشته باشی. عزت‌نفست را خردوخاکشیر می‌کند؛ این‌طوری که تو خودت را از انجام کاری منصرف می‌کنی، بدون آنکه حتی تلاشی کرده باشی. به همین دلیل، از حاشیهٔ یک زندگی متوسط سر درمی‌آوری، درحالی‌که می‌شد وسط یک زندگی بی‌نظیر باشی. من به این نتیجه رسیده‌ام که اگر برای آن صدا اسمی بگذاری، کمک‌کننده است. من صدای درون خودم را «جِنِت» نامیده‌ام و هروقت سروکلهٔ بی‌ریختش پیدا می‌شود، با لذت فراوان حسابش را می‌رسم: «لعنت بهت جنت! دهنت رو ببند!» اگر برایش اسم بگذاری، کم‌کم متوجه می‌شوی واقعیت آن چیست، می‌فهمی که تو نیستی. تو با این صدا درون مغزت به دنیا نیامده بودی. بخشی از تو نیست. بدون دعوت به ذهنت اسباب‌کشی کرده.

۱۰۰ درصد از افراد موفق به همان اندازه که موفق شده‌اند، شکست خورده‌اند.

ترس بی‌بروبرگرد نشان می‌دهد داری خودت را به سمت بهترشدن هل می‌دهی. این هم کاری است که باید بخواهی هر روز انجامش دهی. نه برای اینکه از «آن دختر» در تلویزیون یا در اینستاگرام یا حتی «آن دختر» در مدرسه بهتر باشی، بلکه باید برای بهتربودن از خودِ دیروزت انجامش بدهی.