کتاب راهنمای نترس بودن دخترها

پایه و اساس اصلی شکوفاشدن انسان، لزوم مراقبت از خودِ جسمانی است. شارژشدن کامل سه تا شرط دارد: خوردن، تحرک‌داشتن و خوابیدن. این سه شرط را رعایت کنی، همه‌چیز خیلی راحت‌تر می‌شود. خوردن، تحرک‌داشتن و خوابیدن. یکی یا دو تا نه، هر سه تای آنها! چون با ورزشِ بیش از اندازه هم نمی‌توانی رژیم غذایی بد را جبران کنی. خوردن سالاد هم عادت‌های بد خوابیدن را اصلاح نمی‌کند.

بدن تو تمنای استفاده‌شدن و تحرک دارد. پس آنچه را می‌خواهد به او بده! مجبور نیستی کار خیلی پرزحمتی انجام بدهی. فقط بدنت را هر روز مهمان نیم ساعت پیاده‌روی پرانرژی کن یا به‌جای آن، سراغ یوگا، پیلاتس، دویدن در پارک یا شنا برو. خود جسمانی‌ات به خاطر آن عاشقت می‌شود و به‌علاوه، خود هیجانی‌ات را هم خیلی مقاوم‌تر می‌کند.

متأسفانه، صدای درونت معمولاً پر از حرف‌های منفی است. همان صدایی است که می‌گوید «نمی‌تونم انجامش بدم»، «به اندازهٔ کافی باهوش نیستم»، «مردم درباره‌م چی فکر می‌کنن» و «هرگز به اندازهٔ اون خوب نمی‌شم». اگر رهایش کنی، این صدا هیولایی تمام‌عیار می‌شود. ما هرگز به کسی اجازه نمی‌دهیم به اندازهٔ خودمان چنین بی‌رحمانه با ما صحبت کند. ما خودمان را برای بی‌نقص‌نبودن تحقیر می‌کنیم. از خودمان متنفریم، چون فکر می‌کنیم به اندازهٔ کافی زیبا یا مثلاً خوش‌اندام نیستیم. اگر نمرهٔ عالی در امتحان نگیریم یا برای تیم والیبال یا نمایندگی مدرسه انتخاب نشویم، به خودمان سخت می‌گیریم. یک‌جورهایی حتی خودمان را بابت ازدست‌دادن دوستانمان یا نداشتن آنها هم سرزنش می‌کنیم.

این صدای درونی بی‌رحم است و باعث می‌شود احساس بدی داشته باشی. عزت‌نفست را خردوخاکشیر می‌کند؛ این‌طوری که تو خودت را از انجام کاری منصرف می‌کنی، بدون آنکه حتی تلاشی کرده باشی. به همین دلیل، از حاشیهٔ یک زندگی متوسط سر درمی‌آوری، درحالی‌که می‌شد وسط یک زندگی بی‌نظیر باشی. من به این نتیجه رسیده‌ام که اگر برای آن صدا اسمی بگذاری، کمک‌کننده است. من صدای درون خودم را «جِنِت» نامیده‌ام و هروقت سروکلهٔ بی‌ریختش پیدا می‌شود، با لذت فراوان حسابش را می‌رسم: «لعنت بهت جنت! دهنت رو ببند!» اگر برایش اسم بگذاری، کم‌کم متوجه می‌شوی واقعیت آن چیست، می‌فهمی که تو نیستی. تو با این صدا درون مغزت به دنیا نیامده بودی. بخشی از تو نیست. بدون دعوت به ذهنت اسباب‌کشی کرده.

او خسته از به‌زور چپاندن خودِ درخشان و ستاره‌ای‌شکلش در سوراخ‌های مستطیلی بی‌رنگ‌وروی جامعه، تصمیم گرفت شگفت‌انگیزی عجیب‌وغریب خود را با آغوش باز بپذیرد و بدرخشد؛ مثل ابرستاره‌ای که از اول قرار بود باشد. ناشناس

زندگی قدیمی‌ترین بازی جهان است و پیچیده‌ترین قوانین را دارد.

۱۰۰ درصد از افراد موفق به همان اندازه که موفق شده‌اند، شکست خورده‌اند.

ترس بی‌بروبرگرد نشان می‌دهد داری خودت را به سمت بهترشدن هل می‌دهی. این هم کاری است که باید بخواهی هر روز انجامش دهی. نه برای اینکه از «آن دختر» در تلویزیون یا در اینستاگرام یا حتی «آن دختر» در مدرسه بهتر باشی، بلکه باید برای بهتربودن از خودِ دیروزت انجامش بدهی.

ترس بی‌بروبرگرد نشان می‌دهد داری خودت را به سمت بهترشدن هل می‌دهی. این هم کاری است که باید بخواهی هر روز انجامش دهی. نه برای اینکه از «آن دختر» در تلویزیون یا در اینستاگرام یا حتی «آن دختر» در مدرسه بهتر باشی، بلکه باید برای بهتربودن از خودِ دیروزت انجامش بدهی.

وقتی ترس خودش را نشان می‌دهد، آن را بپذیری. با او دست بدهی. بلیت ردیف اول را به او بدهی تا تماشا کند چطور با وجود او همچنان ادامه می‌دهی. گهگاه هم چشمک شیطنت‌آمیزی بزنی تا هیچ‌وقت فراموش نکند چه کسی رئیس این نمایش است.

همچنین برایت آرزوی بداقبالی می‌کنیم؛ البته باز هم گهگاه، تا متوجه تأثیر اقبال در زندگی باشی و درک کنی همیشه هم سزاوار موفق‌شدن نیستی و بقیه هم همیشه سزاوار شکست‌خوردن نیستند. وقتی هم که خودت شکست خوردی، که قطعاً خواهی خورد (به‌دفعات)، امیدواریم بعضی از رقیب‌هایت پز پیروزی‌شان را به تو بدهند. این‌جور وقت‌هاست که درک می‌کنی پیروزی با متانت چقدر مهم است.

برعکس نظر بیشتر مردم، بهترین انتقام این نیست که چرخ ماشین آنها را پنچر کنی. بهترین انتقام این است که در کارت بدرخشی و کاری کنی رئیست فکر کند چه شد که چنین تشخیص اشتباهی داد.

واقعاً امیدواریم تجربه‌های منفی باعث نشود در آینده دست از عشق‌ورزیدن بکشی.

امیدواریم متوجه شوی گذشتن و ادامه‌دادن و خوب زندگی‌کردن واقعاً بهترین انتقام است. امید داریم (یک چیز خیلی مهم) بدانی بدبودن با کسی که رابطه‌اش را با تو تمام کرده، شاید، فقط شاید، به این معنا باشد که تمام مدت دربارهٔ تو درست فکر می‌کرده

زندگی منصفانه نیست، اما اگر درباره‌اش فکر کنی، می‌بینی کسی هم نگفته بود قرار است باشد! سعی کن از این زاویه به زندگی نگاه کنی که هرگز قرار نیست منصفانه باشد. بعد ببین که اضطراب‌هایت چطور از بین می‌رود.

یادت باشد حقیقتی هست که معمولاً فراموشش می‌کنند. آن حقیقت این است: زندگی لحظه‌های خوش هم دارد. خیلی زیاد هم دارد. یادت باشد نهایت لذت را از آنها ببری. بگو ببینم، برنامه‌ات برای همین یک دانه زندگی ارزشمند و هیجان‌انگیزت چیست؟

از آن کتاب‌هایی که از این گوش می‌آیند تو و از آن‌یکی درمی‌روند، زیاد هست. خودم چندتایی از آنها را خوانده‌ام. نپرس ماجرایشان چه بود که اصلاً یادم نمی‌آید.

پس حالا وقت مطرح‌کردن این سؤال حیاتی است: «از کجا شروع کنم؟» چون اگر از همان‌جایی شروع کنم که بقیهٔ کتاب‌ها شروع می‌کنند، راهنمای نترس‌بودن دخترها هم می‌شود یکی مانند همان‌ها.

پدر و مادر، مراقبان یا معلمت همین‌طور که جلو می‌روند درجا تصمیم می‌گیرند چه کار کنند. به همین دلیل، در این مسیر مرتکب اشتباه هم می‌شوند. خیلی وقت‌ها اشتباه می‌کنند. هیچ‌وقت فراموش نکن. همراه تو دفترچهٔ راهنمایی نیامده، پس وقتی اشتباه می‌کنند و دکمه‌هایت را اشتباهی فشار می‌دهند، بهشان سخت نگیر. دارند تمام تلاششان را می‌کنند که پیچیده‌ترین دستگاه تمام تاریخ را راه بیندازند؛ یعنی دختر نوجوانشان را.