کتاب چهل ایده فلسفی

تنها در لحظاتی نادر و ویژه، شاید در دل شب یا هنگام قدم زدن در طبیعت، به غرابت اسرارآمیز اطراف واقف می‌شویم و حیران می‌مانیم که چرا چیزها چنان‌اند که هستند:

یونانیان باستان ابداً باور نداشتند که هدف از زندگی «خوشبخت بودن» است. آن‌ها می‌گفتند زندگی باید «خرسندکننده» باشد. تفاوت خوشبختی و خرسندی در مفهوم «رنج» نهفته است. یعنی می‌توان تحت فشار بود، دچار رنج جسمی یا روانی بود، زیر بار زندگی کمر خم کرد، کج‌خلق بود و با این حال باز هم خرسند بود.

به باور اسپینوزا وظیفهٔ فلسفه این است که به ما یاد بدهد امور ــ و به ویژه رنج‌ها و ناکامی‌های خود ــ را «از بُعد سرمدی» نظاره کنیم، گویی داریم از فاصلهٔ بسیار دور یا از سیارهٔ دیگری به زمین می‌نگریم

مونو نو آواره یعنی تأمل بر ذات ناپایدار هستی و به ویژه چیزهای زیبا. هر چیزی که ما دوست داریم و از آن لذت می‌بریم روزی از میان خواهد رفت؛ این آگاهی غم‌انگیز است، اما به جای این‌که باعث ناامیدی شود می‌تواند لذتی عمیق و تفکربرانگیزتر از شکوه ناپایدار زندگی پدید آورد.