بریده‌هایی از کتاب هنر تمرکز کردن

واقعیت، سیاه و سفید نیست. سکه فقط «شیر» یا «خط» نیست. انسان، فقط «شاد» یا «غمگین» نیست. این‌ها تنها _دوگانه‌های موقتی_ هستند که ذهن تلاش می‌کند با برچسب‌ها، مفاهیم و ایدئولوژی‌ها، آن‌ها را دائمی جلوه دهد. در عوض، باید دو طرف یک سکه را به‌عنوان _دو قطبِ به‌هم‌پیوسته_ ببینی. آن‌ها تضاد دارند، اما به‌هم وابسته‌اند. موفقیت، سطحی بالاتر از طیف شکست است — و بالعکس. «فرم» بدون «فضا» معنایی ندارد. وقتی طرح یک فرش را برمی‌گردانی، به درهم‌ریختگی‌ای نگاه می‌کنی که در پشت آن پنهان شده.

تسلط چیزی‌ست که تو را در دنیایی که تنها ظاهر را می‌بیند، متمایز می‌کند. برای استادان واقعی، تکرار اصول بنیادین خسته‌کننده نیست. آن‌ها فلسفهٔ درونی خودشان را دربارهٔ کارهای‌شان دارند. هر روز مشتاقانه به‌سراغ تکرار می‌روند، چون می‌دانند که هیچ چیز ارزشمندی از راه‌حل‌های سریع به‌دست نمی‌آید.

ذهن انسان تنها می‌تواند بین ۱۰ تا ۵۰ بیت اطلاعات را در هر ثانیه از طریق توجه آگاهانه‌اش پردازش کند. اینکه چه چیزی را انتخاب می‌کنیم تا پردازش کنیم، چگونه آن را تفسیر می‌کنیم، و چرا اصلاً به آن توجه می‌کنیم، کیفیت زندگی ما را تعیین می‌کند. آنچه در کانون توجه ما قرار دارد، نحوهٔ تفسیر آن، و نیت اولیه‌ای که پشت آن توجه بوده، حیاتی است. تمرکز یعنی توجه همراه با نیت.

زندگی عملی چیزی نیست جز زنجیره‌ای از تصمیمات که با هم ترکیب می‌شوند و به یک زندگی یا رضایت‌بخش یا رنج‌آور ختم می‌شوند