بریده‌هایی از کتاب روش ذهن و بدن

اگر می‌خواهید از حداکثر ظرفیت حافظه استفاده کنید، یادگیری را با حرکت بدنی همزمان کنید. مثلاً همزمان با راه رفتن روی تردمیل، درس بخوانید. این راه خوبی برای به خاطر سپردن مطالب است، البته همیشه قابل انجام نیست.

در اینجا به دلیل دیگری مبنی بر مفید بودن ورزش برای اضطراب می‌رسیم. افزایش ضربان قلب و فشار خون از نشانه‌های اضطراب است. در مواجهه با یک رخداد منفی، قلب سریعتر می‌تپد و بدن آماده جنگ یا گریز می‌شود. با دویدن آرام نیز قلب سریع‌تر و سخت‌تر می‌تپد، اما تفاوتش با اضطراب این است که پایان ناخوشایندی ندارد و بعد از ورزش احساس آرامش می‌کنید و موجی از آندروفین و دوپامین در بدن آزاد می‌شود. ورزش به مغز می‌آموزد که افزایش ضربان قلب و فشار خون لزوماً به معنای هراس و اضطراب نیست بلکه نوید بخش احساسات مثبت است.

اضافه‌وزن یا چاقی بیمارگونه، خطر ابتلا به افسردگی را بالا می‌برد، نه فقط به این دلیل که فرد احساس حقارت می‌کند یا خود را زیر نگاه‌های آزاردهنده می‌یابد، (که البته این عوامل مؤثرند)، بلکه به دلایل کاملاً زیستی. شاید بافت چربی ماده‌ای ترشح می‌کند که بر مغز تأثیر می‌گذارد و منتهی به افسردگی می‌شود. مولکول‌های متعددی مظنون این جریان هستند؛ بافت چربی صرفاً یک منبع منفعل انرژی نیست بلکه دائماً به بدن سیگنال صادر می‌کند و میزان انرژی ذخیره شده در بدن را گزارش می‌دهد. این سیگنال‌ها توسط مولکول‌های مختلف ارسال می‌شود که بعضی از آن‌ها بر مغز و احساسات ما تأثیر می‌گذارند.

آیا راه دیگری برای بالا بردن سطح دوپامین بدون پناه بردن به دارو وجود دارد؟ بله: حرکت دادن بدن.

در واقع هیچ چیز برای حافظه مهمتر از ورزش نیست.

افرادی با آمادگی جسمی متوسط که دقیقاً قبل از آزمون حافظه ورزش کردند، نسبت به کسانی که آمادگی جسمی خوبی داشتند اما قبل از آزمون ورزش نکردند، در آزمون بهتر ظاهر شدند. بنابراین به‌نظر می‌رسد که ورزش اثری فوری روی حافظه دارد.

اگر از لحاظ بدنی فعال باشید، می‌توانید ادعا کنید که ورزش باعث شده فرد ریزبین‌تری شوید و به ظرایف محیط دقت کنید.

ورزش به خلق سلول‌های بیشتر در مغز کمک می‌کند و یک محیط پرمحرک، شانس بقای سلول‌های تازه تولید شده را بالا می‌برد.