بریده‌هایی از کتاب بازی های میراث (کتاب چهارم، برادران هاثورن)

«هر کاری که ارزش انجام دادن داشته باشه ارزش خوب انجام دادن داره. و هر چی که خوب انجام بشه می‌تونه بهتر هم انجام بشه.»

هیچ چیز اهمیت نداشت، مگر اینکه خودت اجازه می‌دادی داشته باشد.

«این لغزش نیست، گری. این زندگی کردنه.»

زندگی یه بازیه. و تنها تصمیمی که می‌تونی بگیری اینه که قصد داری برای بُرد بازی کنی یا نه.

«روی چیزی شرط‌بندی نکن که توان از دست دادنش رو نداری، جیمسون هاثورن.

«لحظاتی توی زندگی هستن که بهمون فرصتی اعطا می‌شه تا از خودمون خارج بشیم. دنیا رو از نو ببینیم. چیزی رو ببینیم که از چشم بقیه دور می‌مونه.»

«هیچ چیز دردناک نیست، مگه اینکه خودت اجازه بدی. هیچ چیز مهم نیست، مگه اینکه خودت اجازه بدی.»

هر چه نباشد، یک حقیقت ساده بود و تنها چیزی که پدربزرگشان به‌اندازۀ برد محترم می‌شمرد خویشتن‌داری بود.

گاهی ساده‌ترین راه دروغ‌گویی گفتن حقیقت بود.

«نمی‌خوام دوباره بشکنم.» گریسون حالا می‌توانست این را پیش آن‌ها اقرار کند. زندر توصیه کرد: «وانمود کن قلبت یه استخونه. کِی تا حالا یه استخونِ شکسته جلوی یه هاثورن رو گرفته؟ بهش فرصت بده، شکستگی بعد از جوش خوردن قوی‌تر می‌شه.»

هیچ چیز اهمیت نداشت، مگر اینکه خودت اجازه می‌دادی داشته باشد.

«هیچ چیز مهم نیست، مگه اینکه خودت اجازه بدی.»

پیرمرد از جایی در خاطراتش زمزمه کرد: پشیمونی اتلاف وقت تو و منه

این رو به یاد داشته باشین. همین که شروع کنین به شک کردن به خودتون، شکست می‌خورین.

«بیا، هاثورن. زندگی بدون غافلگیری چه ارزشی داره؟»

تا حالا «چی می‌شد اگه» بازی کردی، گریسون؟

همه چیزِ ایوری او را به بهترین نحو ممکن می‌کشت.