ذهن ما برای خودش یک اقیانوس عمیق و بزرگ است و با این حال، ما هر روز در کرانه آن میایستیم و فقط گاهی با یک قاشق کوچک، قطرهای از آن برمیداریم. ما این راه را برمیگزینیم که با این قطرهها زندگی کنیم و در حقیقت تمام اقیانوس را هدر میدهیم. در نهایت، یک چیز بسیار مهم از دستمان میرود و درمییابیم که هیچچیز نیست، هیچ دانشی، هیچ راهی برای جستجو... و اینکه در فضاهای ذهنمان هیچچیز نداریم.