کتاب به نام ناپدیدشدگان بوئنوس آیرس

این‌طور به نظر می‌آید که هنوز یاد نگرفته‌ایم چطور تنها روزنهٔ امیدمان را در این سرزمین پهناور دنبال کنیم. به نظر می‌آید هنوز مهارت لازم را به دست نیاورده‌ایم.

برای دیدن آنچه ما را از هم متمایز می‌کرد، به اشعهٔ ایکس نیاز بود؛ نه از آن نوعش که استخوان‌ها و اندام‌ها را در نوری وهم‌آلود به تصویر می‌کشد، بلکه اشعه‌ای پیشرفته‌تر که بتواند در ذهن‌ها نفوذ کند و افکاری را نمایان سازد که آتش خشم ژنرال‌ها را شعله‌ور می‌کرد. افکاری که آن‌ها عقیده داشتند به‌اندازهٔ افتادن کبریتی در انبار کاه، خطرناک است. افکاری که با نام‌های ما مترادف بودند.

اسلحهٔ خالی‌اش را گذاشته روی شقیقهٔ بچهٔ بیچاره و شلیک کرده. بااینکه گلوله‌ای داخلش نبود، ولی صدای کوبیده شدن ضامن روی ماشه مثل بمب توی گوش پسر بینوایم پیچیده. آن‌قدر وحشت کرده بود که تمام مسیر بیش از سه‌کیلومتری تا خانه را دوید. خدا رحم کرد زنم خانه بود. گفت بچه تمام بعدازظهر زار زد. وقتی من هم از سر کار به خانه برگشتم، هنوز داشت گریه می‌کرد.