کتاب خیره به خورشید نگریستن

«وقتی حسابی پیر شدی و وقتش رسید که از دنیا بری، دیگه یا کاملاً آرامش داری یا حسابی ناخوش‌احوالی و در هر دو صورت مرگ برات خوشاینده.»

گفتم: «جولیا، بذار یه سؤال سطحی ازت بپرسم. چرا مرگ این‌قدر ترسناکه؟ دقیقاً کدوم بخش مرگه که تو رو این‌قدر می‌ترسونه؟» بلافاصله جواب داد: «همهٔ چیزهایی که انجامشون نداده‌ام.»

از نیچه که نوشت «به‌موقع بمیر» تا شاعر آمریکایی، جان گرینلیف ویتیِر، که گفت «غم‌انگیزترین کلمه‌ای که به زبان رانده می‌شود یا روی کاغذ می‌آید، این است که بگوییم ’شاید می‌شد!‌‘»

قدرتمندترین چیزی که به ما شجاعت نگاه کردن توی چشمان مرگ را می‌دهد آمیزه‌ای از نظرات و ارتباطات انسانی است

«وحشتناک‌ترین چیز دربارهٔ مرگ از دست دادن آینده نیست، از دست دادن گذشته است. در حقیقت، عمل فراموشی هم شکلی از تجربهٔ مرگ در زندگی حال است.»

چون محدودیت در امکان لذت بردن، ارزش لذت را بالاتر می‌برد

«هر بار خسته می‌شویم، تمام افکاری که مدت‌ها پیش بر آن‌ها غلبه کرده بودیم، دوباره به‌سویمان حمله‌ور می‌شوند»

ما و فقط خود ما مسئول جنبه‌های اساسی زندگی‌مان هستیم و فقط خودمان قدرت کافی برای ایجاد تغییر در آن‌ها را داریم

حتی اگر همه‌چیز را هم از دست بدهی، همین‌که هستی و وجود داری لذت‌بخش است.

«البته که باید هم نگران باشین خاخام. بین دیدگاه‌های من و شما تضادی اساسی وجود داره. اعتقاد شما به یه خدای شخصی همه‌چیزدان و همه‌جا حاضر که دائم حواسش به کارهای شما هست و ازتون محافظت می‌کنه و طرحی برای ادامهٔ زندگی‌تون می‌ده، کاملاً در تضاد با هستهٔ اصلی بینش اگزیستانسیال منه که معتقدم انسان، آزاد و فانی و تنها و تصادفی توی دنیایی که هیچ اهمیتی براش قائل نیست، رها شده. از دید شما، مرگ پایان راه نیست. شما معتقدین که مرگ فقط شبی بین دو روزه و روح فناناپذیره. پس باید بگم، بله در مسیر تبدیل شدن شما به یه درمانگر اگزیستانسیال یه مشکل اساسی هست و اون هم اینه که دیدگاه من و شما کاملاً در دو جهت مخالف قرار دارن.»

من انسانم و هیچ‌چیز انسانی‌ای برایم بیگانه نیست. ترنتیوس