کتاب دستورات اخلاق توحیدی (کتاب دوم)

حضرت امیرالمؤمنین(ع) درباره قرآن فرموده است: «فإنّه رَبِیعُ الْقُلُوب»؛ این کتاب دل‌ها را بهاری و تازه می‌کند؛ چون همیشه دارای طراوت و تازگی است.

نجاتگر در فتنه‌ها «لَمّا قِیلَ لرَسولُ اللّٰهِ(ص): امَّتُک سَتُفتَتَنُ، فَسُئلَ: ما المَخرَجُ مِن ذلک؟ قالَ: کتابُ اللّٰهِ العَزیزُ، الذی لا یأتیهِ الباطِلُ مِن بَینِ یدَیهِ ولا مِن خَلفِهِ، تَنزیلٌ مِن حَکیمٍ حَمیدٍ، مَنِ ابتَغَی العِلمَ فی غَیرِهِ أضَلَّهُ اللّٰهُ.» «زمانی که به پیامبر اکرم(ص) گفته شد: امت تو در فتنه‌ها آزموده می‌شوند، از حضرت پرسیده شد: راه خروج از این مشکل چیست؟ فرمود: کتاب خداوند عزتمند که باطلی از پیش و رو به آن راهی ندارد؛ از سوی خداوند با حکمتِ ستوده نازل شده است؛ کسی که علم را از غیر آن بخواهد، خداوند متعال او را گمراه می‌کند.»

حضرت امیرالمؤمنین(ع) درباره قرآن فرموده است: «فإنّه رَبِیعُ الْقُلُوب»؛ این کتاب دل‌ها را بهاری و تازه می‌کند؛ چون همیشه دارای طراوت و تازگی است.

قاری قرآن نیازمند سه‌چیز است: قلبی خاشع، بدنی فارغ از اشتغالات مزاحم، و مکانی خلوت و به دور از اغیار.