کتاب دستورات اخلاق توحیدی (کتاب اول)

هنگامی‌ که شیطان، آدم(ع) را وسوسه کرد، حضرت آدم(ع) نزدیک آن درخت رفته و به آن درخت نگریست؛ پس آبرویش رفت؛ سپس برخاست و به ‌سوی آن درخت رفت و این نخستین گامی بود که به راه خطا برداشته شد؛ پس با دست از میوهٔ آن چید و خورد و زیورها و جامگان زرّین که بر تن داشت، از بدنش پرید و آدم(ع) دست خود را بر فرق سرش نهاد و گریست. هنگامی که خداوند(عز) توبهٔ او را پذیرفت، بر او و ذرّیه‌اش پاک‌ساختن این اعضای چهارگانه را واجب گردانید. پس خداوند به ‌خاطر آنکه به آن درخت نگاه کرد، او را امر به شستن صورت فرمود و چون با دست‌ها میوه را چیده بود، وی را به شستن دو دست تا آرنج‌ها امر فرمود؛ و چون دست خود را بر مغز سر نهاده بود، او را امر به مسح سرش کرد و به‌ خاطر آنکه با دو پایش به راه خطا گام برداشته بود، او را به مسح دو پایش امر فرمود.

«امام‌رضا(ع) فرمود: اگر کسی بگوید: چرا امر به وضو شده‌ایم؟ در پاسخش باید گفت: برای اینکه بنده وقتی برای مناجات با خداوند جبّار در برابر او می‌ایستد، پاک باشد، فرمان او را اطاعت کرده باشد و از آلودگی‌ها و نجاست پاکیزه باشد؛ به علاوه اینکه وضو باعث از بین رفتن حالت کسالت و زدودن خواب آلودگی و پاک‌ساختن دل برای ایستادن در حضور خداوند جبّار است.»