کتاب فرمول ثروت

«خوشبختی این نیست که آنچه را می‌خواهید، داشته باشید، بلکه این است که آنچه را دارید، بخواهید.»

متعددی نشان داده‌اند کار می‌تواند عمر و سلامتتان را افزایش دهد. آنچه شما را از پای درمی‌آورد، اضطراب است و بخش زیادی از این اضطراب ناشی از نداشتن امنیت اقتصادی است. کار بدون اضطراب دیگر یک نیاز نیست، بلکه تکامل پیدا می‌کند و هدف می‌شود.

اگر کسی به شما می‌گوید که به‌دنبال علاقه‌ات برو، به این معناست که از قبل ثروتمند بوده است.

اضطراب مالی مثل فشارخون بالاست، همیشه حضور دارد و آماده‌ است که مشکلی کوچک را بیماری‌ خطرناکی کند. این فقط استعاره نیست؛ فشارخون بچه‌هایی که در خانواده‌های کم‌درآمد بزرگ می‌شوند، بالاتر از بچه‌هایی است که در خانواده‌های ثروتمند زندگی می‌کنند.

امنیت اقتصادی فقط وسیله‌ای برای رسیدن به هدف است؛ یعنی داشتن زمان و منابع برای تمرکز بر روابط انسانی بدون اضطراب مالی.

ثروت = تمرکز + (رواقی‌گری × زمان × تنوع‌بخشی)

اگر پول هدف باشد، هرگز به میزان کافی آن را نخواهید داشت

پول جوهر درون خودکار شماست، اما داستان شما نیست. می‌تواند فصل‌های جدیدی بنویسد و بعضی فصل‌ها را پررنگ‌تر کند، اما روایت بر عهدهٔ شماست.

در جامعه‌ای که به‌درستی نگران افزایش نابرابری درآمد است، ثروت هر فردی ظاهراً مانند نتیجهٔ تقسیم ناعادلانهٔ پول در سیستمی دست‌کاری‌شده است.

«شما همان کاری هستید که انجام می‌دهید،

(استعداد + تمرکز) ← تسلط ← علاقه

«داشتن هرچیز ارزشمندی لذتی ندارد، مگر اینکه فرد کسی را داشته باشد که با آن شریک شود.»

برای اکثر ما علاقه‌ای که بتواند چراغ راه زندگی‌مان باشد چیزی ذاتی نیست، بلکه آن را با تلاش و سخت‌کوشی پیدا می‌کنیم.

«علاقه‌ات را دنبال کن» اشتباه نیست، بلکه وارونه است.

اضطراب مالی مثل فشارخون بالاست، همیشه حضور دارد و آماده‌ است که مشکلی کوچک را بیماری‌ خطرناکی کند.

هنگام مواجهه با داده‌ها یا دیدگاه‌ها و بینش‌های جدید مقاومت نکنید. یک قدم عقب‌رفتن از مسیر اشتباه به معنای یک قدم جلورفتن در مسیر درست است.

پول فقط یک عدد است و اعداد بی‌نهایت هستند. درنتیجه، هرگز کافی نخواهد بود.

یاد گرفته‌ام گوش کنم احساساتم به من چه می‌گویند، اما لزوماً از دستورهایشان پیروی نکنم.

برنده فردی نیست که بهترین تصمیمات را می‌گیرد، بلکه فردی است که بیشترین تصمیمات را می‌گیرد.

ما تمایل داریم استعدادهای خود را دست‌کم بگیریم. درحالی‌که استعدادهای دیگران را واضح‌تر می‌بینیم، زیرا در آن‌ها خوب عمل می‌کنیم. وقتی چیزی برایمان آسان است، آن را کم‌ارزش می‌دانیم. در مقابل، وقتی می‌بینیم که کسی کاری را انجام می‌دهد که برایمان دشوار است، از استعدادش شگفت‌زده می‌شویم و به‌احتمال ‌زیاد او هم ما را به همین صورت می‌بیند.

بهترین انتقام اینه که زندگی بهتری رو بگذرونی.»

استعداد یعنی هر کاری که می‌توانید انجام دهید و دیگران نمی‌توانند یا نمی‌خواهند انجام دهند،

افراد موفق معمولاً نقش شانس را در موفقیت خود دست‌کم می‌گیرند و همین اشتباه آن‌ها را به دردسر می‌اندازد.

تجربهٔ من نشان داده که ورزش زمانتان را به شما پس می‌دهد؛ اگر در هفته چهار یا شش ساعت را صرف ورزش فیزیکی کنید، این ساعت‌ها را پس می‌گیرید، چون انرژی بیشتری خواهید داشت، ازلحاظ ذهنی سالم‌ترید و می‌توانید بیشتر کار کنید.

کاری را پیدا کنید که در آن استعداد دارید و افراد بابت آن به شما پول می‌دهند و سخت در آن حوزه تلاش کنید، خیلی سخت. کمتر از درآمد خود خرج کنید تا بتوانید یک گروهان، سپس یک لشکر و بعد، یک ارتش متشکل از سرمایه داشته باشید که وقتی خوابید برای شما و عزیزانتان بجنگند. تنوع‌بخشی داشته باشید تا بتوانید میان ناشناخته‌هایی که محاصره‌مان کرده‌اند دوام بیاورید. دیدگاه بلندمدت داشته باشید: این را بپذیرید که زمان سریع‌تر از آنچه فکر می‌کنید جلو می‌رود. تمام این‌ها می‌توانند سریع‌تر شما را به عمق معنا برسانند و کمکتان کنند تا در این ژرفا با عزیزانتان همراه و کنارشان حاضر باشید... این است تمام ماجرا.

«کنترل‌نداشتن بیش‌ازحد مصرف‌کنندگان روی خود در بدهکارشدن نقشی قوی‌تر از بی‌سوادی مالی ایفا می‌کند.»

نیت مهم نیست، عمل تعیین‌کننده است.

«اگر می‌خواهید کاری انجام شود، آن را به فردی بسپارید که سرش شلوغ است.»

حتی اگر فقط روزی یک‌ بار بگویید: «من مختارم، واکنشم تصمیم خودم است» و رفتاری را انتخاب کنید که می‌دانید درست است، نه آنچه در لحظه حس می‌کنید، در مسیر رواقی‌گری قرار گرفته‌اید. این به‌معنای هرگز خشمگین‌نشدن نیست؛ من هم اغلب خشمگین می‌شوم، گاهی بیش ‌از حد. به‌معنای هرگز آزرده، ناامید یا شرمنده‌نشدن هم نیست. این‌ها واکنش‌های طبیعی انسانی به ناکامی‌ها و اشتباهات هستند. هدف این است که خشم، ترس یا طمع را بپذیرید، اما اجازه ندهید که آن‌ها رفتارتان را تعیین کنند.

ما دوست داریم موفقیت‌هایمان را به خودمان نسبت دهیم و نیروهای بیرونی را مقصر شکست‌ها بدانیم.