بریده‌هایی از کتاب فرمول ثروت

«خوشبختی این نیست که آنچه را می‌خواهید، داشته باشید، بلکه این است که آنچه را دارید، بخواهید.»

متعددی نشان داده‌اند کار می‌تواند عمر و سلامتتان را افزایش دهد. آنچه شما را از پای درمی‌آورد، اضطراب است و بخش زیادی از این اضطراب ناشی از نداشتن امنیت اقتصادی است. کار بدون اضطراب دیگر یک نیاز نیست، بلکه تکامل پیدا می‌کند و هدف می‌شود.

اگر کسی به شما می‌گوید که به‌دنبال علاقه‌ات برو، به این معناست که از قبل ثروتمند بوده است.

اضطراب مالی مثل فشارخون بالاست، همیشه حضور دارد و آماده‌ است که مشکلی کوچک را بیماری‌ خطرناکی کند. این فقط استعاره نیست؛ فشارخون بچه‌هایی که در خانواده‌های کم‌درآمد بزرگ می‌شوند، بالاتر از بچه‌هایی است که در خانواده‌های ثروتمند زندگی می‌کنند.

امنیت اقتصادی فقط وسیله‌ای برای رسیدن به هدف است؛ یعنی داشتن زمان و منابع برای تمرکز بر روابط انسانی بدون اضطراب مالی.

در جامعه‌ای که به‌درستی نگران افزایش نابرابری درآمد است، ثروت هر فردی ظاهراً مانند نتیجهٔ تقسیم ناعادلانهٔ پول در سیستمی دست‌کاری‌شده است.

پول جوهر درون خودکار شماست، اما داستان شما نیست. می‌تواند فصل‌های جدیدی بنویسد و بعضی فصل‌ها را پررنگ‌تر کند، اما روایت بر عهدهٔ شماست.

ثروت = تمرکز + (رواقی‌گری × زمان × تنوع‌بخشی)

اگر پول هدف باشد، هرگز به میزان کافی آن را نخواهید داشت

«شما همان کاری هستید که انجام می‌دهید،

«علاقه‌ات را دنبال کن» اشتباه نیست، بلکه وارونه است.

اضطراب مالی مثل فشارخون بالاست، همیشه حضور دارد و آماده‌ است که مشکلی کوچک را بیماری‌ خطرناکی کند.

«داشتن هرچیز ارزشمندی لذتی ندارد، مگر اینکه فرد کسی را داشته باشد که با آن شریک شود.»

بهترین انتقام اینه که زندگی بهتری رو بگذرونی.»

یاد گرفته‌ام گوش کنم احساساتم به من چه می‌گویند، اما لزوماً از دستورهایشان پیروی نکنم.

(استعداد + تمرکز) ← تسلط ← علاقه

هنگام مواجهه با داده‌ها یا دیدگاه‌ها و بینش‌های جدید مقاومت نکنید. یک قدم عقب‌رفتن از مسیر اشتباه به معنای یک قدم جلورفتن در مسیر درست است.

«کنترل‌نداشتن بیش‌ازحد مصرف‌کنندگان روی خود در بدهکارشدن نقشی قوی‌تر از بی‌سوادی مالی ایفا می‌کند.»

نیت مهم نیست، عمل تعیین‌کننده است.

«اگر می‌خواهید کاری انجام شود، آن را به فردی بسپارید که سرش شلوغ است.»

برنده فردی نیست که بهترین تصمیمات را می‌گیرد، بلکه فردی است که بیشترین تصمیمات را می‌گیرد.

برای اکثر ما علاقه‌ای که بتواند چراغ راه زندگی‌مان باشد چیزی ذاتی نیست، بلکه آن را با تلاش و سخت‌کوشی پیدا می‌کنیم.

ثروت پروژه‌ای جامع برای کل وجود ماست.

نه‌تنها همیشه پول بیشتری وجود خواهد داشت، بلکه پول این ویژگی ناخوشایند را دارد که هرچقدر بیشتر داشته باشیم، ارزشش کمتر می‌شود.

ثروت قبلاً برای شما صندلی بهتری فراهم می‌کرد، اما اکنون زندگی بهتری به ارمغان می‌آورد.

حتی اگر فقط روزی یک‌ بار بگویید: «من مختارم، واکنشم تصمیم خودم است» و رفتاری را انتخاب کنید که می‌دانید درست است، نه آنچه در لحظه حس می‌کنید، در مسیر رواقی‌گری قرار گرفته‌اید. این به‌معنای هرگز خشمگین‌نشدن نیست؛ من هم اغلب خشمگین می‌شوم، گاهی بیش ‌از حد. به‌معنای هرگز آزرده، ناامید یا شرمنده‌نشدن هم نیست. این‌ها واکنش‌های طبیعی انسانی به ناکامی‌ها و اشتباهات هستند. هدف این است که خشم، ترس یا طمع را بپذیرید، اما اجازه ندهید که آن‌ها رفتارتان را تعیین کنند.

پول فقط یک عدد است و اعداد بی‌نهایت هستند. درنتیجه، هرگز کافی نخواهد بود.

ما دوست داریم موفقیت‌هایمان را به خودمان نسبت دهیم و نیروهای بیرونی را مقصر شکست‌ها بدانیم.

فریدریش شیلر می‌گوید: «در مقابل حماقت حتی مبارزهٔ خود خدایان بیهوده است.»

اگر مدام به این فکر کنید که اضافه‌کاری‌ها، شب‌بیداری‌ها و کارکردن‌های آخر هفته باعث شده‌اند از سرگرمی‌ها و تفریحات خود بازبمانید و مهم‌تر از آن، از انرژی احساسی و ذهنی‌ که باید صرف کار کنید ناراضی باشید، درنهایت بهترین عملکرد را نخواهید داشت، کارتان را به‌خوبی انجام نخواهید داد و از همه بدتر، از سایر بخش‌های زندگی خود نیز لذتی نخواهید برد، زیرا این نارضایتی همه‌چیز را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. به خودتان یادآوری کنید که هرچند ممکن است اکنون برایتان ملموس نباشد، نسخهٔ آینده‌یتان بابت این فداکاری‌ها از شما سپاسگزار خواهد بود.