بریده‌هایی از کتاب فروشگاه فرصت دوباره

آدمی که همیشه دنبال کوچک‌ترین خطای دیگران می‌گردد، هرگز ذره‌ای به رفتار خودش فکر نمی‌کند

آخرسر، زندگی به روابط می‌رسید و روابط به گفت‌وگو.

این‌کیونگ فکر کرد: آدم‌های خوب آدم‌های خوب تربیت می‌کنن.

مگر اعضای یک خانواده مثل مشتری‌هایی نیستند که در مسیر زندگی با آن‌ها آشنا می‌شویم؟ اگر با آن‌ها هم مثل مشتری‌ها، چه مشتری‌های خوب و چه آن دردسرسازها، مؤدبانه رفتار کنیم شاید کمتر به یکدیگر آسیب بزنیم.

خوشبختی این نیست که توی جاده در راه رسیدن به چیزی باشیم؛ خوشبختی خودِ جاده‌ست. می‌گفت که باید مهربون باشیم، چون هرکسی داره توی جنگ سخت خودش مبارزه می‌کنه

یک بار به رودخانهٔ هان رفتم. رفته بودم بالای پل، با نیت پریدن، اما جرئتش را نداشتم. در حقیقت برای بعد از زمستان برنامهٔ پریدن را ریخته بودم، از پل ماپو یا وون‌هیو. ولی حالا می‌فهمیدم. رودخانه برای عبور است، نه برای پریدن به درونش. پل برای رسیدن به آن‌سوی راه است، نه برای پریدن از آن.

این فکر باعث شد سن‌وسالش را بیشتر احساس کند و افسرده شد. او بیست‌وهفت‌ساله شده بود، بدون مهارت خاص، بدون پول، بدون شریک زندگی؛ جوانی‌اش داشت از دست می‌رفت و سی‌سالگی چندان دور نبود؛ سنی که همیشه برایش پایان دوران خوب زندگی محسوب می‌شد.

آدم‌ها تغییر نمی‌کنند. دستمال را اگر بشویی باز هم دستمال است.

«توی زندگی... هیچ‌چیزی صددرصد نیست.»

در نهایت، مگر اعضای یک خانواده مثل مشتری‌هایی نیستند که در مسیر زندگی با آن‌ها آشنا می‌شویم؟ اگر با آن‌ها هم مثل مشتری‌ها، چه مشتری‌های خوب و چه آن دردسرسازها، مؤدبانه رفتار کنیم شاید کمتر به یکدیگر آسیب بزنیم

آدم‌های خوب آدم‌های خوب تربیت می‌کنن.