کتاب فروشگاه فرصت دوباره

آدمی که همیشه دنبال کوچک‌ترین خطای دیگران می‌گردد، هرگز ذره‌ای به رفتار خودش فکر نمی‌کند

آخرسر، زندگی به روابط می‌رسید و روابط به گفت‌وگو.

مگر اعضای یک خانواده مثل مشتری‌هایی نیستند که در مسیر زندگی با آن‌ها آشنا می‌شویم؟ اگر با آن‌ها هم مثل مشتری‌ها، چه مشتری‌های خوب و چه آن دردسرسازها، مؤدبانه رفتار کنیم شاید کمتر به یکدیگر آسیب بزنیم.

«توی زندگی... هیچ‌چیزی صددرصد نیست.»

این‌کیونگ فکر کرد: آدم‌های خوب آدم‌های خوب تربیت می‌کنن.

خوشبختی این نیست که توی جاده در راه رسیدن به چیزی باشیم؛ خوشبختی خودِ جاده‌ست. می‌گفت که باید مهربون باشیم، چون هرکسی داره توی جنگ سخت خودش مبارزه می‌کنه

یک بار به رودخانهٔ هان رفتم. رفته بودم بالای پل، با نیت پریدن، اما جرئتش را نداشتم. در حقیقت برای بعد از زمستان برنامهٔ پریدن را ریخته بودم، از پل ماپو یا وون‌هیو. ولی حالا می‌فهمیدم. رودخانه برای عبور است، نه برای پریدن به درونش. پل برای رسیدن به آن‌سوی راه است، نه برای پریدن از آن.

این فکر باعث شد سن‌وسالش را بیشتر احساس کند و افسرده شد. او بیست‌وهفت‌ساله شده بود، بدون مهارت خاص، بدون پول، بدون شریک زندگی؛ جوانی‌اش داشت از دست می‌رفت و سی‌سالگی چندان دور نبود؛ سنی که همیشه برایش پایان دوران خوب زندگی محسوب می‌شد.

آدم‌ها تغییر نمی‌کنند. دستمال را اگر بشویی باز هم دستمال است.

در نهایت، مگر اعضای یک خانواده مثل مشتری‌هایی نیستند که در مسیر زندگی با آن‌ها آشنا می‌شویم؟ اگر با آن‌ها هم مثل مشتری‌ها، چه مشتری‌های خوب و چه آن دردسرسازها، مؤدبانه رفتار کنیم شاید کمتر به یکدیگر آسیب بزنیم

برای آشکار کردن شخصیت هر فرد، کافی است نشان بدهی در بزنگاه‌های زندگی چه مسیری را انتخاب می‌کند.

آدم‌های خوب آدم‌های خوب تربیت می‌کنن.

باید مهربون باشیم، چون هرکسی داره توی جنگ سخت خودش مبارزه می‌کنه.

هنوز سماجت می‌کنی که آدمی، درحالی‌که داری به چیزی کمتر از انسان تبدیل می‌شوی.

خوشبختی در همان دل دادن‌ها و حرف زدن‌ها با دوروبری‌هایمان بود

زندگی اساساً چیزی نیست جز یک‌سری مشکل برای حل‌وفصل کردن و چون درهرحال مشغول حل‌وفصل کردنشانیم، چرا آن‌هایی را انتخاب نکنیم که حل کردنشان جالب‌تر است؟

«توی زندگی... هیچ‌چیزی صددرصد نیست.»

می‌دونی چرا موفقیت عالیه؟ چون بهت صدا می‌ده.

خوب می‌دانست که آیندهٔ آدم‌ها اغلب با همان جراحت‌های گذشته‌شان شکل می‌گیرد و آنچه آدم‌ها می‌کوشند از آن محافظت کنند اغلب، آینده‌شان را رقم می‌زند.

شاید کلید کمک به دیگران نزدیک شدنِ آهسته‌تر و صبورانه‌تر به آن‌ها بود

باید مهربون باشیم، چون هرکسی داره توی جنگ سخت خودش مبارزه می‌کنه.

«وقتی باب دیلن جوون بود، مادربزرگش بهش گفت خوشبختی این نیست که توی جاده در راه رسیدن به چیزی باشیم؛ خوشبختی خودِ جاده‌ست. می‌گفت که باید مهربون باشیم، چون هرکسی داره توی جنگ سخت خودش مبارزه می‌کنه.

آخرسر، زندگی به روابط می‌رسید و روابط به گفت‌وگو. خوشبختی؛ حالا می‌فهمیدم که چندان دور نیست. خوشبختی در همان دل دادن‌ها و حرف زدن‌ها با دوروبری‌هایمان بود

این دنیایی که در آن زندگی می‌کردیم جایی نبود که اگر در ریل بمانی، حتماً به مقصد خوبی برسی

زندگی چیزی نبود جز یک‌سری مشکل برای حل‌وفصل کردن.

وانمود کردن به مهربونی، حتی وقتی آدم همچین منظوری نداره، واقعاً مهربون‌ترت می‌کنه

، کارمندی در دولت مگر چیزی شبیه کار در فروشگاهی بزرگ‌تر نیست؟ مگر خدمت به جامعه زندگی‌ای نبود که در آن با همان نوع آدم‌های دِسِ‌سِ اما در مقیاس بزرگ‌تر مواجه می‌شدی؟

«آدم‌ها خیلی حرف می‌زنن. این دنیا کلاس درس دبیرستان نیست، ولی همه با صدای بلند طوری حرف می‌زنن انگار همه‌چی رو فهمیدن.

فروشگاه‌هایی که برای مشتری‌هایشان ارزش قائل نیستند، درست مثل رئیس‌هایی که برای کارمندهایشان ارزش قائل نیستند، سرانجام یکسانی دارند: شکست.

خوشبختی این نیست که توی جاده در راه رسیدن به چیزی باشیم؛ خوشبختی خودِ جاده‌ست. می‌گفت که باید مهربون باشیم، چون هرکسی داره توی جنگ سخت خودش مبارزه می‌کنه.