بریده‌هایی از کتاب فروشگاه فرصت دوباره

آدمی که همیشه دنبال کوچک‌ترین خطای دیگران می‌گردد، هرگز ذره‌ای به رفتار خودش فکر نمی‌کند

آخرسر، زندگی به روابط می‌رسید و روابط به گفت‌وگو.

این‌کیونگ فکر کرد: آدم‌های خوب آدم‌های خوب تربیت می‌کنن.

مگر اعضای یک خانواده مثل مشتری‌هایی نیستند که در مسیر زندگی با آن‌ها آشنا می‌شویم؟ اگر با آن‌ها هم مثل مشتری‌ها، چه مشتری‌های خوب و چه آن دردسرسازها، مؤدبانه رفتار کنیم شاید کمتر به یکدیگر آسیب بزنیم.

خوشبختی این نیست که توی جاده در راه رسیدن به چیزی باشیم؛ خوشبختی خودِ جاده‌ست. می‌گفت که باید مهربون باشیم، چون هرکسی داره توی جنگ سخت خودش مبارزه می‌کنه

این فکر باعث شد سن‌وسالش را بیشتر احساس کند و افسرده شد. او بیست‌وهفت‌ساله شده بود، بدون مهارت خاص، بدون پول، بدون شریک زندگی؛ جوانی‌اش داشت از دست می‌رفت و سی‌سالگی چندان دور نبود؛ سنی که همیشه برایش پایان دوران خوب زندگی محسوب می‌شد.

یک بار به رودخانهٔ هان رفتم. رفته بودم بالای پل، با نیت پریدن، اما جرئتش را نداشتم. در حقیقت برای بعد از زمستان برنامهٔ پریدن را ریخته بودم، از پل ماپو یا وون‌هیو. ولی حالا می‌فهمیدم. رودخانه برای عبور است، نه برای پریدن به درونش. پل برای رسیدن به آن‌سوی راه است، نه برای پریدن از آن.

آدم‌ها تغییر نمی‌کنند. دستمال را اگر بشویی باز هم دستمال است.

«توی زندگی... هیچ‌چیزی صددرصد نیست.»

در نهایت، مگر اعضای یک خانواده مثل مشتری‌هایی نیستند که در مسیر زندگی با آن‌ها آشنا می‌شویم؟ اگر با آن‌ها هم مثل مشتری‌ها، چه مشتری‌های خوب و چه آن دردسرسازها، مؤدبانه رفتار کنیم شاید کمتر به یکدیگر آسیب بزنیم

آدم‌های خوب آدم‌های خوب تربیت می‌کنن.

برای آشکار کردن شخصیت هر فرد، کافی است نشان بدهی در بزنگاه‌های زندگی چه مسیری را انتخاب می‌کند.

باید مهربون باشیم، چون هرکسی داره توی جنگ سخت خودش مبارزه می‌کنه.

هنوز سماجت می‌کنی که آدمی، درحالی‌که داری به چیزی کمتر از انسان تبدیل می‌شوی.

می‌دونی چرا موفقیت عالیه؟ چون بهت صدا می‌ده.

شاید کلید کمک به دیگران نزدیک شدنِ آهسته‌تر و صبورانه‌تر به آن‌ها بود

، کارمندی در دولت مگر چیزی شبیه کار در فروشگاهی بزرگ‌تر نیست؟ مگر خدمت به جامعه زندگی‌ای نبود که در آن با همان نوع آدم‌های دِسِ‌سِ اما در مقیاس بزرگ‌تر مواجه می‌شدی؟