بریده‌هایی از کتاب بی اجازه

عاشق تنهاخوابیدن هستم... همیشه همین‌طوری بوده‌ام. عاشق این هستم که روی کل تخت دراز بکشم و با ملحفه، روی تشکم فرشته‌های کوچک درست کنم. به کسی نیاز ندارم که تمام پتو را سمت خودش بکشد یا خروپف کند. برای همۀ آن بیچاره‌هایی که مجبورند هر شب تختشان را با دیگری شریک شوند، دلم می‌سوزد.

فراموش کرده بودم چقدر عاشق کتاب‌خواندن هستم. این یکی از مزایای انزوای خودخواسته‌ام است.

باید یاد بگیرم که به خودم کمک کنم. قرار نیست کسی بیاید و من را نجات بدهد.

آدم‌های بد همیشه لایق بلایی هستند که سرشان می‌آید.

مادرم زیباست. اما وقتی خوشحال است، ده برابر زیباتر به نظر می‌رسد.

چقدر نداشتن تلویزیون آزادی‌بخش است. کلی کارهای بهتر برای وقت‌گذراندن هست.

«وقتی کسی سزاوار بلاهای بده، گاهی‌اوقات اجرای عدالت به عهدۀ خودت قرار می‌گیره.»

حس می‌کنم حدود یک میلیون سال سن دارم.

قبلاً که تلویزیون داشتم، فراموش کرده بودم چقدر عاشق کتاب‌خواندن هستم.

بعد هم کاری را انجام می‌دهم که هر شب می‌کنم؛ خواندن یکی از کتاب‌های فراوانم

نمی‌داند مثل من بودن چه حسی دارد. هیچ‌کس نمی‌داند.

«به‌هرحال، همۀ مردها مزخرفن. بهتره کاملاً ازشون دوری کنی... این نصیحتم به توئه. طوری رفتار می‌کنن که انگار می‌خوان برای همیشه پیشت باشن. اما به محض اینکه به خواسته‌شون می‌رسن، فرار می‌کنن.»

قبلاً که تلویزیون داشتم، فراموش کرده بودم چقدر عاشق کتاب‌خواندن هستم. این یکی از مزایای انزوای خودخواسته‌ام است.

به پایین نگاه می‌کند و با سوراخی روی روتختی‌اش بازی می‌کند. «نمی‌دونم. به نظر نمی‌رسید هیچی بتونه اعصابت رو خرد کنه، اما وقتی این‌طوری صدات کردم، صورتت مثل لبو سرخ شد. هم‌رنگ موهات.»

گاهی فراموش می‌کنم که آدم‌های خوب هم توی دنیا وجود دارند.

هیچ‌چیزی نمی‌تواند حواسم را از گندی که به کل زندگی‌ام زده‌ام، پرت کند.

برای زندگی ویران‌شده‌ام کار زیادی از دستم برنمی‌آید.

اگر هم بمیرم، خبر خوب این است که هیچ‌کس دلش برایم تنگ نمی‌شود.

گاهی‌اوقات همین‌طوری می‌شود... فکر می‌کنی قرار است فاجعه به بار بیاید، اما درنهایت تنها باران می‌بارد.

گاهی‌اوقات همین‌طوری می‌شود... فکر می‌کنی قرار است فاجعه به بار بیاید، اما درنهایت تنها باران می‌بارد.

چقدر نداشتن تلویزیون آزادی‌بخش است. کلی کارهای بهتر برای وقت‌گذراندن هست. تلویزیون‌ها تا اوایل قرن بیستم اختراع نشده بودند و ببین چقدر به آن‌ها وابسته شده‌ایم.

خندۀ بلندی سر می‌دهد. همین باعث می‌شود متوجه بشوم بااینکه قبلاً بارها صدای خندۀ آنتون را شنیده‌ام، اما هیچ‌وقت خندۀ بی‌ریایش را نشنیده‌ام. معمولاً به من می‌خندد. اما باعث می‌شود دلم بخواهد بیشتر بخندانمش

کاری را انجام می‌دهم که هر شب می‌کنم؛ خواندن یکی از کتاب‌های فراوانم.

«این کار رو نمی‌کنم. می‌دونی اگه سقفِ فروریخته تو رو بکشه، گرفتار چه دعوای حقوقی سختی می‌شم؟» «وای خدا، ذوق‌مرگ شدم.» خبر ندارد که اگر چنین اتفاقی بیفتد، کسی نیست که از او شکایت کند.

آخر چطور همه‌چیز با این سرعت به گند کشیده شد؟ انصاف نیست. انصاف نیست که آدم‌هایی مثل بریتنی کارتر همه‌چیز دارند و آدم‌هایی مثل من هیچ‌چیزی ندارند.

و اگر هم بمیرم، خبر خوب این است که هیچ‌کس دلش برایم تنگ نمی‌شود.

آخر تنها بچه‌ها هستند که برای کمک به خوابیدنشان فکر می‌کنند باید از یک بزرگسال کمک بگیرند. در بزرگسالی آدم فقط توی تختش دراز می‌کشد و با بی‌خوابی دست‌وپنجه نرم می‌کند و سعی می‌کند به‌تنهایی افکار تیره و منفی را از خود دور کند.

عاشق تنهاخوابیدن هستم... همیشه همین‌طوری بوده‌ام. عاشق این هستم که روی کل تخت دراز بکشم و با ملحفه، روی تشکم فرشته‌های کوچک درست کنم. به کسی نیاز ندارم که تمام پتو را سمت خودش بکشد یا خروپف کند. برای همۀ آن بیچاره‌هایی که مجبورند هر شب تختشان را با دیگری شریک شوند، دلم می‌سوزد.

گاهی فراموش می‌کنم که آدم‌های خوب هم توی دنیا وجود دارند.

«می‌تونی فقط... فقط کنارم بشینی؟» درخواستش دلم را به درد می‌آورد. آن سن حساس نوجوانی را یادم هست. بزرگ شده‌ای اما هنوز هم گاهی احساس می‌کنی یک بچۀ کوچک هستی.