بریده‌هایی از کتاب بی اجازه

آدم‌های بد همیشه لایق بلایی هستند که سرشان می‌آید.

عاشق تنهاخوابیدن هستم... همیشه همین‌طوری بوده‌ام. عاشق این هستم که روی کل تخت دراز بکشم و با ملحفه، روی تشکم فرشته‌های کوچک درست کنم. به کسی نیاز ندارم که تمام پتو را سمت خودش بکشد یا خروپف کند. برای همۀ آن بیچاره‌هایی که مجبورند هر شب تختشان را با دیگری شریک شوند، دلم می‌سوزد.

مادرم زیباست. اما وقتی خوشحال است، ده برابر زیباتر به نظر می‌رسد.

باید یاد بگیرم که به خودم کمک کنم. قرار نیست کسی بیاید و من را نجات بدهد.

فراموش کرده بودم چقدر عاشق کتاب‌خواندن هستم. این یکی از مزایای انزوای خودخواسته‌ام است.

بعضی‌وقت‌ها مردم یه قول‌هایی می‌دن که اصلاً براشون جدی نیست. اما وقتی قول ابدی می‌دی، باید همیشه بهش پایبند باشی.

حس می‌کنم حدود یک میلیون سال سن دارم.

«وقتی کسی سزاوار بلاهای بده، گاهی‌اوقات اجرای عدالت به عهدۀ خودت قرار می‌گیره.»

چقدر نداشتن تلویزیون آزادی‌بخش است. کلی کارهای بهتر برای وقت‌گذراندن هست.

اگر هم بمیرم، خبر خوب این است که هیچ‌کس دلش برایم تنگ نمی‌شود.

هیچ‌چیزی مهم‌تر از خانواده نیست

قبلاً که تلویزیون داشتم، فراموش کرده بودم چقدر عاشق کتاب‌خواندن هستم.

بعد هم کاری را انجام می‌دهم که هر شب می‌کنم؛ خواندن یکی از کتاب‌های فراوانم

نمی‌داند مثل من بودن چه حسی دارد. هیچ‌کس نمی‌داند.

«به‌هرحال، همۀ مردها مزخرفن. بهتره کاملاً ازشون دوری کنی... این نصیحتم به توئه. طوری رفتار می‌کنن که انگار می‌خوان برای همیشه پیشت باشن. اما به محض اینکه به خواسته‌شون می‌رسن، فرار می‌کنن.»

گاهی فراموش می‌کنم که آدم‌های خوب هم توی دنیا وجود دارند.

قبلاً که تلویزیون داشتم، فراموش کرده بودم چقدر عاشق کتاب‌خواندن هستم. این یکی از مزایای انزوای خودخواسته‌ام است.

هیچ‌چیزی نمی‌تواند حواسم را از گندی که به کل زندگی‌ام زده‌ام، پرت کند.

هیچ‌چیزی مهم‌تر از خانواده نیست. پایان

به پایین نگاه می‌کند و با سوراخی روی روتختی‌اش بازی می‌کند. «نمی‌دونم. به نظر نمی‌رسید هیچی بتونه اعصابت رو خرد کنه، اما وقتی این‌طوری صدات کردم، صورتت مثل لبو سرخ شد. هم‌رنگ موهات.»

برای زندگی ویران‌شده‌ام کار زیادی از دستم برنمی‌آید.

گاهی‌اوقات همین‌طوری می‌شود... فکر می‌کنی قرار است فاجعه به بار بیاید، اما درنهایت تنها باران می‌بارد.

گاهی‌اوقات همین‌طوری می‌شود... فکر می‌کنی قرار است فاجعه به بار بیاید، اما درنهایت تنها باران می‌بارد.

اگر هم بمیرم، خبر خوب این است که هیچ‌کس دلش برایم تنگ نمی‌شود.

و اگر هم بمیرم، خبر خوب این است که هیچ‌کس دلش برایم تنگ نمی‌شود.

آخر تنها بچه‌ها هستند که برای کمک به خوابیدنشان فکر می‌کنند باید از یک بزرگسال کمک بگیرند. در بزرگسالی آدم فقط توی تختش دراز می‌کشد و با بی‌خوابی دست‌وپنجه نرم می‌کند و سعی می‌کند به‌تنهایی افکار تیره و منفی را از خود دور کند.

چقدر نداشتن تلویزیون آزادی‌بخش است. کلی کارهای بهتر برای وقت‌گذراندن هست. تلویزیون‌ها تا اوایل قرن بیستم اختراع نشده بودند و ببین چقدر به آن‌ها وابسته شده‌ایم.

آن سن حساس نوجوانی را یادم هست. بزرگ شده‌ای اما هنوز هم گاهی احساس می‌کنی یک بچۀ کوچک هستی.

هیچ‌چیزی مهم‌تر از خانواده نیست.

«اما معتقدم آدم‌های بد همیشه هر بلایی که سرشون بیاد، حقشونه.»