بریده‌هایی از کتاب بی اجازه

خندۀ بلندی سر می‌دهد. همین باعث می‌شود متوجه بشوم بااینکه قبلاً بارها صدای خندۀ آنتون را شنیده‌ام، اما هیچ‌وقت خندۀ بی‌ریایش را نشنیده‌ام. معمولاً به من می‌خندد. اما باعث می‌شود دلم بخواهد بیشتر بخندانمش

به پایین نگاه می‌کند و با سوراخی روی روتختی‌اش بازی می‌کند. «نمی‌دونم. به نظر نمی‌رسید هیچی بتونه اعصابت رو خرد کنه، اما وقتی این‌طوری صدات کردم، صورتت مثل لبو سرخ شد. هم‌رنگ موهات.»