کتاب بی اجازه

عاشق تنهاخوابیدن هستم... همیشه همین‌طوری بوده‌ام. عاشق این هستم که روی کل تخت دراز بکشم و با ملحفه، روی تشکم فرشته‌های کوچک درست کنم. به کسی نیاز ندارم که تمام پتو را سمت خودش بکشد یا خروپف کند. برای همۀ آن بیچاره‌هایی که مجبورند هر شب تختشان را با دیگری شریک شوند، دلم می‌سوزد.

آدم‌های بد همیشه لایق بلایی هستند که سرشان می‌آید.

مادرم زیباست. اما وقتی خوشحال است، ده برابر زیباتر به نظر می‌رسد.

باید یاد بگیرم که به خودم کمک کنم. قرار نیست کسی بیاید و من را نجات بدهد.

فراموش کرده بودم چقدر عاشق کتاب‌خواندن هستم. این یکی از مزایای انزوای خودخواسته‌ام است.

بعضی‌وقت‌ها مردم یه قول‌هایی می‌دن که اصلاً براشون جدی نیست. اما وقتی قول ابدی می‌دی، باید همیشه بهش پایبند باشی.

حس می‌کنم حدود یک میلیون سال سن دارم.

اگر هم بمیرم، خبر خوب این است که هیچ‌کس دلش برایم تنگ نمی‌شود.

«وقتی کسی سزاوار بلاهای بده، گاهی‌اوقات اجرای عدالت به عهدۀ خودت قرار می‌گیره.»

چقدر نداشتن تلویزیون آزادی‌بخش است. کلی کارهای بهتر برای وقت‌گذراندن هست.

هیچ‌چیزی مهم‌تر از خانواده نیست

نمی‌داند مثل من بودن چه حسی دارد. هیچ‌کس نمی‌داند.

قبلاً که تلویزیون داشتم، فراموش کرده بودم چقدر عاشق کتاب‌خواندن هستم.

«به‌هرحال، همۀ مردها مزخرفن. بهتره کاملاً ازشون دوری کنی... این نصیحتم به توئه. طوری رفتار می‌کنن که انگار می‌خوان برای همیشه پیشت باشن. اما به محض اینکه به خواسته‌شون می‌رسن، فرار می‌کنن.»

گاهی فراموش می‌کنم که آدم‌های خوب هم توی دنیا وجود دارند.

بعد هم کاری را انجام می‌دهم که هر شب می‌کنم؛ خواندن یکی از کتاب‌های فراوانم

گاهی‌اوقات همین‌طوری می‌شود... فکر می‌کنی قرار است فاجعه به بار بیاید، اما درنهایت تنها باران می‌بارد.

هیچ‌چیزی نمی‌تواند حواسم را از گندی که به کل زندگی‌ام زده‌ام، پرت کند.

هیچ‌چیزی مهم‌تر از خانواده نیست. پایان

و می‌گوید: «می‌تونی فقط... فقط کنارم بشینی؟»

قبلاً که تلویزیون داشتم، فراموش کرده بودم چقدر عاشق کتاب‌خواندن هستم. این یکی از مزایای انزوای خودخواسته‌ام است.

به پایین نگاه می‌کند و با سوراخی روی روتختی‌اش بازی می‌کند. «نمی‌دونم. به نظر نمی‌رسید هیچی بتونه اعصابت رو خرد کنه، اما وقتی این‌طوری صدات کردم، صورتت مثل لبو سرخ شد. هم‌رنگ موهات.»

برای زندگی ویران‌شده‌ام کار زیادی از دستم برنمی‌آید.

آخر تنها بچه‌ها هستند که برای کمک به خوابیدنشان فکر می‌کنند باید از یک بزرگسال کمک بگیرند. در بزرگسالی آدم فقط توی تختش دراز می‌کشد و با بی‌خوابی دست‌وپنجه نرم می‌کند و سعی می‌کند به‌تنهایی افکار تیره و منفی را از خود دور کند.

گاهی‌اوقات همین‌طوری می‌شود... فکر می‌کنی قرار است فاجعه به بار بیاید، اما درنهایت تنها باران می‌بارد.

مادرم اهل درآغوش‌گرفتن نیست. حتی یادم نمی‌آید آخرین‌بار کی من را بغل کرده است.

تمیزکردن را دوست دارم... مرتب و منظم‌کردن چیزها باعث می‌شود احساس بهتری داشته باشم.

هیچ‌چیزی مهم‌تر از خانواده نیست.

معتقدم که آدم‌های بد همیشه لایق بلایی هستند که سرشان می‌آید.

آخر چطور همه‌چیز با این سرعت به گند کشیده شد؟ انصاف نیست. انصاف نیست که آدم‌هایی مثل بریتنی کارتر همه‌چیز دارند و آدم‌هایی مثل من هیچ‌چیزی ندارند.