بریده‌هایی از کتاب بدن سوگوار

ناامیدی در دوران سوگواری باری است سنگین بر دوش ما. خود واژهٔ سوگ از ریشهٔ لاتین فعل گراوار به‌معنای «به دوش کشیدن» و گرَویس به‌معنای «سنگین» گرفته شده است.

ناامیدی باوجود سیاهی‌اش ذاتاً احساسی سازگارانه است. ناامیدی یعنی پذیرش فقدان همیشگی عزیز، پذیرش واقعیت بیماری و اینکه این رویدادها برای همیشه زندگی‌ات را تغییر داده‌اند.

گرچه نومیدی نشان می‌دهد که فقدانی رخ داده و هیچ کاری برای تغییر آن از دستت برنمی‌آید، اما به تو القا می‌کند که هرگز حالت خوب نمی‌شود. ناامیدی این احتمال را نادیده می‌گیرد که روزی دوباره سر پا می‌شوی و همه‌چیز روبه‌راه می‌شود و می‌توانی دوباره زندگی معناداری بسازی. ناامیدی امید را ناپدید می‌کند.