بریده‌هایی از کتاب در کمال سادگی

عمر ما محدود است و توجه‌مان محدودتر. وقتی به زمانِ گیرندهٔ پیام‌مان بها ندهیم، او هم به پیام ما بها نمی‌دهد.

اگر بخواهید همهٔ قراردادهای زندگی دیجیتال‌تان را پیش از امضا بخوانید، باید تقریباً ۲۵۰ ساعت وقت بگذارید. بهتر است چند ماژیک شبرنگ هم بیاورید. علاوه بر طول این اسناد، چگالیِ متن‌شان هم سرپوشی است بر همهٔ رویه‌های کاریِ شک‌برانگیز. تحلیل فهم‌پذیریِ این رضایت‌نامه‌ها نشان می‌دهد که اغلب از نظر دشواری در سطح متون دانشگاهی‌اند، در حالی که میانگین تواناییِ درک مطلب مردم ایالات متحده در حدود سطح کلاس ششم است. این اسنادی که همهٔ ما مجبور به پذیرش‌شان هستیم پنهان، طولانی و سخت‌خوان‌اند و در نتیجه، وادار می‌شویم از حقوق و حریم خصوصی خود چشم‌پوشی کنیم. مقصود از تمام این پیچیدگی‌ها کاملاً خودخواهانه است و فقط قرار است از شرکت‌ها و سودشان محافظت کنند.

محدودیت‌های فضایی ما زندان نیستند، بلکه قاب می‌سازند. سازوکاری الزام‌آورند که ما را به تصمیم‌گیری وامی‌دارند: چه چیز باید بماند و چه چیز باید برود. وقتی چنین تصمیمی می‌گیریم، زیبایی و ارزش کارمان در قابِ محدودیت‌ها نمایان می‌شود.

در جریان تحقیق برای نوشتن این کتاب، صدها پژوهش و مقاله خواندم و بنابراین خوب می‌دانم که برخی از آن‌ها چقدر چگال و سخت‌خوان هستند. گاهی انگار نویسنده خواسته ایده‌اش را مخفی نگه دارد و به نظر هم می‌رسد که توانسته به این هدفِ فرعی برسد: پنجاه درصد مقاله‌ها را کسی جز نویسندگان و ویراستاران‌شان نمی‌خواند.

حقیقت جان‌سخت این است که دنیای شرکتیِ آمریکا هنوز تقریباً سراپا تک‌فرهنگی است و مردان سفیدپوست، با درآمد متوسط و بالا و تحصیلات دانشگاهی، در آن دست بالا را دارند. گواهش این‌که ۶۱ درصد مدیران عاملْ مردهای سفیدند و در کلِ فهرست پانصد شرکت برتر فورچون، فقط شش شرکت مدیر عامل سیاه‌پوست دارند. زن‌ها کمتر ترفیع می‌گیرند و بیشتر ناچار به ترک کار می‌شوند و تقریباً در یک‌سوم موارد، زن‌های شاغل در حوزه‌های مهندسی یا فنی، به معنای واقعی کلمه، تنها زن حاضر در محل کارشان هستند.

وقتی می‌ترسیم چیزی از دیگران کم داشته باشیم، با زیورآلات «بیشتر» به صحنه می‌آییم.

«انبوهی از کلمه‌های لاتین مانند برف نرم بر حقایق می‌بارند، تصویر کلی را محو می‌کنند و همهٔ جزئیات را می‌پوشانند. دشمن بزرگ زبان واضحْ بی‌صداقتی است.»