کتاب همیشه یادت باشد

«وقتی به همهٔ کسایی فکر می‌کنی که دوستشون داری... امیدوارم خودت رو هم یکی از اون‌ها بدونی.»

«با خودت مهربون باش. دادزدن سر هیچ گلی اون رو شکوفا نمی‌کنه.»

«همیشه کسایی هستن که تو رو قضاوت می‌کنن. سعی کن خودت یکی از اون‌ها نباشی.»

«یه روز به گذشته نگاه می‌کنی و می‌فهمی چقدر سخت بوده، ولی چقدر خوب از پسش براومدی.»

مهم نیست که زندگی چقدر شلوغ‌پلوغ و آشفته است؛ سعی کن با خودت مهربان باشی

«وقتی ضعف‌هامون رو از هم پنهان نمی‌کنیم... ...قدرت پیدا می‌کنیم.»

«یکی از بهترین شکل‌های مهربونی اینه که با خودت مهربون باشی.»

«بیشتر وقت‌ها بهترین جواب اینه که فقط گوش بدی.»

پسرک گفت: «تو کارهای زیادی برای من کردی. من تا حالا برات چی‌کار کردم؟» اسب گفت: «دوستم بودی؛ همین عالیه.»

موش کور گفت: «برات یه کیک خیلی‌خیلی مخصوص گرفتم.» پسرک گفت: «عالیه!» «آره، ولی یکی بی‌خبر بهم حمله کرد.» «حمله؟ کی بهت حمله کرد؟» موش کور گفت: «همون کیکه!» «وای، نه! چطوری از خودت دفاع کردی؟» «خوردمش!»

«بعضی گل‌ها دیرتر از گل‌های دیگه شکفته می‌شن و وقتی باز می‌شن، حسابی تماشایی و چشم‌نوازن. هرچقدر لازمه به خودت فرصت بده.»

پسرک پرسید: «بهترین درسی که از طوفان‌ها گرفتی چی بوده؟» «این‌که بالاخره تموم می‌شن.»

هرچقدر لازمه به خودت فرصت بده.

دارم این یادداشت را در اتاقی شلوغ و نامرتب می‌نویسم؛ بین لکه‌های جوهر، فنجان‌های چای نیمه‌خورده، نقاشی‌های مچاله‌شده، قلم‌های نوک‌شکسته و یک دنیا تردید به خود و ترس از این‌که نکند هیچ‌وقت نتوانم این کتاب را تمام کنم، اما اگر تو الان داری این یادداشت را می‌خوانی، پس لابد یک‌جورهایی توانسته‌ام.

«یه روز به گذشته نگاه می‌کنی و می‌فهمی چقدر سخت بوده، ولی چقدر خوب از پسش براومدی.»

موش کور گفت: «بعضی وقت‌ها هر قدمی که برمی‌داری، یه پیروزیه.» پسرک گفت: «نمی‌تونم هیچ راهی رو پیشِ روم ببینم.» «می‌تونی قدم بعدی‌ت رو ببینی؟» «آره.» «همون یه قدم رو بردار.» پسرک پرسید: «اگه از قدم بعدی‌م بترسم، چی؟» اسب جواب داد: «نفس بکش. همین می‌تونه قدم بعدی باشه.»

«با خودت مهربون باش. دادزدن سر هیچ گلی اون رو شکوفا نمی‌کنه.»

دادزدن سر هیچ گلی اون رو شکوفا نمی‌کنه.»

«بعضی وقت‌ها شجاعانه‌ترین کاری که می‌تونی بکنی اینه که بگی چه احساسی داری.»

پسرک گفت: «احساس می‌کنم اون‌قدرها شجاع نیستم.» «همین حرفی که زدی، خودش شجاعانه بود.»

موش کور گفت: «بی‌بروبرگرد اینجا جای محبوب منه.» پسرک پرسید: «چون خیلی قشنگه؟» «چون همه‌مون اینجاییم.»

مواد اولیه برای پختِ کیک عشق: یک کیلو مهربانی یک ملاقه بی‌خیالی یک نوک انگشت صبوری یک گرم قدرشناسی مقدار زیادی امید یک مشت فروتنی یک پارچ خوشی این دستورپخت اصلاً ردخور ندارد.

«بعضی وقت‌ها ذره‌ای مهربونی می‌تونه یه زندگی رو نجات بده.»

«بیشتر وقت‌ها بهترین جواب اینه که فقط گوش بدی.»

به قول موش کور: «توی وجودت آوازی داری که هیچ‌کس دیگه‌ای جز خودت نمی‌تونه بخوندِش.»

برای رسیدن به اینجا، احتمالاً از طوفان‌های مختلف جان سالم به در برده‌ای و شاید حتی حالا هم در دل طوفان باشی

موش کور گفت: «دم رو غنیمت بشمار.» «یعنی چی؟» «یعنی کیکی رو که امروز می‌تونی بخوری، نذار برای فردا.»

 ‫«یکی از بهترین شکل‌های مهربونی اینه که با خودت مهربون باشی.»

«وقتی بزرگ شدی می‌خوای به کجا برسی؟» خرس قطبی گفت: «می‌خوام هنوز اینجا باشم.»

«برای آواز هر پرنده‌ای، گوش شنوایی هست.»