بریده‌هایی از کتاب همیشه یادت باشد

«وقتی به همهٔ کسایی فکر می‌کنی که دوستشون داری... امیدوارم خودت رو هم یکی از اون‌ها بدونی.»

«با خودت مهربون باش. دادزدن سر هیچ گلی اون رو شکوفا نمی‌کنه.»

«همیشه کسایی هستن که تو رو قضاوت می‌کنن. سعی کن خودت یکی از اون‌ها نباشی.»

مهم نیست که زندگی چقدر شلوغ‌پلوغ و آشفته است؛ سعی کن با خودت مهربان باشی

«یه روز به گذشته نگاه می‌کنی و می‌فهمی چقدر سخت بوده، ولی چقدر خوب از پسش براومدی.»

«یکی از بهترین شکل‌های مهربونی اینه که با خودت مهربون باشی.»

«وقتی ضعف‌هامون رو از هم پنهان نمی‌کنیم... ...قدرت پیدا می‌کنیم.»

«بیشتر وقت‌ها بهترین جواب اینه که فقط گوش بدی.»

پسرک گفت: «تو کارهای زیادی برای من کردی. من تا حالا برات چی‌کار کردم؟» اسب گفت: «دوستم بودی؛ همین عالیه.»

موش کور گفت: «برات یه کیک خیلی‌خیلی مخصوص گرفتم.» پسرک گفت: «عالیه!» «آره، ولی یکی بی‌خبر بهم حمله کرد.» «حمله؟ کی بهت حمله کرد؟» موش کور گفت: «همون کیکه!» «وای، نه! چطوری از خودت دفاع کردی؟» «خوردمش!»

«بعضی گل‌ها دیرتر از گل‌های دیگه شکفته می‌شن و وقتی باز می‌شن، حسابی تماشایی و چشم‌نوازن. هرچقدر لازمه به خودت فرصت بده.»

هرچقدر لازمه به خودت فرصت بده.

پسرک پرسید: «بهترین درسی که از طوفان‌ها گرفتی چی بوده؟» «این‌که بالاخره تموم می‌شن.»

موش کور گفت: «بعضی وقت‌ها هر قدمی که برمی‌داری، یه پیروزیه.» پسرک گفت: «نمی‌تونم هیچ راهی رو پیشِ روم ببینم.» «می‌تونی قدم بعدی‌ت رو ببینی؟» «آره.» «همون یه قدم رو بردار.» پسرک پرسید: «اگه از قدم بعدی‌م بترسم، چی؟» اسب جواب داد: «نفس بکش. همین می‌تونه قدم بعدی باشه.»

دارم این یادداشت را در اتاقی شلوغ و نامرتب می‌نویسم؛ بین لکه‌های جوهر، فنجان‌های چای نیمه‌خورده، نقاشی‌های مچاله‌شده، قلم‌های نوک‌شکسته و یک دنیا تردید به خود و ترس از این‌که نکند هیچ‌وقت نتوانم این کتاب را تمام کنم، اما اگر تو الان داری این یادداشت را می‌خوانی، پس لابد یک‌جورهایی توانسته‌ام.

موش کور گفت: «بی‌بروبرگرد اینجا جای محبوب منه.» پسرک پرسید: «چون خیلی قشنگه؟» «چون همه‌مون اینجاییم.»

دادزدن سر هیچ گلی اون رو شکوفا نمی‌کنه.»

پسرک گفت: «احساس می‌کنم اون‌قدرها شجاع نیستم.» «همین حرفی که زدی، خودش شجاعانه بود.»

«بعضی وقت‌ها شجاعانه‌ترین کاری که می‌تونی بکنی اینه که بگی چه احساسی داری.»

به قول موش کور: «توی وجودت آوازی داری که هیچ‌کس دیگه‌ای جز خودت نمی‌تونه بخوندِش.»

برای رسیدن به اینجا، احتمالاً از طوفان‌های مختلف جان سالم به در برده‌ای و شاید حتی حالا هم در دل طوفان باشی

 ‫«یکی از بهترین شکل‌های مهربونی اینه که با خودت مهربون باشی.»

«وقتی بزرگ شدی می‌خوای به کجا برسی؟» خرس قطبی گفت: «می‌خوام هنوز اینجا باشم.»

«بعضی وقت‌ها ذره‌ای مهربونی می‌تونه یه زندگی رو نجات بده.»

«بیشتر وقت‌ها بهترین جواب اینه که فقط گوش بدی.»

موش کور گفت: «دم رو غنیمت بشمار.» «یعنی چی؟» «یعنی کیکی رو که امروز می‌تونی بخوری، نذار برای فردا.»

اسب جواب داد: «ما همیشه با همیم؛ حتی اگه من کنارتون نباشم.»

«برای آواز هر پرنده‌ای، گوش شنوایی هست.»

پس مهم نیست که زندگی چقدر شلوغ‌پلوغ و آشفته است؛ سعی کن با خودت مهربان باشی و تسلیم نشوی.

پسرک پرسید: «کدومش بهتره؟ پیداکردن کیک یا خوردنش؟» موش کور جواب داد: «دنبالش گشتن با شماها.»