بریده‌هایی از کتاب نترس تا خدا دستت را بگیرد

حقیقت این است: "وقتی می‌بخشم، بهبود پیدا می‌کنم، و وقتی رها می‌کنم، رشد می‌کنم".

هرگاه زمان ارتقاء روحی فرا می‌رسد، انسان بیش از همیشه آزمایش می‌شود. پس مبادا بشکنی؛ بلکه توکل خود را ارتقاء بده و به قفل‌های زندگی خشم نورز، چراکه تمام درهای جهان از درون گشوده می‌شوند.

زخمی که می‌خواهی التیام یابد، نیاز به آرامش دارد؛ مدام دست زدن به آن تنها مانع بهبودش می‌شود. پس دردها و غصه‌های خود را بارها و بارها بازگو مکن. دردو دلِ بی‌پایان، زخم را تازه نگاه می‌دارد.

ریشهٔ بسیاری از دلسوزی‌های افراطی برای دیگران، در حقیقت ترس است. ترس از طردشدگی، ترس ازبی‌ارزش بودن، یا ترس از اینکه اگر یاری نکنیم، دوست‌داشتنی نخواهیم بود. این نوع دلسوزی بیش از آنکه از عشق و محبت حقیقی سرچشمه بگیرد، تلاشی ناخودآگاه برای کاهش اضطراب درونی خودمان است.

پس به همهٔ آنان که لیاقتش را ندارندبا احترام پاسخ بده؛ نه به عنوان انعکاس شخصیت آنان، بلکه به عنوان بازتاب شخصیت خودت.

امام علی علیه‌السلام می‌فرمایند: إذا هِبتَ أمراً فَقَع فیهِ، فإنَّ شِدَّةَ تَوَقّیهِ أعظَمُ مِمّا تَخافُ مِنهُ. هرگاه از کاری ترسیدی، خود را در آن بینداز؛ زیرا ترس از آن، بزرگ‌تر از خود آن کار است

هنگامی که با دلسوزی افراطی وارد میدان انرژی دیگری می‌شویم، انرژی‌های منفی او را نیز جذب می‌کنیم. نتیجه آن است که نه‌تنها وضعیت او بهبود نمی‌یابد، بلکه خودمان نیز دچار فرسودگی روحی و جسمی می‌شویم. راه درست، دعا کردن برای دیگران است. دعا نیرویی مثبت و الهی دارد که هم بر خود ما و هم بر فرد مقابل اثر می‌گذارد. دعا کردن به‌جای دلسوزیِ کاذب، ما را از فرسودگی رها کرده و نیروی الهی را در زندگی دیگری به جریان می‌اندازد.

مولانا زیبا می‌گوید: هیچ روزی کم نیامد روزیم، چیست این ترس و غم و دلسوزیم؟!

خداوند دراول سورۀ طارق چندبار سوگند می خورد وبعد می فرماید: إِنْ کلُّ نَفْسٍ لَمَّا عَلَیهَا حَافِظٌ (آیۀ ۴) هیچ کس نیست مگر آنکه نگاهبانی بر او گماشته شده است. با چنین نگاهبانی، دیگر ترس چه معنایی دارد؟

اگر به جای محبتی که کرده‌ای، بی‌مهری دیدی، مأیوس مشو، مهر تو گم نمی‌شود؛ بلکه در زمانی دیگر، از شخصی دیگر و در موضوعی دیگر باز خواهد گشت تنها کافی است خوب باشی و خوب بمانی.

عمیق‌ترین بلوغ زمانی آغاز می‌شود که بفهمیم نه نجات کسی بر دوش ماست و نه نجات ما در دست دیگری. اجازه نده که ذهنت تو را به قربانی تبدیل کند. احساس ترحم بی‌پایان نسبت به خود و بازگویی مکرر دردها، تو را در چرخه تکرار اسیر می‌کند. همان‌طور که مشت بسته نمی‌تواند هدیه بگیرد، ذهن بسته نیز توان یادگیری ندارد. پس هرکس به " وسعت تفکرش" آزاد است.

أَلَا إِنَّ أَوْلِیاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَیهِمْ وَلَا هُمْ یحْزَنُون( یونس، ۶۲) یعنی: آگاه باشید که دوستان خدا نه ترسی دارند و نه اندوهی. و توصیف بنده از این آیه این است که: خداوند در هیچ کتاب آسمانی قول نداده که بنده اش با مشکل روبرو نشود، ولی گفته: "نترس و نگران نباش، من باتوهستم".

اگر چیزی را که نمی‌خواهی تغییر ندهی، در حقیقت دوباره آن را انتخاب کرده‌ای. پس اگر جرأت خداحافظی با گذشته‌ات را داشته باشی، پاداش تو زندگی‌ای سالم و نو خواهد بود. در روزگار کنونی، بی‌سواد کسی نیست که خواندن و نوشتن نداند، بلکه کسی است که نتواند آموخته‌های کهنه و نادرست را کنار بگذارد و دوباره بیاموزد.

خداوند در سوره انفال، آیه ۷۰ می‌فرماید: قسم به ذات خودم که بهتر از آنچه از دست داده‌ای، به تو خواهم بخشید. پس موقعی که شاهد از دست دادن چیز مهمی در زندگی ات هستی، نگران نباش و توجهت به علف های حرز ذهنت نباشد.

بجنگی، نترس از اینکه بترسی. فقط ببین: کدام قسمت بدنت جمع می‌شود؟ چه فکری پشت آن پنهان شده؟ به چه چیزی وابسته‌ای؟

صبر را زمانی حقیقتاً درک خواهی کرد که آن را قدرت بدانی، نه ضعف آنچه ما را ویران می‌کند، روزگار نیست، بلکه حوصلهٔ کوچک برای آرزوهای بزرگ است.

(ألا إِنَّ أَوْلِیاءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَیهِمْ وَلا هُمْ یحْزَنُونَ) (یونس ۶۲) آگاه باشید! دوستان خدا نه ترسی بر آنان است و نه اندوهگین خواهند شد.

هرگاه خواستی وارد جمع یا صفحه‌ای شوی که خبرهای منفی می‌پراکند: - نفس عمیق بکش. - از خود بپرس: این محتوا از جنس عشق است یا ترس؟ - اگر از جنس ترس بود، با احترام خارج شو

اگر بتوانی عاشق خویش باشی، این عشق پلی خواهد شد برای دوست‌داشتن دیگران انسانی که با عشق واقعی به خود، توان ایستادن در برابر بی‌مهری دیگران را دارد، دیگر هیچ چیز در جهان او را از هم نمی‌پاشد.

از کودکی تا امروز بارها شنیده‌ام که گرانی بیداد می‌کند و این قصه و مطالب مشابه همچنان ادامه دارند، ولی روی برخی انسان ها اثر منفی میگذارند و روی انسانهایی که به خداتوکل کردند، هیچ تاثیری ندارد. اگر توکل نباشد، این جملۀ تکراری و فرساینده (گرانی)، ذهن و زندگی انسان را مسموم می‌سازد.

به یاد داشته باش: نیازی به رفتن عبادتگاه نیست، تو خود معبدی هستی که خداوند در آن نشسته است، پنهان در درونت، معشوق در عاشق نهان است. در جستجوی خدا بودم، خودم را یافتم. به جستجوی خود رفتم، خدا را یافتم.

شهید دکتر مصطفی چمران گفته است: در عجبم از کسانی که هزاران گناه می‌کنند و گمان دارند یک قطره اشک بر حسین علیه‌السلام، ضامن بهشت آنان خواهد بود.

تا زمانی که جنبه‌های تاریک وجودت را نپذیری، آن‌ها زندگی‌ات را هدایت خواهند کرد و تو آن را " سرنوشت "می‌نامی. اما حقیقت این است که سرنوشت، جبر از پیش تعیین‌شده نیست؛ بلکه بازتاب زخم‌های پذیرفته نشده و ترس‌های سرکوب‌شده است.

قلب انسان با انرژی الکتریکی خود، میدان الکترومغناطیسی ۳۶۰ درجه‌ای در اطراف بدن ایجاد می‌کند. این میدان، ابزار انتقال عواطف و برقراری ارتباط میان انسان‌هاست. هنگامی که با دلسوزی افراطی وارد میدان انرژی دیگری می‌شویم، انرژی‌های منفی او را نیز جذب می‌کنیم. نتیجه آن است که نه‌تنها وضعیت او بهبود نمی‌یابد، بلکه خودمان نیز دچار فرسودگی روحی و جسمی می‌شویم.

(برای شنیدن صدای خدا، باید سکوت را بلد شوی)

سخن اکهارت تله (Eckhart Tolle) بزرگ‌ترین مانع برای شنیدن صدای خدا، سروصدای دائمی ذهن است وقتی در لحظهٔ حال باشی، خدا با تو سخن می‌گوید؛ نه با کلام، بلکه با حضور.

در بخشی از آیهٔ ۴۰ سورهٔ یس آمده است: کُلٌّ فِی فَلَک یعنی همه‌چیز در گردش است؛ حتی خود آیه نیز از آخر به اول بازمی‌گردد. این نشانه آن است که سخنان و افکار تو نیز به خودت بازمی‌گردند پس مراقب اندیشه‌ها و گفت‌وگوهای خود باش.